Νίκη στο εσωτερικό απέναντι στην μαυρίλα του μονοπωλίου της άποψης!

Πόλεμος ξεκινά στο εξωτερικό!

Και ο λαός σε εγρήγορση προ ενός τρίτου μνημονίου!

Έτοιμοι;

 

Ερωτευτείτε

Ερωτευτείτε αυτόν που έγραψε: «Το αληθές απόβαρον ενός ανθρώπου ισούται με τις αγάπες, τον οίκτο και την αηδία που ένιωσε στη ζωή. Δύο μεγάλες αδικίες εγνώρισα: την φτώχια και την ερωτική καταφρόνια.»

Ερωτευτείτε τη διανόηση που δεν δέχεται να πρωταγωνιστήσει, που δεν βγαίνει το μεσημέρι στη ΝΕΤ, που δεν μπερδεύει την μετριοπάθεια με τις ίσες αποστάσεις και την εξαθλίωση με το αναπόφευκτο. Τη διανόηση που πολεμά το αναπόφευκτο, που παθιάζεται, που καίγεται από αγάπη και αγωνία, που βρίσκει τη θέση της όταν ανάβει η μάχη. Τη διανόηση που φτύνει τον κόρφο της όταν την αποκαλείς διανόηση.

Ερωτευτείτε τους τραγουδιστές που δεν πήγαν ποτέ στον Σπύρο Παπαδόπουλο, που δεν ήπιαν στην υγειά μας, που δεν γλέντησαν εκ μέρους μας ένα κάποιο Σάββατο. Ας πιούμε στην υγειά τους
Αυτούς που τραγούδησαν το τίποτα δεν πάει χαμένο φτύνοντας το πιο πικρό σφίξιμο της καρδιάς τους.

Αυτούς που κλαίνε ξαφνικά και δίχως λόγο.

Ερωτευτείτε τα καφενεία του Γκόρπα, τα μπαρ του καλοκαιριού, τα τραπεζάκια έξω, το τάβλι δύο γέρων έξω απ’ τα άδεια μαγαζιά τους, τα σουβλάκια στα σκαλάκια των πολυκατοικιών, τις μπύρες στα δύο και το κορίτσι που περνάει ρίχνοντας λοξές ματιές.

Τα ξυπόλυτα κορίτσια, τα κορίτσια που δεν ποζάρουν, τα κορίτσια του Ιουλίου, των αόρατων νησιών, τα κορίτσια με τα αλατισμένα μαλλιά και την κόκκινη μύτη. Αυτά είναι ο πραγματικός κόσμος, η αλήθεια, το τέλος και η άκρη του νοήματος.

Τους αδύναμους. Δείτε. Η κούτα του άστεγου, το στοίβαγμα του μετανάστη, η αναζήτηση φαγητού στα σκουπίδια, ο απλήρωτος λογαριασμός. Υπάρχουμε και για να αναποδογυρίσουμε αυτό το ασυνάρτητο σύμπαν.

Ερωτευτείτε τους αυτόχειρες των χρόνων που ζούμε. Τρέξτε κοντά τους, απλώστε το χέρι, σταθείτε προσοχή. Αν δεν καταφέρετε να συγκρατήσετε το κορμί τους, πριν αυτό αιωρηθεί οριστικά και αμετάκλητα, κρεμαστείτε μαζί τους.

Αυτόν που έγραψε πρώτος το «οι μπάτσοι είναι παντού, αλλά ο έρωτας μας κάνει αόρατους» και αυτόν που το φωτογράφησε και αυτόν που το έκανε ριτουίτ και αυτόν που χαμογέλασε βλέποντάς το.
Ερωτευτείτε την πληγή του κυνηγημένου ξένου. Το φόβο του ανθρώπου χωρίς χαρτιά. Τη μοναξιά του ανθρώπου που πέρασε μέσα απ’ τις νάρκες και τα κύματα, για να πέσει απ’ το λυσσασμένο μαχαίρι του φασίστα.

Τους διαδηλωτές, που ανεβοκατεβαίνουν την Πανεπιστημίου, φωνάζοντας αλληλεγγύη, φωνάζοντας ελευθερία. Τις ομάδες σε γειτονιές και συνοικίες, που μαζεύουν ρούχα, που μαζεύουν φαγητά, ταινίες, υλικά και ανταλλάσσουν τα πάντα εκτός από χρήματα.

