ΑΦΩΝΟ ΤΟ BBC ΑΠΟ ΛΟΓΟ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗ-GOLDMAN SACHS RULES THE WORLD! !

Το BBC μένει άφωνο όταν ο χρηματιστής της Wall Street, Alessio Rastani αποκαλύπτει πως μέσω του χρηματοπιστωτικού συστήματος η Goldman Sachs ελέγχει ολόκληρο τον κόσμο ενώ οι εκάστοτε κυβερνήσεις έχουν ρόλο τυπικό.

EΥΔΑΠ ΝΗΣΩΝ Α.Ε :Βρε καλώς την!

Σκοπός της εταιρείας, ο έλεγχος και η εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων των νησιών. Ιδρύθηκε με σκοπό να δοθεί και αυτή μπιρ παρά στα γαλλικά κοράκια που θέλουν να πάρουν τον έλεγχο της μητρικής ΕΥΔΑΠ.( αν δεν τον έχουν πάρει κιόλας).  

Με σκοπό να πάρουν τον έλεγχο των υδάτινων πόρων των νησιών μας. 

Στο τελευταίο δημ. συμβούλιο ο δήμαρχος διάβασε επιστολή της προς ιδιωτικοποίηση εταιρείας, με την οποία ζητούν να διερευνηθεί η δυνατότητα συνεργασίας με τον δήμο.

Το δημ. Συμβ.  ομόφωνα αποφάσισε στην συγκρότηση επιτροπής που θα διερευνήσει το θέμα.

Εύλογα λοιπόν τα ερωτήματα είναι: 

Γιατί τώρα; Λίγο πριν την διαφαινόμενη, δυστυχώς, ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ , να παραχωρήσουμε την διαχείριση των υδάτων σε ιδιώτες;

Δεν μπορεί ο δήμος Τήνου να δει και να οργανώσει σωστά και σε όλο το νησί το θέμα της ύδρευσης- αποχέτευσης, αλλά πρέπει να σηκώσει τα χέρια ψηλά, και να παραχωρήσει το management  σε ιδιωτική εταιρεία;

Δεν μπορεί ο δήμος να κάνει μια καταγραφεί των υπαρχουσών αναγκών ή να χρηματοδοτήσει μια μελέτη σχετικά;

Πόσο πιο σοφοί είναι αυτοί οι τεχνοκράτες, μιας ΕΥΔΑΠ που φθίνει συνεχώς από προσωπικό, που θα έρθουν αυτοί να μας κάνουν ανθρώπους;

Ο δήμος δεν μπορεί;

Πιο κάτω περίληψη του  καταστατικού και οι σκοποί, ίδρυσης της εταιρείας ΕΥΔΑΠ Νήσων Α.Ε. Οι επισημάνσεις στους σκοπούς από την στήλη.

Ανακοίνωση καταχώρισης στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο της σύστασης της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΝΗΣΩΝ».
Την 18.7.2011 καταχωρίστηκαν στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο.
Η ως άνω Ανώνυμη Εταιρεία έλαβε αριθμό Γ.Ε.ΜΗ. 116860107000 και Κωδικό Αριθμό καταχώρισης στο Γ.Ε.ΜΗ. 116860107000.

Περίληψη του καταστατικού έχει ως εξής:

1. Επωνυμία . Διακριτικός τίτλος: Επωνυμία «ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ ΝΗΣΩΝ» και δ.τ. «ΕΥΔΑΠ ΝΗΣΩΝ Α.Ε.».
2. Έδρα: Έδρα της εταιρείας ορίζεται ο Δήμος Πειραιά.
3. Σκοπός:
1. Σκοπός της εταιρείας είναι η ανάπτυξη των κατωτέρω αναφερομένων δραστηριοτήτων στην νησιωτική Ελληνική Επικράτεια:
(α) Η παροχή υπηρεσιών ύδρευσης, άρδευσης, αποχέτευσης και συλλογής ομβρίων υδάτων. Η παροχή υπηρεσιών διαχείρισης δικτύων ύδρευσης, άρδευσης, αποχέτευσης και ομβρίων υδάτων. Η εκπόνηση μελετών, κατασκευή, εγκατάσταση, λειτουργία, εκμετάλλευση, διαχείριση, συντήρηση, επέκταση και ανανέωση συστημάτων ύδρευσης και αποχέτευσης. Στις δραστηριότητες και τα έργα αυτά, συμπεριλαμβάνονται η άντληση, αφαλάτωση, επεξεργασία, αποθήκευση, μεταφορά, διανομή
και διαχείριση των προς τους σκοπούς αυτούς αποδιδόμενων υδάτων πάσης φύσεως, καθώς και τα έργα και οι δραστηριότητες συλλογής μεταφοράς, επεξεργασίας, αποθήκευσης και διαχείρισης των πάσης φύσεως λυμάτων και η επεξεργασία, διανομή, διάθεση και διαχείριση των προϊόντων των δικτύων αποχετεύσεως.
(β) Η διαχείριση πάσης φύσεως στερεών και υγρών αποβλήτων, αστικών βιομηχανικών δια των ενδεικτικά αναφερομένων μεθόδων της συλλογής και μεταφοράς, της μεταφόρτωσης, της επεξεργασίας, της αξιοποίησης και της εμπορίας αυτών. Η εκπόνηση μελετών και η παροχή υπηρεσιών πάσης φύσεως σχετικών με τη διαχείριση απορριμμάτων, περιλαμβανομένης της ανάπτυξης και εφαρμογής μεθόδων επαναχρησιμοποίησης, ανακύκλωσης, ανάκτησης ή κομποστοποίησης.
(γ) Η παροχή ενεργειακών, συναφών αυτών και λοιπών υπηρεσιών και η χρησιμοποίηση του συστήματος ύδρευσης και αποχέτευσης παραλλήλως και για άλλους σκοπούς, όπως είναι η ανάπτυξη των ενεργειακών δραστηριοτήτων. Η εκπόνηση μελετών, λειτουργία και εκμετάλλευση μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
(δ) Η εκμετάλλευση τεχνογνωσίας και η παροχή υπηρεσιών τεχνικής βοήθειας.
(ε) Η πραγματοποίηση επενδύσεων συναφών με τους σκοπούς του παρόντος άρθρου.

2. Για την πραγματοποίηση των σκοπών της η Εταιρεία δύναται ιδίως:
α) Να συνάπτει παντός είδους συμβάσεις και ειδικότερα συμβάσεις με φορείς και οργανωτικές μονάδες του Δημοσίου και Ευρύτερου Δημόσιου Τομέα, με Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης,
β) Να αναθέτει την εκτέλεση έργων προμηθειών και υπηρεσιών.
γ) Να συνιστά εταιρίες ή κοινοπραξίες ή να συμμετέχει σε επιχειρήσεις ή κοινοπραξίες εντός ή εκτός της Ελλάδος.
δ) Να παρέχει τεχνικές ή συμβουλευτικές υπηρεσίες προς φυσικά ή νομικά πρόσωπα.
ε) Να συνάπτει δάνεια ή να λαμβάνει και να χορηγεί πιστώσεις κάθε μορφής, καθώς και να συνάπτει συμβάσεις επί παραγώγων χρηματοοικονομικών προϊόντων αποκλειστικώς προς το σκοπό της κάλυψης συναλλαγματικών ή άλλων συναφών κινδύνων.
Για την παροχή ασφάλειας προς το σκοπό της σύναψης των συμβάσεων της παραγράφου αυτής, η Εταιρεία δύναται να εκχωρεί, να ενεχυριάζει ή να μεταβιβάζει τις πάσης φύσεως απαιτήσεις της κατά φυσικών ή νομικών προσώπων ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, ως και κατά του Δημοσίου ή να παρέχει παντός είδους ασφάλειες.
Στ) Να αναλαμβάνει κάθε άλλη εμπορική ή άλλη δραστηριότητα ή να διενεργεί κάθε άλλη υλική πράξη ή δικαιοπραξία άμεσα ή έμμεσα συνδεόμενη με το σκοπό της.
ζ) Να διενεργεί πράξεις εμπορικής αντιπροσωπείας ή πρακτορείας οίκων του εσωτερικού ή του εξωτερικού σε αντικείμενα ή δραστηριότητες που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με τους σκοπούς της Εταιρείας.

