ΠΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΕΥΡΩ;

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ* στην «Ελευθεροτυπία» μέσο iskra 

Η ΟΝΕ είναι από τις πλέον φιλόδοξες νομισματικές ενώσεις στην ιστορία, αλλά σταδιακά αποδεικνύεται από τις πλέον αποτυχημένες. Οι χώρες-μέλη της έχουν ακολουθήσει διαφορετικές πορείες δημιουργώντας τεράστιες οικονομικές εντάσεις μεταξύ τους. Η συνταγή που εφαρμόστηκε από το 2010 και μετά για να αντιμετωπιστούν αυτές οι εντάσεις έχει κάνει την ΟΝΕ ακόμη ασταθέστερη.

Η ΟΝΕ όμως αποδεικνύεται και από τις πλέον ανεύθυνες νομισματικές ενώσεις. Οι ιθύνοντες της ΕΕγνώριζαν ότι οι νομισματικές ενώσεις ιστορικά έχουν περιορισμένη διάρκεια ζωής. Για το λόγο αυτό φρόντισαν να κάνουν τη ρήξη με την ΟΝΕ εξαιρετικά δύσκολη, μεγιστοποιώντας το κόστος. Δεν φρόντισαν όμως να πάρουν μέτρα που θα απέτρεπαν τη συσσώρευση των εντάσεων. Κατά συνέπεια το πιθανότερο αποτέλεσμα θα είναι να μην αποτραπεί η ρήξη, έστω κι αν το κόστος είναι πολύ μεγάλο.

Όταν ξέσπασε η κρίση το 2010 η Γερμανία θα μπορούσε να πάρει φιλόδοξα και ριζοσπαστικά μέτρα που θα αντέστρεφαν την αποκλίνουσα πορεία των χωρών-μελών σε βάθος χρόνου. Ένα Σχέδιο Μάρσαλ θα βελτίωνε την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα της περιφέρειας. Η συναινετική αντιμετώπιση του χρέους θα απάλυνε την πίεση στις χώρες με δυσκολίες. Αυξήσεις μισθών και στροφή προς την εγχώρια ζήτηση στην ίδια τη Γερμανία θα δημιουργούσαν μεγαλύτερη ισορροπία εντός της ΟΝΕ.

Αντί γι’ αυτό, επέβαλε πολιτική συντριβής των μισθών, σκληρής λιτότητας, ιδιωτικοποιήσεων και απορρύθμισης των αγορών. Πίστευε ότι έτσι θα προστάτευε καλύτερα τα συμφέροντα των τραπεζών και του μεγάλου εξαγωγικού κεφαλαίου της. Κατέδειξε με το τρόπο αυτό τη βασική αιτία της αστάθειας της ΟΝΕ: η εγχώρια γερμανική οικονομία παραμένει αδύναμη και η ανάπτυξη προέρχεται κατεξοχήν από τις εξαγωγές. Η ΟΝΕ εξυπηρετεί την γερμανική εξαγωγική πολιτική γιατί μετατρέπει μεγάλο μέρος της Ευρώπης σε εγχώρια αγορά.

Δυστυχώς για την ίδια, η πολιτική της Γερμανίας όχι μόνο δεν προστατεύει την ΟΝΕ μεσοπρόθεσμα, αλλά την υποσκάπτει. Παρά τη φαινομενική ηρεμία των χρηματοπιστωτικών αγορών, το ευρώ είναι αυτή τη στιγμή εξαιρετικά εύθραυστο. Η συντριβή των μισθών και η λιτότητα δημιουργούν εκρηκτικές κοινωνικές εντάσεις που ήδη άρχισαν να εμφανίζονται εκτός από τις χώρες της περιφέρειας και σε χώρες του κέντρου, όπως η Γαλλία. Τα τραπεζικά συστήματα των χωρών-μελώνεπανεθνικοποιούνται με ταχείς ρυθμούς διαβρώνοντας το κοινό νόμισμα, ενώ οι τράπεζες παραμένουν εξαιρετικά ασταθείς και ευάλωτες. Πάνω απ΄ όλα, έχει χαθεί η νομιμοποίηση της ΟΝΕ στα μάτια των ευρωπαϊκών λαών και μόνο οι καλοταϊσμένοι κύκλοι των Βρυξελλών δεν το καταλαβαίνουν.

