Η ιστορία με τα εμφιαλωμένα νερά

Η δεξαμενή του αίσχους στην Τήνο

 Νίκος Τσιαμτσίκας στη zougla.gr

Από την πρώτη στιγμή που κατασκευάστηκε το 1993, αφήνοντας στην ουσία μια τρύπα σε ένα περιβάλλον σπάνιας ομορφιάς που προστατεύεται από το σύστημα NATURA , η υδροδεξαμενή στην τοποθεσία Λειβάδα της Τήνου, δεν λειτούργησε ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Δύο δεκαετίες τώρα, οι εργολάβοι, ντόπιοι και εθνικής εμβέλειας, κάνουν πάρτι, επισκευάζοντας τη, μετατρέποντάς τη, αναδεικνύοντας τη πότε ως τη μόνη λύση για την άρδευση του νησιού, πότε ως μοναδική ευκαιρία για την ύδρευσή της.

Όσα χρήματα και να πετάγονται με τη σέσουλα, με εθνικές συγχρηματοδοτήσεις και χρήματα από το ΕΣΠΑ, σε επισκευές, μετατροπές, κατασκευή δικτύων δεκάδων χιλιομέτρων με πανάκριβους πλαστικούς σωλήνες και ενδιάμεσα τσιμεντένια αντλιοστάσια, το έργο δεν λειτουργεί.

Οι εργολαβίες στήνονται η μια μετά την άλλη (τουλάχιστον 3) και τουλάχιστον μισό δισ. ευρώ του δημοσίου, με διαγωνισμούς ή απ ευθείας αναθέσεις, χάνονται στη μαύρη τρύπα της Λειβάδας, χωρίς αυτό να έχει προκαλέσει την παραμικρή σοβαρή αντίδραση, ούτε από τους ντόπιους, ούτε από κανέναν άλλο παράγοντα της Αθήνας , δηλαδή του Υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης, που είναι γνώστης της πλήρους αποτυχίας της συγκεκριμένης υδροδεξαμενής.

Ο Δήμος Εξωμβούργου Τήνου, αρνείται συστηματικά, να παραλάβει το έργο, εδώ και τουλάχιστον πέντε χρόνια, καθώς θεωρεί ότι δεν είναι ολοκληρωμένο, αφού δε λειτουργεί.



Κι αντί να αναζητηθούν οι υπεύθυνοι που κατέστρεψαν το περιβάλλον και να δοθούν λύσεις για την αποκατάσταση της ζημιάς, πρόχειρες επεμβάσεις, όπως η ...επένδυση με πλαστικό μουσαμά, του εσωτερικού της δεξαμενής για να κρατηθεί το νερό, εξακολουθούν να χρυσοπληρώνονται, χειροτερεύοντας την κατάσταση, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

Το δίκτυο περίπου 30 χιλιομέτρων που έχει ήδη ολοκληρωθεί και κατασκευάστηκε, από τη χώρα μέχρι τη Λειβάδα, άκουσον άκουσον, ενώ όλοι ήξεραν ότι δεν λειτουργεί η δεξαμενή, καθώς δεν κρατά νερό μέσα της, είναι παντελώς άχρηστο.

Τα ενδιάμεσα, τσιμεντένια κτήρια που υποτίθεται ότι θα ήταν τα αντλιοστάσια, βάφονται όμορφα απ΄ έξω, (κι αυτή καλή εργολαβία) και από μέσα έχουν μετατραπεί σιγά - σιγά σε στάνες, ενώ τα παράθυρα και οι πόρτες τους ρημάζουν...



Την ίδια ώρα που οι εργολαβίες για το άχρηστο αυτό έκτρωμα, γίνονταν η μία πάνω στην άλλη, τα λύματα των χωριών της περιοχής, ελλείψει αποχετευτικού συστήματος, έπεφταν και συνεχίζουν να πέφτουν στο ρέμα, δηλητηριάζοντας το μοναδικό, σπάνιας ομορφιάς ρυάκι που διατηρείται ζωντανό, έχει νερό όλο το χρόνο μέχρι και τον Αύγουστο και καταλήγει στη θάλασσα.