4. Διάρκεια: Η διάρκεια της εταιρείας ορίζεται σε 100 έτη.
5. Ποσό και τρόπος καταβολής μετοχικού κεφαλαίου:
Το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας ορίζεται σε 60.000 ευρώ καταβλητέο σε μετρητά.
6. Μετοχές (αριθμός, είδος, ονομαστική αξία): είκοσι χιλιάδες (20.000), ονομαστικές μετοχές, ονοματικής αξίας 3 ευρώ η κάθε μια.
7. Ημερομηνία λήξης εταιρικής χρήσης: Η εταιρική χρήση είναι δωδεκάμηνη, αρχίζει από την 1η Ιανουαρίου και λήγει 31 Δεκεμβρίου του ιδίου έτους.
Εξαιρετικά η πρώτη εταιρική χρήση λήγει την 31.12.2011.


ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ (ΤΕΥΧΟΣ Α.Ε. . Ε.Π.Ε. και Γ.Ε.ΜΗ.)

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ 436-338 π.Χ.

Πάγωσε η ψυχή μου ένα απόγευμα στην Ακαδημίας

Πώς αντιδράς όταν βλέπεις άνθρωπο να τρυπιέται στα τρία μέτρα; Πώς αντιμετωπίζεις σχεδόν 20 βαποράκια που τρέχουν προς το μέρος σου; Τι κάνεις όταν αντικρύζεις νέους ανθρώπους να ψάχνουν ατρύπητο σημείο του σώματος τους, για να καρφώσουν τη δόση τους;
Ερωτήματα που δεν είχαν ποτέ δημιουργηθεί μέσα μου και στα οποία δεν θα απαντούσα, εάν δεν ήμουν εκείνο το απόγευμα στην Ακαδημίας! Εχοντας χάσει γνωστούς από ναρκωτικά κι έχοντας κυκλοφορήσει πολλές φορές στο κέντρο της Αθήνας, δεν ήμουν αποκομμένος από την πραγματικότητα. Αυτή τη φορά, όμως, ήρθα κατάφατσα με την αλήθεια και ήμουν μάρτυρας σκηνών που μόνο σοκ μπορούν να προκαλέσουν. Κι όχι στα Εξάρχεια, στη Μενάνδρου ή στο Γκάζι, αλλά στην Ακαδημίας, κάτω από τη Σόλωνος με τα φροντιστήρια και τα Πανεπιστήμια και δέκα μέτρα πάνω από τις αφετηρίες των λεωφορείων, που μεταφέρουν χιλιάδες παιδιά κάθε μέρα στις συνοικίες και στα σπίτια τους.
Ηταν επτά και τέταρτο, πριν από λίγες ημέρες, όταν η εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων έφτασε στο τέλος της και άνοιξα τη βαριά ξύλινη πόρτα για να βγω έξω. Το κρύο δεν ήταν τσουχτερό, αλλά η πρώτη ψυχρολουσία ήταν αρκετή για να με παγώσει. Στα σκαλοπάτια του Πνευματικού Κέντρου καθόταν ένας νεαρός που περιεργαζόταν ένα κουτάλι. Όταν άναψε τη φωτιά κατάλαβα… Θα μπορούσα να είχα φύγει, αλλά τα πόδια έμειναν κολλημένα στο μάρμαρο και το βλέμμα μου καρφωμένο επάνω του… Εκείνος ένιωθε μόνος του, χαμένος στο δικό του σύμπαν. Δεν αισθανόταν ενοχές, ούτε φαινόταν να έχει το ελάχιστο ίχνος ντροπής που έχουμε όλοι μας, όταν κάνουμε κάτι απαγορευμένο. Καμία κλεφτή ματιά, καμία κίνηση του κεφαλιού σε άλλη κατεύθυνση, συγκεντρωμένος απόλυτα στη διαδικασία με το κουτάλι, τη φωτιά, τη σύριγγα. Και μετά, η ώρα της ένεσης στο χέρι. Αλλά μάταια, καθώς δεν φαίνεται να υπήρχε χώρος εκεί και επέλεξε να κατεβάσει το παντελόνι του και να επιλέξει το τρύπημα στη βουβωνική χώρα…
Ηθελα να φωνάξω, αλλά το στόμα μου έμεινε σφραγισμένο. Τι να πω άλλωστε… Ηθελα να του μιλήσω, αλλά από τη στιγμή που πήρε τη δόση, τι σημασία θα είχε. Ηθελα να κάνω κάτι, αλλά δεν έκανα τίποτα!
Ούτε και αυτός, όμως… Ξανακάθισε κάτω, ακουμπώντας την πλάτη του στον τοίχο του Πνευματικού Κέντρου ατάραχος και ακούνητος. Το κεφάλι του δεν λοξοδρόμησε ούτε χιλιοστό, αφού ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή στον κόσμο που να τον ενδιαφέρει.