Η επιλογή της Γερμανίας το 2010 ήταν να σκληρύνει την ΟΝΕ ακόμη περισσότερο. Η λύση για το πρόβλημα της απόκλισης ανάμεσα στις χώρες-μέλη ήταν να μπουν οι άλλες χώρες σε κοινή πορεία φτώχειας, ενώ η Γερμανία θα διατηρούσε την κυριαρχική της θέση. Στην ουσία απαιτεί από τις κοινωνίες των χωρών-μελών να ζήσουν σε κατάσταση μόνιμης ανεργίας, στενότητας και ανασφάλειας, ώστε να διατηρηθεί το κοινό νόμισμα. Το αποτέλεσμα είναι να απειλείται η Ευρώπη με ολική ανάφλεξη.

Και η Ελλάδα; Η πολιτική και κοινωνική ελίτ της χώρας μας είχε την επιλογή της συντεταγμένης εξόδου με άρνηση πληρωμών στο χρέος το 2010-11. Διάλεξε όμως την παραμονή, έστω και με γιγαντιαίο κόστος. Τώρα παρακολουθεί δειλή και τρομαγμένη τα τεκταινόμενα ελπίζοντας ότι θα πρυτανεύσει η ‘λογική’, δηλαδή ότι κάποιος θα της ρίξει ένα σωσίβιο.

Δεν υπήρχαν ποτέ σωσίβια μέσα στην ΟΝΕ. Αν η Γερμανία καταφέρει να διατηρήσει τη νομισματική ένωση για ένα διάστημα και η Ελλάδα παραμείνει μέλος της, η χώρα θα συνεχίσει να παρακμάζει.Αν η ένωση σπάσει, θα προκύψει τόσο μεγάλη αναταραχή που κανείς δεν θα δίνει σημασία στην Ελλάδα. Οι επιλογές έχουν γίνει πλέον πάρα πολύ δύσκολες.

*Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013

Ο νέος ηγέτης της Καθολικής Εκκλησίας Φραγκίσκος Α'

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΕΒΑΝΤΗ*  στην Αυγή 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/03/2013

Από χθες το βράδυ χιλιάδες ανταποκρίσεις και πληροφορίες...

- Ο νέος Πάπας δεν είναι Ευρωπαίος. Επίσης ανήκει στο ιερομοναχικό τάγμα των Ιησουιτών.

- Είναι ηλικιωμένος, αλλά 10 χρόνια νεότερος του προηγούμενου

- Είναι “συντηρητικός” (πραγματικά δεν έχω ακούσει ποτέ καρδινάλιο υπέρ των γάμων των ομοφυλοφίλων, των ελεύθερων σχέσεων, των αμβλώσεων...)

- Ειναι απλός και καταδεκτικός και με διοικητικές ικανότητες...

Αυτό το τελευταίο είναι το σημαντικότερο!

Προσωπικά θεωρώ ότι οι καθολικοί πιστοί αλλά και οι “απέναντι” δεν περιμένουν από τον νέο Πάπα να τους βρει λύσεις στα προβλήματά τους. Θέλουν όμως να καταλαβαίνει τους απλούς ανθρώπους, να πείθει ότι ήρθε να υπηρετήσει και όχι να υπηρετηθεί και να πιέσει, με το παράδειγμα και τα λόγια του, τους ισχυρούς της Γης για έναν δικαιότερο κόσμο. Επίσης να αποδείξει ότι ελέγχει, αποτελεσματικά, όλα τα “κακώς κείμενα” εντός της ίδιας της Εκκλησίας του.

Ένας Αργεντινός Πάπας εκπροσωπεί την πραγματική πλειοψηφία των πιστών του, που ζουν εκτός Ευρώπης.