Τέτοιο μνημείο, αρπαχτής, μνημείο ντροπής για τον τρόπο με τον οποίο μεταχειρίζονται τον τόπο και το δημόσιο χρήμα, οι εκλεκτοί των εργολάβων, μόνο απέχθεια προκαλεί κυρίως, στους πολλούς Γάλλους και Γερμανούς τουρίστες, που βλέποντας αυτό το έκτρωμα φυτεμένο στη μέση του πουθενά, φαίνεται να αναρωτιούνται: «Μα τι κάνουν πια αυτοί οι Έλληνες στον τόπο τους;».

Αγώνας και αλληλεγγύη από την Δράση Πολιτών Τήνου

Αγώνας και Αλληλεγγύη για Ανατροπή και Αξιοπρέπεια

Από τη: Δράση Πολιτών Τήνου

Ο Άγιος των Εκσυγχρονιστών

Τα παιδιά του τόπου τα στήριζε όχι με Κατηχητικά, αλλά με Τεχνικές Σχολές. Τα χρήματα δεν τα μάζευε υπέρ αποπερατώσεως ναών, αλλά σπουδών. Ήταν από τις εξαιρέσεις των ιεραρχών που, μαζί με τη σωτηρία της ψυχής, πάσχιζαν και για την επιτυχία αυτής της ζωής.

Γράφει ο Ανδρέας Πετρουλάκης στο :protagon

Το καλοκαίρι του ’75, στην πλατεία ενός χωριού της επαρχίας Αποκορώνου Χανίων, ήσαν μαζεμένοι οι κάτοικοι και άκουγαν με προσοχή και σεβασμό έναν ασπρογένη μελαψό παπά με πυκνά φρύδια και βροντώδη μελωδική φωνή. Προσπαθούσε να τους πείσει ότι είναι κρίμα τόσο νερό που ανάβλυζε από τις πηγές του τόπου να πηγαίνει χαμένο και πως είχε έρθει η ώρα να δημιουργήσουν μια αναπτυξιακή εταιρεία λαϊκής βάσης για να το εκμεταλλευτούν.

Οι συμπατριώτες μου έδειχναν δυσπιστία σε αυτά που άκουγαν, αλλά πίστη σε αυτόν που μιλούσε. Εκείνα τα χρόνια εμφιαλωμένο νερό σέρβιραν μόνο στο Χίλτον (όπως είχα ακούσει-δεν το είχα δει ποτέ) και οι Αποκορωνιώτες μάλλον ούτε αυτό είχαν ακούσει. «Μωρέ, Δέσποτα, πσοιος μωρέ, θα πλερώνει ζα να πσιει νερό;», ρωτούσαν έκπληκτοι οι άνθρωποι της φύσης που νόμιζαν πως το νερό ήταν ένα διαρκές και αδιαπραγμάτευτο, εν αφθονία δώρο του θεού σε όλους τους ανθρώπους. Παρ΄ όλα αυτά η εταιρεία εμφιάλωσης και διάθεσης του νερού σε λίγο καιρό ήταν έτοιμη και απετέλεσε σημαντικό αναπτυξιακό εργαλείο της περιοχής. Οι άνθρωποι ακολούθησαν τυφλά τον Μωυσή τους που τους άνοιξε τον δρόμο της ανάπτυξης μέσα από τα άφθονα νερά των Λευκών Ορέων.

Το ίδιο είχε γίνει και λίγα χρόνια νωρίτερα όταν ο ίδιος παπάς έπειθε τους Χανιώτες να δημιουργήσουν ναυτιλιακή εταιρεία λαϊκής βάσης, την ΑΝΕΚ, σε μια εποχή που, μετά και τη βύθιση του «Ηράκλειον», η ακτοπλοϊκή σύνδεση του νησιού με τον Πειραιά ήταν προβληματική. Η ΑΝΕΚ επρόκειτο να γίνει το εφαλτήριο της ανάπτυξης της Κρήτης και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στον Ειρηναίο, που ενέπνευσε τους συμπολίτες του να τη στηρίξουν μαζικά - πιο δύσκολο ήταν να βρεις σπίτι χωρίς μετοχές της ΑΝΕΚ παρά χωρίς καλτσούνια το Πάσχα.

