10 Οκτώβρη 14, 15, 16

Τι άλλαξε; Τι έμεινε ίδιο;

Μεταφέραμε τον Οκτώβρη του 14, κείμενο,  από το  μπλοκ enas1983, που σχολίαζε την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί  στον ΠΙΙΕΤ με την αλλαγή του καθεστώτος . Λέγαμε τότε:

«Πολυκανδριώτες υπάρχουν πολλοί και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και προσωπικά διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για το αν η μελλοντική κυβέρνηση πρόκειται να πολεμήσει τα συμφέροντά τους. Το ζήτημα πρέπει να τεθεί σε διαφορετική βάση, και να τεθεί άμεσα. Δεν μπορεί να ενοχλούμαστε από την συγκέντρωση εξουσίας και δύναμης σε ένα πρόσωπο όταν εμείς είμαστε εκείνοι που του την παραδίδουμε. Δεν μπορούμε να αναθέτουμε την υπεράσπιση της διαφάνειας και την πάταξη της διαπλοκής στους ίδιους που μετά κατηγορούμε για διαπλοκή. Δεν γίνεται να μας ενοχλούν οι νόμοι και οι τροπολογίες που ψηφίζονται από βουλευτές που εμείς εκλέξαμε, να μας βγάζει από τα ρούχα μας η αδράνεια των δημοτικών συμβούλων που εμείς επιλέξαμε, και τελικά το μόνο που κάνουμε για να αντιδράσουμε να είναι ... ένα ανώνυμο σχόλιο!

Αν θέλουμε να αλλάξουμε όντως κάτι στον τρόπο που εξουσιαζόμαστε από κάθε λογής Πολυκανδριώτες, παπάδες και ρηγάδες πρέπει να αμφισβητήσουμε έμπρακτα, φανερά και δημόσια την εξουσία τους. Πρέπει να πάρουμε πίσω την δύναμη που εκούσια τους έχουμε παραδώσει».

Τι έμεινε ίδιο από εκείνη την εποχή;

Το νομικό καθεστώς του ΠΙΙΕΤ. ΟΙ προσωπικές φιλοδοξίες και τα συμφέροντα του Πολυκανδριώτη και των ακολούθων του. Τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών.

Τι άλλαξε;

 Η στάση του κόσμου.. Ξεχνάμε γρήγορα και γρήγορα συμβιβαζόμαστε και προσκυνάμε.

Τι άλλο άλλαξε;

Η στάση του Δήμου.

Κουράστηκε;

Απογοητεύθηκε;

Εκβιάστηκε;

Τι άλλο ακόμα άλλαξε;

Η στάση της νέας κυβέρνησης.

Άστους αυτούς. Να ήταν η μόνη αλλαγή;

Τον Οκτώβρη του 15 πάλι, είχαμε δημοσιεύσει δελτίο τύπου της ανεξάρτητης δημοτικής κίνησης «Κοινό Τηνίων» για το χάλι του κέντρου υγείας Τήνου. Έλεγε τότε το ΔΤ του ΚΤ :

«Επειδή η υγεία μας είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, δεν χωράνε εντυπωσιασμοί, πολιτικές σκοπιμότητες, ανούσιες αντιπαραθέσεις ή μικροπολιτικές και προκειμένου να πιεστεί η κεντρική πολιτική ηγεσία του τόπου η οποία φέρει και το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τα προβλήματα αυτά,  η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση "Κοινό Τηνίων", προτείνει την διοργάνωση νέας γενικής λαϊκής συνέλευσης από τον Δήμο για το θέμα της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης στο νησί και ιδιαίτερα του Κέντρου Υγείας.» 

Μερικές μέρες αργότερα, τη Δευτέρα 26 Οκτώβρη, το νοσηλευτικό προσωπικό του Κέντρου Υγείας Τήνου, ξεκίνησε επίσχεση εργασίας, διεκδικώντας μεταξύ άλλων:

Την άμεση επίλυση των οικονομικών αιτημάτων μας.

Την πλήρη και άμεση στελέχωση σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό.

Προσωπικό καθαριότητας και την πλήρη στελέχωση του ΕΚΑΒ.

Κάλυψη όλων των αναγκών σε αναλώσιμα και λοιπά αναγκαία υλικά.