Ένας Ιησουίτης Πάπας προφανώς είναι ανοικτός στην επιστήμη, στην κουλτούρα στις καλές σχέσεις με ετερόδοξους, ετερόθρησκους και άθεους και στη συνεργασία με το λαϊκό στοιχείο, όπως παραδοσιακά πρεσβεύει το Τάγμα.

Η επιλογή του ονόματος, είτε παραπέμπει στον ταπεινό Άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης είτε στον Άγιο Φραγκίσκο Ξαβέριο (ιησουίτη, που χθες ήταν η επέτειος της αγιοποίησής του  έχει τη συμβολική σημασία του...

Θα έχει το σθένος και την ικανότητα να διορθώσει προβλήματα διοίκησης και νοοτροπίας “εντός των τειχών του Βατικανού”;

Θα καταφέρει να δώσει αξιοπιστία στην Εκκλησία του και να την εμπνεύσει να προσαρμοστεί στα σημερινά ιστορικά δεδομένα;

Αυτά είναι τα επείγοντα ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει.

* Ο Τηνιακός δικηγόρος Δημήτρης Λεβαντής είναι μέλος της Συνοδικής Επιτροπής “Δικαιοσύνη και Ειρήνη” της Καθολικής Εκκλησίας

Το φακέλωμα των παιδιών.

Γυρίζουμε 60 χρόνια πίσω. Σε μια πόλη της Μακεδονίας, που έζησε όσο λίγες περιοχές τη λαίλαπα και τη φρίκη του εμφυλίου πολέμου, στη Νάουσα, κάλεσαν στο Τμήμα Ασφαλείας έναν 10χρονο μαθητή. Ο μικρός προσήλθε και παρουσιάστηκε συνοδευόμενος από τη μητέρα του. Ο αξιωματικός της Χωροφυλακής (τότε) τον περίμενε στο γραφείο του και το πρώτο που έκανε ήταν να ζητήσει από χωροφύλακα να του φέρει «τον φάκελο του μικρού (επίθετο)».

Τι τον ενδιέφερε και ρώτησε ο αξιωματικός της Ασφάλειας «πού βρήκες (όνομα του παιδιού) τα χρήματα και τα στέλνεις στον πατέρα σου;»; Πριν από λίγες μέρες είχε στείλει με επιταγή λίγα, προφανώς, χρήματα, ο μικρός στον πατέρα του, που ήταν εξόριστος στον Αϊ-Στράτη. Πού τα βρήκε; Ποιος του τα έδωσε; Πω, πω λαβράκι, που θα έβγαζε ο ασφαλίτης! Ποιοι κρύβονται πίσω από το παιδί και στέλνουν ένα μικρό ποσόν στον αμετανόητο κομμουνιστή εξόριστο;

Ο πατέρας ήταν για όγδοο χρόνο συνεχώς στην εξορία (Φολέγανδρος, Μακρόνησος, Αΐ-Στράτης) και η μητέρα είχε μόλις τον προηγούμενο χρόνο βγει από τις φυλακές, όπου την κράτησαν για επτά χρόνια. Δεν χρειάζεται να σημειωθεί ότι οι γονείς ήταν πολιτικοί κρατούμενοι, διωκόμενοι καθαρά και μόνο για τις ιδέες τους.

Τότε ήταν μόλις ο τέταρτος χρόνος από το τέλος του εμφυλίου πολέμου και το κράτος του ζόφου κυβερνούσε με όλο του το μεγαλείο, κι όχι μόνο στη Μακεδονία βέβαια, αλλά σ” όλη την επικράτεια. Πέρα από την κλήση του 10χρονου στο Τμήμα και την ανάκριση, ας σημειωθεί ότι ο μικρός «διέθετε» ήδη «φάκελο», ήταν δηλαδή φακελωμένος στην Ασφάλεια!