Κοιτάζοντας καλύτερα στην ευρύτερη περιοχή κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνος του. Σαν και αυτόν υπήρχαν αρκετοί ακόμα, όλοι σε κύκλους 3-4 ατόμων, εγκλωβισμένοι στη συνωμοσία των σκληρών ναρκωτικών. Σα να είχαν όλοι ραντεβού εκείνο το απόγευμα στην Ακαδημίας.
Κατέβηκα τα σκαλιά από την άλλη πλευρά, επειδή ήμουν σίγουρος ότι δεν θα ήθελε να τον ενοχλήσω, με χιλιάδες σκέψεις στο κεφάλι μου, αναμεμειγμένες με αντικρουόμενα συναισθήματα, μέχρι να δω την επόμενη ακόμα πιο σοκαριστική σκηνή και να κοπούν όλα μαχαίρι! Δύο γυναίκες, κοντά στα 40, βοηθούσε η μία την άλλη για την ένεση και δίπλα ένας συνομήλικός τους είχε δέσει σφιχτά το μπράτσο του με ένα λάστιχο και με μια βίαιη κίνηση έχωνε τη βελόνα μέσα στη σάρκα του.
Κοντοστάθηκα αιφνιδιασμένος και εγκλωβισμένος σε νέο χείμαρρο σκέψεων που ήταν αρκετός για να περάσει ο χρόνος ώστε τα τρία άτομα, να πιαστούν αγκαλιά και κάνοντας μικρά και αβέβαια βήματα, να περάσουν μπροστά μου και να χαθούν πίσω από ένα θάμνο. Μέχρι να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε, ακούω θόρυβο και βλέπω περίπου 20 μαύρους να τρέχουν προς το μέρος μου. Οι παλμοί μου χτύπησαν κόκκινο, αλλά μέχρι να συνειδητοποιήσω τι συμβαίνει, με είχαν προσπεράσει, κυνηγημένοι από ένα και μοναδικό νεαρό που ουδέποτε κατάλαβα τι ήταν. Για αυτούς ήμουν σίγουρος, ότι πουλούσαν τις δόσεις…
Εχοντας μέσα σε λίγα λεπτά δει περισσότερα από όσα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, έκανα πέντε βήματα και έφτασα στην Ασκληπιού! Σηκώνοντας το κεφάλι, αντίκρυσα έναν άλλο κόσμο. Στο γωνιακό σουβλατζίδικο μια παρέα έπινε και έτρωγε ξεσπώντας σε γέλια. Στο απέναντι από εμένα βιβλιοπωλείο, ένα ζευγάρι ξεφύλλιζε βιβλία και στο διπλανό γκαράζ ένα πολυτελέστατο αυτοκίνητο έπαιρνε το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Οι περαστικοί ανεβοκατέβαιναν το δρόμο, η ζωή συνεχιζόταν… Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί και αντικρουόμενοι που τους χώριζαν μόνο λίγα μέτρα ασφάλτου.
Η επιστροφή στο σπίτι αποτέλεσε τουλάχιστον ανακούφιση και έσφιξα με τόση δύναμη τις δύο κόρες μου στην αγκαλιά μου, ίσως όσο ποτέ άλλοτε. Ακόμα και σήμερα, δεν έχω καταφέρει να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου για εκείνο το απόγευμα στην Ακαδημίας. Ο φόβος υπάρχει ακόμα και θα υπάρχει, όχι για μένα, αλλά για τα δύο κοριτσάκια μου και για όσα άσχημα παιχνίδια μπορεί να τους παίξει η ζωή. Μπορώ να τα προστατεύω συνεχώς ή γίνεται κάποιος να μου εγγυηθεί ότι δεν θα σβήσει ποτέ το χαμόγελο από τα χείλη τους; Μάλλον όχι… Ενιωσα μέσα μου και ενοχές για κάποιους συνανθρώπους μας που είναι παρατημένοι στην τραγική τους μοίρα και εμείς προστατευμένοι στη μεσοαστική ζωή μας και στην ασφάλεια του σπιτιού μας, δεν κάνουμε τίποτα για να τους βοηθήσουμε. Υπάρχει και οργή, όμως, για ένα κράτος που δεν προστατεύει τους πολίτες του, που δεν διαλύει τους έμπορους ναρκωτικών, που δεν πολεμά τα σκοτεινά κυκλώματα, που απλώς παρακολουθεί.
Θα αναρωτηθείτε κάποιοι, βέβαια, ότι εδώ η χώρα βουλιάζει και χρεοκοπεί και μας ενδιαφέρει η ζωή 1000 ναρκομανών; Μπορεί να είναι και έτσι. Σκεφτείτε, όμως, ότι ο νεαρός στα σκαλοπάτια του Πνευματικού Κέντρου μπορεί να ήμουν εγώ ή εσείς ή ακόμα χειρότερα, τα παιδιά μου ή τα παιδιά σας! Τότε τι θα λέγατε…