Αυτούς που βαριούνται να μιλήσουν για τη δουλειά ή τα λεφτά. Αυτούς που σου λένε το αγαπημένο τους χρώμα, το τραγούδι της εφηβείας τους, που θυμούνται το πρώτο κορίτσι που φίλησαν με τρυφερότητα και αυτούς που, σαν τον Χόλντεν, όταν λένε καριέρα, εννοούν να προσέχουν τα παιδιά που παίζουν σε ένα τεράστιο γήπεδο κλοτσώντας μπάλες πάνω κάτω και τραγουδώντας στίχους χωρίς λόγια, μόνο λα λα λα.

Τον Ντουρούτι, τον Ηλία Λάγιο και τον κλόουν του Μπελ. Τον Νίκο Καρούζο που πλήρωνε τα ποτά του με αυτοσχέδια ποιήματα σε χαρτοπετσέτες.

Ερωτευτείτε αυτούς που δεν κωλώνουν μπροστά στο ανέφικτο, αυτούς που πιστεύουν στα θαύματα που δεν έχουν εξήγηση, αλλά ούτε θρησκευτική προέλευση, αυτούς που αγαπούν τον ορθό λόγο επειδή υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι το ανάποδο και αυτούς που δεν πίστεψαν σε οτιδήποτε ειπώθηκε οποτεδήποτε σε δελτίο ειδήσεων.

Αυτούς που κολύμπησαν νύχτα μεθυσμένοι και αυτούς που πνίγηκαν επειδή δεν άντεξαν τη σκληρότητα του κόσμου.

Ερωτευτείτε την φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε» και το παιδί που σφίγγει μια πέτρα στο χέρι, χωρίς να είναι σίγουρο ότι έχει δίκιο. Στα κρυφά, στη σιωπή, είμαστε σίγουροι ότι τουλάχιστον δεν έχει άδικο.

Τον Χρήστο Βακαλόπουλο που έλεγε για τον Αύγουστο του Νίκου Παπάζογλου, «το τραγούδι δεν είναι ερωτικό, αλλά ερωτευμένο». Μην δίνετε σημασία σε οτιδήποτε είναι ερωτικό, αλλά όχι ερωτευμένο.

Την Άννα Καρίνα, την Μόνικα Βίτι, τη σερβιτόρα της διπλανής καφετέριας, την Ροζάριο Ντόσον και όλες τις γυναίκες που έχουν αίμα μπερδεμένο, αίμα που έρχεται από δύο ή τρεις ηπείρους.
Ερωτευτείτε τον πατέρα κάποιου γαμπρού που με το τσιγάρο στο στόμα, μεθυσμένος, χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας. Ερωτευτείτε το αχ Παναγιά μου, στο τέλος κάθε τέτοιας μουσικής.
Αυτόν που έγραψε, «μην αγαπάς τον πλησίον, αλλά πλησίασε τον αγαπώντα».

Την πιο μικρή ελιά στην κοιλιά της, τον απογευματινό ύπνο κάτω απ’ το αρμυρίκι ή την καρυδιά, την πιο λεπτή ειρωνεία, το παγάκι, την παρέα που κλαίει γελώντας και τη βουβαμάρα του καταστρώματος της επιστροφής.

Ερωτευτείτε το κορίτσι μου. Κάθε πρωί, κάθεται νυσταγμένη στην άκρη του κρεβατιού με γερμένους τους ώμους και τα χέρια να κρέμονται σαν τεράστιο εκκρεμές. Αυτή η εικόνα είναι η ασπίδα, η μολότοφ και το φωτόσπαθο που κρατάω στη χούφτα μου και με κάνει ιπτάμενο, απίθανο και ανήλικο.

Ερωτευτείτε το κορίτσι που περνάει δίπλα σας εδώ και τώρα.

Ερωτευτείτε.

πηγή: βυτίο https://tovytio.wordpress.com/2012/10/03/apo_to_bahar/

Κοινό Τηνίων:Καλή ψήφο και καλή δύναμη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αύριο καλούμαστε όλοι να συμμετέχουμε σε μια πραγματικά δημοκρατική  διαδικασία. Καλούμαστε να αποφασίσουμε οι ίδιοι και να πάρουμε μια απόφαση που μπορεί να αποδειχθεί ιστορική. Για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια, ένα δημοψήφισμα διεξάγεται στη χώρα μας. Ένας κατεξοχήν  δημοκρατικός  θεσμός  ο οποίος στην Ευρώπη χρησιμοποιείται πολύ  συχνότερα. Κι όμως αυτοί που νοιάζονται για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας  το χαρακτήρισαν πραξικόπημα και προσπάθησαν με ζήλο περισσό να το σταματήσουν.