Σήμερα, δηλαδή 60 χρόνια μετά την ιστορία που αναφέρθηκε, έχουμε πάλι κλήσεις παιδιών, μαθητών, στο Αστυνομικό Τμήμα, έχουμε ανακρίσεις, έχουμε απειλές, έχουμε ξύλο, βία και βασανιστήρια. Κι έχουμε το νέο φακέλωμά τους, με το λεγόμενο DNA, το οποίο υποχρεώνεται να δώσει στους ασφαλίτες ο μαθητής με βία, καταναγκασμό, βασανιστήρια, υπό το κράτος του φόβου. Κι όλα αυτά στην Ιερισσό της Χαλκιδικής. Τώρα ψάχνουν 15χρονους… τρομοκράτες για την υπόθεση με τον χρυσό στις Σκουριές.

Τα ρεπορτάζ-ανταποκρίσεις από τη Χαλκιδική και τη Θεσσαλονίκη της Ντίνας Δασκαλοπούλου στην «Εφ.Συν.» την προηγούμενη εβδομάδα είναι συγκλονιστικά. Αξίζει να μείνουν στο αρχείο των πολιτών όχι μόνο της ξεσηκωμένης Χαλκιδικής αλλά όλης της χώρας. Κι ακόμα να γίνουν γνωστά και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στην οικογένεια της οποίας ανήκει η Ελλάδα, για να μαθαίνει ο κόσμος, να μαθαίνουν οι πολίτες, οι λαοί πώς στήνεται το κράτος του φόβου, το κράτος του ζόφου, το κράτος της τρομοκρατίας όχι μόνο των ενήλικων πολιτών, αλλά κυρίως των παιδιών, των ανήλικων, των μαθητών, των νέων.

Σταχυολογούμε από τις ανταποκρίσεις:

- «Να πηγαίνεις στο σχολείο και να λείπει ο συμμαθητής σου από το διπλανό θρανίο [...] Δηλαδή την επόμενη φορά, θα πάρουν και παιδιά από τα νήπια;». Από μαθήτρια 15 ετών για συμμαθητή της που τον είδε να προσάγεται στον Πολύγυρο.

- Ο 18χρονος μαθητής Χ.Λ. (προσαχθείς στο Τμήμα): «»Αν δεν δώσεις [DNA] μπορούμε να ασκήσουμε βία [...]«. «Κράταγα το στόμα μου κλειστό, είχα σφίξει τα χείλη και με πίεζαν με την μπατονέτα επί 10 λεπτά. Τι να έκανα; Στο τέλος το άνοιξα. Μετά μου έδωσαν να υπογράψω ότι το πήραν με τη θέλησή μου. Ποιος είμαι, ρε παιδιά, και φέρθηκαν έτσι; Ο Ράμπο;».

- «Η Αστυνομία δέρνει τη μάνα σου και πάει στο Τμήμα τον πατέρα σου. Σε σταματάνε ασφαλίτες στον δρόμο και σε ρωτάνε πού το βρήκες το μπλουζάκι [ σ.σ. γράφει ''όχι στον χρυσό'']» λέει η Κ.Μ., 15χρονη μαθήτρια.

- Η κόρη μου μού είπε πως της έκαναν ψυχολογικό πόλεμο. Την πίεζαν να δώσει ονόματα συμμαθητών της. Πού θα πάει αυτό; Αύριο θα φέρουν κι άλλα ανήλικα».

- Μετά την προσαγωγή στο Τμήμα της νηπιαγωγού Γ.Σ. τα νηπιάκια τη ρωτούσαν: «Κυρία, θα σε βάλουν φυλακή; Και ποια θα είναι η κυρία μας μετά;».

- Ο 19χρονος Λ.Μ. προσήχθη στην Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης. Στο τέλος, φοβήθηκε ότι θα φάει κι άλλο ξύλο από 10 (!) αστυνομικούς, υπέγραψε χαρτί ότι έδωσε DNA χωρίς βία…

Τα μεγάλα κανάλια, τα ραδιόφωνα, οι «μεγάλες» εφημερίδες δεν έδωσαν τίποτα…

Μετά απ” όλα αυτά ήρθαν τα χημικά και τα δακρυγόνα στην αυλή του σχολείου, τη γεμάτη από μαθητές.