Κλείνοντας έλεγαν:

Για   αποκλειστικά   Δημόσια  και  Δωρεάν  Υγεία

Το ζήτημα της υγείας είναι υπόθεση όλων μας

Τι έμεινε ίδιο;

Η υποστελέχωση σε ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό συνεχίζεται. Στο Κ.Υ. Τήνου, υπηρετεί ένας παθολόγος! Οι βάρδιες «βγαίνουν» με την αυταπάρνηση των εργαζομένων.

Το θέμα της καθαριότητας. Εξακολουθεί να μην υπάρχει προσωπικό καθαριότητας.

Αναλώσιμα κλπ υλικά υπάρχουν ανά περιόδους.

Η δωρεάν δημόσια υγεία αιμορραγεί  προς τον ιδιωτικό τομέα.

Γενική Λαϊκή συνέλευση δεν έγινε.

Τι άλλαξε;

Πληρώθηκαν τα δεδουλευμένα του νοσηλευτικού προσωπικού.

Έφυγε κι άλλος γιατρός.

Και το 14 και το 15 και το 16, η μακαριότητα αυτού του κόσμου έμεινε  ίδια.

Αντώνης Σουρούνης: "απ το Φαλατάδο της κραιπάλης στο τέρμα της οδού Μουσών"

Ο Αντώνης Σουρούνης γεννήθηκε το 1942 στην Θεσσαλονίκη και έζησε εκεί τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Όταν τέλειωσε το γυμνάσιο, έφυγε για τη Γερμανία, όπου είχαν ήδη μεταναστεύσει όλοι οι συγγενείς του. Μετά από μερικά εξάμηνα σε γερμανικά και αυστριακά πανεπιστήμια διακόπτει τη φοίτηση και ταξιδεύει δουλεύοντας.

Εργάστηκε από τραπεζικός υπάλληλος (και στην Αγροτική Τράπεζα Τήνου) μέχρι ναυτικός και από hotel boy μέχρι επαγγελματίας παίκτης ρουλέτας.

Το 1995 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο «Ο χορός των ρόδων».

Το 2006 βραβεύτηκε από την εξαμηνιαία λογοτεχνική επιθεώρηση του περιοδικού να ένα μήλο και έναν χρόνο αργότερα από το περιοδικό Διαβάζω με το «Βραβείο μυθιστορήματος» για το έργο του «Το μονοπάτι στη θάλασσα».

Γνωστότερα έργα του: «Μερόνυχτα Φραγκφούρτης», Εκδόσεις Καστανιώτη (1982), «Το μονοπάτι στη θάλασσα», Εκδόσεις Καστανιώτη (2006),  «Γκας ο γκάνγκστερ», Εκδόσεις Καστανιώτη (2000), «Ο χορός των ρόδων», Εκδόσεις Καστανιώτη (1994),   «Οι πρώτοι πεθαίνουν τελευταίοι», Εκδόσεις Καστανιώτη (1985), «Μισόν αιώνα άνθρωπος», Εκδόσεις Καστανιώτη (1996)  κ.α.

Ο Αντώνης έφυγε από τη ζωή στις 6 Οκτωβρίου 2016 ξημερώματα.

Στο Στύλο με την Αλίκη 1-11-2004

 Για τον Αντώνη

Με ένα άδειο ποτήρι στο χέρι κοιτάς τη μπίλια.

Μα δε γυρίζει πια. Έκατσε…

Μαύρο ή κόκκινο καμιά σημασία

Ο χορός των ρόδων 

Απ τη Φρανκφούρτη ως τα στενά του  Κουλέ Καφέ με τις άγριες παρέες.

Κι απ το Φαλατάδο της κραιπάλης στο τέρμα της οδού Μουσών.

Κι όμως πίσω από τα τείχη απλώνεται απέραντη η Σαλονίκη

Και τα μονοπάτια αυλακώνουν τις θάλασσες

 Αντίο φίλε

Γ.Ι.Κ.

Ο Αντώνης Σουρούνης πέρασε ένα μέρος της ταραχώδης ζωής του στην Τήνο.

Από τον Φαλατάδο, στην Χώρα, από τον Χατζηράδο στον Άγιο Φωκά.

Μέρος του μυθιστορήματος του «Το μονοπάτι στη θάλασσα» γράφτηκε πλάι στην θάλασσα στον Αγιο Φωκά, πάνω από την «Μαραθιά».