Δεν είμαι σε θέση να μιλήσω για το πνευματικό, θεολογικό και συγγραφικό του έργο γιατί ούτε το γνωρίζω ούτε είμαι ο κατάλληλος. Μπορώ όμως να μιλήσω για τον άγιο του λαού, που είχα την τύχη να συναντήσω πολλές φορές, για οικογενειακούς λόγους. Το πρόσωπό του και τα δουλεμένα μπράτσα του ήσαν σκαμμένα από τον ήλιο, τα δάκτυλά του σκληρά από το φτυάρι. Νευρώδης, αεικίνητος, χειρώνακτας, λιγνός, δεν ήταν καθόλου αυτό που λέμε απόκοσμος - το αντίθετο. Ανακατευόταν με τον λαό - σκοπίμως δεν λέω «ποίμνιο». Τα λόγια αγάπης είχαν μέσα λιγότερο το παρελθόν και τις Διαθήκες και περισσότερο το μέλλον και την προκοπή του τόπου και των ανθρώπων.

Η Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης που δημιούργησε, φιλοξένησε πολύ περισσότερες επιστημονικές, πολιτικές και κοσμικές εκδηλώσεις από όσο θεολογικές. Ίσως είναι ιδέα μου, αλλά νομίζω ότι από όσο τον γνώρισα, δεν ξεκινούσε τη φράση του, όπως οι περισσότεροι παπάδες, με τη λέξη «Θεός», αλλά με τη λέξη «μέλλον».Τα παιδιά του τόπου τα στήριζε όχι με Κατηχητικά, αλλά με Τεχνικές Σχολές. Τα χρήματα δεν τα μάζευε υπέρ αποπερατώσεως ναών, αλλά σπουδών. Ήταν από τις εξαιρέσεις των ιεραρχών που, μαζί με τη σωτηρία της ψυχής, πάσχιζαν και για την επιτυχία αυτής της ζωής.

Ένας κοσμοπολίτης κοσμοκαλόγερος που αν ήταν έτσι όλοι οι παπάδες εγώ θα ήμουν ο πιστότερος Χριστιανός.

Σχόλιο Ξάνεμου: Υπάρχουν και αυτοί οι παπάδες. Ελάχιστοι και μειοψηφία στην λαίλαπα των δημόσιων σχέσεων και της υποκρισίας. Τους το αφιερώνουμε. 

Η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά

Μέσα σε δραματικές συνθήκες για τη χώρα μας, τις οποίες βιώνουν με επώδυνο τρόπο οι εργαζόμενοι, πραγματοποιούνται οι φετινές εκδηλώσεις για την Εργατική Πρωτομαγιά. Συνθήκες που μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω, όταν οι πρώτοι σοσιαλιστές διεκδικούσαν το 8ωρο, αξιοπρεπείς συντάξεις, αργία και κλειστά καταστήματα την Κυριακή.

 Του Πάνου Τριγάζη στο: left.gr

Πρωτομαγιά, πριν 123 χρόνια ακριβώς, ιδρύθηκε ο «Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος», με πρωτοβουλία του τότε 25χρονου φοιτητή του Πολυτεχνείου Σταύρου Καλλέργη. Είχαν προηγηθεί και άλλες κινήσεις σοσιαλιστικού προσανατολισμού στην Ελλάδα (όπως του Π. Πανά, που το 1876 έβγαλε την εφημερίδα «Εργάτης»), όμως αυτός ήταν« ο πρώτος σοσιαλιστικός σύλλογος εν Ελλάδι και Τουρκία με καθαρόν και απευθείας σοσιαλιστικόν πρόγραμμα», γράφει ο ίδιος ο ιδρυτής του, πατέρας του μεγάλου ηθοποιού Λυκούργου Καλλέργη, που είχε διατελέσει και  βουλευτής του ΚΚΕ. Στο άμεσο πρόγραμμα του συλλόγου, μεταξύ άλλων, διαβάζουμε: Πας πολίτης έχει δικαίωμα υπάρξεως, Φορολογία ανάλογος του κεφαλαίου και της ιδιοκτησίας εκάστου, Κατάργησις της προσωπικής κρατήσεως δια χρέη, Αποκέντρωσις των εξουσιών - ανεξαρτησία των Δήμων.

Πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου ήταν και η οργάνωση της πρώτης Εργατικής Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα, στις 2 Μαΐου 1893, μπροστά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, με συμμετοχή περίπου δύο χιλιάδων ατόμων. Όμως, υπήρχαν και άλλες σοσιαλιστικές κινήσεις και το αίτημα ενωτικού εορτασμού της Πρωτομαγιάς υπήρχε και τότε, στο οποίο ανταποκρίθηκε ο Καλλέργης αναλαμβάνοντας τη σχετική πρωτοβουλία.

Έτσι, η δεύτερη Πρωτομαγιά του 1894, που έγινε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, ήταν ενωτική και πολύ πιο μαζική από την πρώτη, συγκεντρώνοντας 6000 κόσμο με ομιλητές τους Πλάτωνα Δρακούλη και Σταύρο Καλλέργη. Το δε ψήφισμα ήταν πληρέστερο από εκείνο της πρώτης Πρωτομαγιάς, αναφέροντας τα ακόλουθα αιτήματα:

α/ Την Κυριακήν να κλείωνται τα καταστήματα καθ΄όλην την ημέραν και οι εργάται ν΄αναπαύωνται.

β/ Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και ν΄απαγορευθή η εργασία εις τους ανηλίκους.

γ/ Να απονέμεται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.

δ/ Να καταργηθώσιν οι θανατικαί εκτελέσεις

ε/ Να καταργηθή η δια χρέη προσωπική κράτησις.

Μια ένδειξη για την απήχηση των πρώτων σοσιαλιστών προκύπτει από τη γεωγραφική εξάπλωση των συνδρομητών της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» που εξέδιδε ο Καλλέργης (5 Ιουνίου 1890, το πρώτο φύλλο). Γράφει ο «Σοσιαλιστής» του Φεβρουάριου 1893:

«Φύλλα της εφημερίδας «Σοσιαλιστής» αποστέλλονται εις 2.189 πρόσωπα ως εξής:

Εν Ελλάδι - Αθήναις 743, Πύργω Ηλείας και τα περίχωρα 390, Πάτρας και Περίχωρα 223, Πειραιϊ 124, Σύρου 80, Λαυρίω 53, Κέρκυρα 50, Ζακύνθω 42, Χαλκίδι 32, Καλάμαις 30, Τριπόλει 30, Ναυπλίω 29, Αιγίω 27, Κεφαλληνία 25, Λαρίσση 23, Άνδρω 20, Κορίνθω 17, Βόλω 14, Ισθμία 7, Τήνω 6, Μεσολογγίω 5, Αιτωλικώ 2, εις διάφορα μέρη Στερεάς 20, εις διάφορα μέρη Κυκλάδων 10, εν όλω 1933.

Εν τω εξωτερικώ - Εν Ρεθύμνω Κρήτης 50, Ηρακλείω 25, Χανίοις 18, Σμύρνη 13, Αλεξάνδρεια 13, Κωνσταντινουπόλει 9, θεσσαλονίκη 8, Καϊρω 8, Γαλλία 23, Αγγλία 14, Γερμανία 11, Αμερική 18, Ιταλία 11, Ρωμανία 16, Ελβετία 7, Ισπανία 4, Αυστρία 8, Βουλγαρία 4, Χίω 3, Πρέβεζα 2, Αυστραλία 2, εν όλω 250».

Η συνέχεια ήταν ανοδική. Οι συνθήκες της φτώχειας, της υπερχρέωσης και της ξένης εξάρτησης της χώρας μας ευνοούσαν την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος, που είχε στο πρόγραμμά του τα αιτήματα και των ακτημόνων αγροτών.

Σήμερα, μέσα σε πρωτόγνωρες συνθήκες, το εργατικό κίνημα καλείται να  αποκρούσει την πρωτοφανή επιδρομή σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων, που κατακτήθηκαν με θυσίες και αίμα στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Μπροστά στον άμεσο κίνδυνο κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεων και διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, μέσω της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, καθίσταται ζήτημα επιβίωσης η οικοδόμηση της κοινωνικής αλληλεγγύης και η διεθνοποίηση των αγώνων των εργαζομένων. Ποτέ δεν ήταν πιο επίκαιρο το σύνθημα του Σταύρου Καλλέργη και των συντρόφων του: «Πάντες δι έκαστον - έκαστος δια πάντες».

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος του Ιδρύματος «Σταύρος Καλλέργης» και της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