Το θέμα δεν είναι τι αισθανόμαστε εμείς, αλλά τι υπέστησαν και τι υφίστανται τα παιδιά στην περιοχή αυτή, για να καμφθούν οι αντιδράσεις των κατοίκων, πώς αντεπεξέρχονται τα παιδιά, πόσο θα τραυματιστούν, πόσο θα τους σημαδέψουν, πώς τα παραπάνω θα επηρεάσουν την πορεία της ζωής τους. Και θα “ναι σημαδεμένα με το νέο φακέλωμα, το τεχνολογικά προχωρημένο, τη νέα μορφή του, το DNA. Στόχος, η τρομοκράτηση, ο φόβος στους νέους, πρωτίστως στα παιδιά, η κατασκευή υπόπτων. Με την εξελιγμένη μορφή του «κλήσις στο Τμήμα δι” υπόθεσίν σας». Τελικός στόχος, ο εξευτελισμός της προσωπικότητας των νέων. Διότι τα βασανιστήρια έχουν αρχίσει προ καιρού στα Τμήματα. Τα ΜΑΤ κι η βίαιη καταστολή με χημικά στις καθαρά ειρηνικές, ήρεμες, διαδηλώσεις, πρωταγωνιστούν. Την ίδια ώρα, η επίσημη πολιτεία αδυνατεί (ή δεν θέλει) να αντιμετωπίσει τη Χρυσή Αυγή, απαλλάσσονται στελέχη της, γίνονται ανεκτοί προπηλακισμοί και κλίμα τρομοκράτησης σε δικαστικές αίθουσες.

Αν ο πρωθυπουργός εμφανίζεται εγκλωβισμένος από τα δεξιά του, πώς ανέχονται την τρομοκράτηση παιδιών και δεν αντιδρούν τα δύο άλλα κόμματα της τρικομματικής συγκυβέρνησης και κυρίως το αριστερό;

Άρθρο του Νίκου Κιάου για την «Εφημερίδα των Συντακτών»

Διάλεξη Μίσους Σαμαρά Για “Άκρα Αριστερά, Αναρχία, Ακροδεξιά”

Τη θεωρία των άκρων στην πιο μισαλλόδοξη εκδοχή της επανέφερε ο Αντώνης Σαμαράς κατά τον  χαιρετισμό του στη “Διεθνή Διάσκεψη Νέων ενάντια στη βία των άκρων”, μια εκδήλωση της γαλάζιας νεολαίας της ΟΝΝΕΔ.

Όπως είπε ο πρωθυπουργός, “η άκρα Αριστερά συναντά την αναρχία, με το λαϊκισμό να αποτελεί το συνδετικό τους κρίκο. Όμως, δυστυχώς ο λαϊκισμός, όταν συνδυάζεται με την απόγνωση και τη δημαγωγία, μπορεί να γίνει ακόμα περισσότερο επικίνδυνος. Το είδαμε στα επεισόδια βίας σε πολλές χώρες, αλλά και σε φαινόμενα μισαλλοδοξίας. Και η άκρα Δεξιά, επίσης, συστηματικά καλλιεργεί τη μισαλλοδοξία και δηλητηριάζει τις κοινωνίες. Το χειρότερο είναι ότι και τα δύο άκρα τροφοδοτούν το ένα το άλλο. Και διαλύουν τις κοινωνίες”.

Το τσουβάλιασμα των μαχαιροβγαλτών της ακροδεξιάς, των φιλοναζιστών (την ιντελλιγκέντσια των οποίων δεξιοί υπουργοί διορίζουν ως συμβούλους) με τους αριστερούς, στο όνομα του λαϊκισμού επιχειρεί ασφαλώς να εμφανίσει τη μνημονιακή τρομοκρατία της λιτότητας και της κατάλυσης των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων ως χρυσό μέσο όρο ή κέντρο που εγγυάται την ομαλότητα και την τάξη.