Η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση Κοινό Τηνίων δεν μπορεί παρά να χαιρετίσει την απόφαση της συγκυβέρνησης να διεξαχθεί αυτό το δημοψήφισμα. Από την πρώτη στιγμή υπερασπιζόμαστε αυτήν ακριβώς την αμεσότερη δημοκρατίακαι παλεύουμε για αυτήν. Συνεπώς καλούμε όλον τον κόσμο της Τήνου καταρχάς να συμμετάσχει. Για εμάς δεν νοείται η αποχή όταν δίνεται στον λαό η δυνατότητα να αποφασίσει ο ίδιος και όχι να εκλέξει αντιπρόσωπο.

Πολλά ειπώθηκαν για την σημασία του ερωτήματος και για το τι ακολουθεί μετά το ΝΑΙ ή μετά το ΟΧΙ. Η απάντηση για μας είναι απλή. Το ερώτημα αφορά συγκεκριμένη εκβιαστική πρόταση τελεσίγραφο από τους θεσμούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η απάντηση λοιπόν μπορεί να είναι είτε ΝΑΙ στην λιτότητα είτε ΟΧΙ στον εκβιασμό.

Το μέλλον μας σε αυτή την ιστορική συγκυρία είναι εύπλαστο και απειλούμενο από αποφάσεις που παίρνονται σε διοικητικά κέντρα και οργανισμούς από τεχνοκράτες που βάζουν τις λογιστικές πράξεις πάνω από τον άνθρωπο. Το τι θα ακολουθήσει μετά από ένα ΝΑΙ μπορούμε περίπου να το φανταστούμε βλέποντας τι συμβαίνει στην χώρα τα τελευταία 5 χρόνια. Σε αντίθετη περίπτωση   διεκδικούμε ένα διαφορετικό μέλλον με αξιοπρέπεια, ηθική και ιδανικά.

Όλοι στις κάλπες, όλοι στον αγώνα. Καλή ψήφο και καλή δύναμη.

Ναι, όχι και ποτέ την Κυριακή

Από την Δέσποινα Σπανούδη στο ΑΡΤΙNEWS

Είμαστε στριμωγμένοι. Παρά την μεγάλη ψυχική ανάταση και τις ελπίδες που επενδύθηκαν στην κυβερνητική αλλαγή, ήταν δεδομένο ότι οι συσχετισμοί ήταν συντριπτικά εναντίον μιας αλλαγής πολιτικής.  Εντός και εκτός της χώρας τραπεζίτες, βιομήχανοι, πολιτικοί τους εκπρόσωποι και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, σφίγγουν τη μέγγενη και στύβουν κάθε πλουτοπαραγωγικό πόρο γιατί τα κεφάλαιά τους έχουν φουσκώσει  και πλεονάζουν. Μέσα στα χρόνια της κρίσης και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα έπεσε κάθε φύλλο συκής και κάθε επίφαση δημοκρατίας και κοινωνικής μέριμνας που διατηρούσε το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ένωσης. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι η νομισματική ένωση ανάμεσα σε άνισες οικονομίες χωρίς πολιτική ενοποίηση, ήταν ένα στρατόπεδο εργασίας για τους λαούς της Ευρώπης. Όποιοι επιχειρούν όχι να δραπετεύσουν αλλά έστω να βελτιώσουν τις συνθήκες εντός του στρατοπέδου, τιμωρούνται σκληρά για να παταχθούν. Αυτό λένε και κάνουν, σταματώντας το δανεισμό από πέρυσι τον Αύγουστο, εισπράττοντας τις τοκογλυφικές δόσεις, κλιμακώνοντας διαρκώς τις σκληρές απαιτήσεις τους, κλείνοντας αυθαίρετα τη ρευστότητα, τη στιγμή που ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα, εκφοβίζοντας και εκβιάζοντας ωμά και χωρίς περιστροφές. Καμία αλλαγή πολιτικής ούτε καν ονομαστική δεν είναι αποδεκτή.