Γράφει ο Δήμος Μπουλούκος στην Αιχμή 

...θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα».

«Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας.»

      Ο Albrecht Ritschl, 51 ετών , είναι καθηγητής οικονομικής ιστορίας και διδάσκει στο London School of Econmics (LSE) από το 2007. Σε συνέντευξή του στο ανθελληνικό περιοδικό Spiegel τα λέει έξω από δόντια.  Διαβάστε όλη τηνΣυνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel:

Spiegel: Κύριε Ritschl, η Γερμανία συζητάει αυτόν τον καιρό για περαιτέρω οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά?

Ritschl: Όχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.

Spiegel: Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.

Ritschl: Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας. Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά. Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.

Spiegel: Τί ακριβώς συνέβη τότε;

Ritschl: Η δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929 αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1ου Παγκοσμίου πολέμου τα δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτή η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για τις ΗΠΑ ήταν τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία ήταν καταστροφικές.

Spiegel: Το ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;

Ritschl: Η Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν αναγκασμένα να αποποιηθούν των δικαιωμάτων τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και οι Έλληνες.

Spiegel: Στη σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;

Ritschl: Αναλογικά με την οικονομική επιφάνεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη, τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του 2008. Συγκριτικά λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.

Spiegel: Αν υποθέταμε οτι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα ήταν η θέση της Γερμανίας;

Ritschl: Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης οικονομικής ιστορίας.

Spiegel: Ούτε η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;

Ritschl: Όχι, η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα του κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.

Spiegel: Η ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως η ενσάρκωση της σταθερότητας. Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;

Ritschl: Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές. Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη
δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, ή αλλιώς ένα "Haircut", που ισοδυναμεί με ένα μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.

Spiegel: Πώς είπατε;

Ritschl: Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990 (εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δάνεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.

Spiegel: Σε αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας, λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και
περισσότερο μέσω μιας παράτασης του χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των χρεών. Μπορούμε εδώ  να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;

Ritschl: Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ένα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί, ποιά χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.

Spiegel: Το κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.

Ritschl: Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι. Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες. Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα πραγματοποιήθηκε αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε
να πληρώσουμε αποζημιώσεις.

Spiegel: Η Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;

Ritschl: Η Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους -το δεύτερο τον διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης- και στη συνέχεια οι εχθροί της αποποιήθηκαν του δικαιώματος τους εν μέρει ή και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων Ευρωπαίων δεν το έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.

Spiegel: Τι εννοείτε;

Ritschl: Οι Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.

Spiegel: Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;

Ritschl: Οι χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα, πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες, γι' αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.

SPIEGEL Μετάφραση: Πάρις Μπαρμπάτσαλος.

ΚΑΙ ΕΔΩ ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ...http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,769052,00.html