Γι’ αυτό όπως συνέχισε, “δε φοβόμαστε να αντιπαρατεθούμε με όσους επιλέγουν τη βία κόντρα στη λογική. Δεν φοβόμαστε και δεν διστάζουμε να αντιπαρατεθούμε με κηρύγματα μίσους. Και δεν φοβόμαστε, γιατί πολύ απλά, αν εμείς κάνουμε σωστά τη δουλειά μας, οι ακραίοι δεν θα έχουν λόγο ύπαρξης”.

Ολόκληρη η ομιλία εδώ.

Το ΚΚΕ με ανακοίνωσή του χαρακτήρισε την ομιλία “χυδαία προπαγανδιστική προσπάθεια να κρύψει την αντιδραστική θεωρία «νόμος και τάξη», τον αυταρχισμό και την κρατική καταστολή σε βάρος του λαού, των εργαζόμενων, των αγροτών και αυτοαπασχολούμενων που αγωνίζονται για την επιβίωσή τους σε συνθήκες κρίσης”.

Ο ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε ότι ”την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός επαναφέρει τη χυδαία θεωρία των δύο άκρων έτσι ώστε να καλύψει τις ακραίες επιπτώσεις της μνημονιακής πολιτικής και να ενοχοποιήσει τους κοινωνικούς αγώνες, ο Γραμματέας του κόμματός του καταψηφίζει την πρόταση περί άρσης της ασυλίας του Η. Κασιδιάρη” και έκανε λόγο για “στρατηγική της έντασης και του εμφυλιοπολεμικού διχασμού” η οποία “δεν καταδεικνύει απλώς τη διολίσθηση της κυβέρνησης και της ΝΔ σε ακροδεξιές θέσεις, αλλά υπονομεύει ανοιχτά τη δημοκρατία και τα δικαιώματα”.

Πηγή:mao

Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική

με οργή και σε πένθος
 του Δημήτρη Παπανικολάου

Tο κείμενο είναι το δεύτερο μέρος διάλεξης που δόθηκε στο πλαίσιο των Κρίση-μων σεμιναρίων με θέμα “Σεξισμός και Ομοφοβία: ‘Παράπλευρες απώλειες’ της κρίσης;” στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 26 Φεβρουαρίου.  Ολόκληρη η διάλεξη βρίσκεται στο http://vimeo.com/60753243

Έργο του Φράνσις Μπέικον, 1966

Στο πρόσφατο, θαυμάσιο, ντοκιμαντέρ How to survive a plague, που αφηγείται την ιστορία της ACT UP στη Νέα Υόρκη, βλέπεις εικόνες από γνωστές δράσεις της οργάνωσης που απαίτησε, στον δημόσιο χώρο, την αλλαγή της κρατικής πολιτικής για το AIDS στην Αμερική της δεκαετία του ’90. Μια από αυτές ήταν οι «πολιτικές κηδείες» για τα θύματα της ασθένειας. Τα φέρετρα περιφέρονταν στο Νότιο Μανχάταν, και η απόδοση τιμής μεταμορφωνόταν σε διαδήλωση — κάποια έφταναν μέχρι έξω από το προεκλογικό στρατηγείο του Μπους το ’92, με το μήνυμα «το αίμα μας πάνω σου». Μέσα από τον θάνατο, με μια ταυτότητα σε διακινδύνευση και σε στιγμή απόλυτου στιγματισμού της, κάποιοι τόλμησαν να αντιμιλήσουν. Σε μια συγκλονιστική σκηνή, ο ακτιβιστής Μπομπ Ράφσκι, έξω από το στρατηγείο του Μπους και μπροστά από το φέρετρο ενός συντρόφου του, σταματάει, γέρνει το κεφάλι, τα σημάδια της ασθένειας εμφανή στο πρόσωπό του, και φωνάζει: «Με οργή και σε πένθος, αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να είμαστε όλοι μας ασφαλείς. ACT UP, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε το AIDS».