Το δημοψήφισμα είναι προ των πυλών και η σημασία του είναι φανερά πολύ ευρύτερη από το συγκεκριμένο ερώτημα που τίθεται. Υπάρχουν πάρα πολλές ενστάσεις και διαμαρτυρίες που αφορούν τη διατύπωση του ερωτήματος, το γεγονός ότι ήδη έχουν αλλάξει τα δεδομένα, την ανασφάλεια της επόμενης μέρας, τη σύντομη περίοδο που δεν επιτρέπει συζήτηση και προετοιμασία, τη διαπραγματευτική τακτική των προηγούμενων μηνών, τις διαρκείς εναλλαγές ρήξης και έντιμου συμβιβασμού, τις εναλλακτικές προτάσεις της κυβέρνησης που ήταν ήδη δυσβάσταχτες, τις νέες προτάσεις που πέφτουν στο τραπέζι. Υπάρχουν πολλοί που μιλούν για ευτελισμό της διαδικασίας.  Υπάρχουν πολλοί φόβοι που εντείνονται από την οικονομική ασφυξία, την ανελέητη προπαγάνδα των ΜΜΕ, τις ουρές στις τράπεζες.

Παρ’ όλα αυτά το δημοψήφισμα είναι ένα πολύ ισχυρό γεγονός. Όλοι το καταλαβαίνουν, από τον μέσο πολίτη μέχρι τις πολιτικές ηγεσίες και τους μεγαλοκαρχαρίες και γι’ αυτό η αντιπαράθεση παροξύνεται.  Πολιτικά, βρισκόμαστε περίπου στην ίδια θέση που ήμασταν και πριν από τις εκλογές αλλά το ερώτημα είναι στην πραγματικότητα πιο άμεσο.  ΝΑΙ σημαίνει απλά και ξεκάθαρα, ότι ο λαός υποχωρεί φοβισμένος από τις συνέπειες του αβέβαιου βήματος που έκανε για να αντισταθεί και αποδέχεται κάθε σκληρή και εξοντωτική απαίτηση των δανειστών τώρα και στο ορατό μέλλον. Γι’ αυτό και όσοι δήθεν από φιλολαϊκή σκοπιά επιλέγουν το άκυρο, θα πρέπει να εξηγήσουν με ποια νομιμοποίηση και με ποιους συσχετισμούς θα αγωνιστούν για τα λαϊκά συμφέροντα, αν ο λαός  ψηφίσει την υποταγή του.

Αντίθετα ένα ισχυρό ΟΧΙ, θέτει την διάθεση του λαού να αγωνιστεί και να πάρει το ρίσκο που συνεπάγεται ο αγώνας μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να το αγνοήσει εύκολα αυτό και ιδιαίτερα μια κυβέρνηση που εκ των πραγμάτων εκφράζει ένα αγωνιστικό τμήμα του λαού. Παράλληλα θα στείλουμε ένα μήνυμα αντίστασης και στους άλλους λαούς της Ευρώπης. Και αυτό είναι η μόνη ελπίδα για να αλλάξουν οι συσχετισμοί.

Για όσους φοβούνται ότι θα μας διώξουν από την Ευρώπη, ότι θα αποσταθεροποιηθούμε,  θα είμαστε ευάλωτοι σε εξωτερικές απειλές και πτώχευση, υπάρχουν δύο απαντήσεις. Όσο πιο σκληρά εντείνεται η φτώχεια και η ανισότητα τόσο πιο πολύ θα αυξάνονται οι  φανατισμοί,η εγκληματικότητα, η κοινωνική σύγκρουση και φυσικά ο σκεπτικισμός για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.  Η  δεύτερη απάντηση είναι η πιο εύλογη από όλες και παλιά όσο και ο κόσμος. Κανένας αγώνας δεν θα δινόταν ποτέ, αν έπρεπε από πριν να είναι γνωστό το αποτέλεσμα. Δεν μπορείς να κερδίσεις μια μάχη που δεν έδωσες. Ενότητα χρειάζεται για να αγωνιστούμε με καλύτερους όρους όχι για να παραδοθούμε. ΌΧΙ,  την Κυριακή στην κάλπη,και ο αγώνας συνεχίζεται από τη Δευτέρα το πρωί.

Ναι-Όχι