Τον Ιούνη του  2003 ο Αντώνης Σουρούνης έγραψε για το τότε τηνιακό περιοδικό «Τηνιακή Ενδοχώρα» το διήγημα «Ένας απογοητευμένος  άνθρωπος» διακωμωδώντας με το ανεπανάληπτο γλυκόπικρο χιούμορ του,  την τότε επικαιρότητα.

Στην φωτογραφία που συνόδευε το κείμενο ο Σουρούνης με τον Μπάμπη Περπινιά «τα πίνουν» σε σπίτι φίλων στο Φαλατάδο. 

 Ένας απογοητευμένος άνθρωπος

Του [Αντώνη Σουρούνη] Συγγραφέα.

Γιατί το χαμόγελο πρέπει να γίνει η κινούσα δύναμη αυτού του τόπου

Αρχικά ας τολμήσουμε να παραδεχτούμε πως η γενεσιουργός αιτία της φυσιογνωμίας και της παράδοσης του τόπου χάθηκε ή έστω χάνεται μη αναστρέψιμα. Ας το παραδεχτούμε όχι μοιρολατρικά, ως μία αναπόφευκτη πραγματικότητα, αλλά ως ελεύθεροι συναισθημάτων εξωτερικοί παρατηρητές. Δεν αναζητάμε σε αυτή την φάση αντικειμενικότητα, παρά μόνο αποστασιοποίηση, έστω και για λίγες μόνο γραμμές.

Οι αλλαγές που βιώνουμε καθημερινά, στην επαρχία που δεκαετίες τώρα πλήττεται από «αστυλαγνεία», ως καθόλα μη στατική κατάσταση, βοηθούν στην κατεύθυνση κατανόησης της παραπάνω άσκησης.

Προτρέχοντας θα σημειωθεί μόνο το παράδοξο για τον ελληνικό αστικό τρόπο ζωής που δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει και παραμένει προσδεμένος γραμμικά στις προκαταλήψεις του προ-αστικού τρόπου ζωής. Ο εξαστισμός, δηλαδή, δεν επέφερε τον αναμενόμενο «εκσυγχρονισμό» (αναφορικά με την κοινωνική εξέλιξη πάντα), με συνέπεια να μην μπορεί να καρπωθεί η κοινωνία και κανένα όφελος από αυτή την μετάβαση.

Εδώ θα πρέπει να δηλωθεί κατηγορηματικά επιπλέον, ότι ή παραπάνω παραδοχή δεν υπονοεί ούτε και αδυναμία να σωθεί το γνήσιο και σαν συνέπεια να οδηγεί σε συμπεράσματα παραίτησης. Το γνήσιο μπορεί να σωθεί, αλλά σε μουσειακή έκταση πλέον. Είναι οι ανθρώπινοι χαρακτήρες άλλωστε που διατηρούν ακόμη το γνήσιο και όχι το δημιούργημά τους. Ολοένα και μειούμενοι οι ντόπιοι, του παρελθόντος αχθοφόροι, ολοένα και λιγότερο ανοικτή η επικοινωνία, πιο διστακτικοί, σαν σε διαρκή άμυνα οι άνθρωποι, χάνουν την αυθεντικότητά τους και οδηγούν σταδιακά στην αποψίλωση του αυθόρμητου και του ανοικτού χαρακτήρα τους.

Το κείμενο αυτό ίσως θα ήταν περισσότερο επίκαιρο καταμεσής  καλοκαιριού, στην εποχιακά πιο αυξημένη τουριστική κίνηση στο νησί. Βέβαια τότε κινούσα δύναμη είναι η κερδοφορία. Για την πλειοψηφία, είτε λόγω κόπωσης είτε λόγω κερδών οι ευαισθησίες πάνε περίπατο. Θα κατέληγε συμπερασματικά, πιστολιά στον αέρα, χρεώνοντας κατά την προσφιλή συνήθεια, στον συντάκτη την ιδιότητα του μονίμως αντιδραστικού. Άμυνα είναι και για τις δύο πλευρές: τόσο η αντίδραση όσο και ο χαρακτηρισμός αντίστοιχα.

Σήμερα λοιπόν που απέχουμε μόλις 2-3 Σαββατοκύριακα από την χειμερινή ανάπαυλα, ίσως να είναι μια καλή στιγμή για προβληματισμό. Καταφέραμε να σώσουμε λίγο από γαστρονομία, λίγο από αρχιτεκτονική, ελάχιστο από μουσική παράδοση. Δεν καταφέραμε να προστατεύσουμε την ουσία όμως σε εμάς τους ίδιους. Πιστεύουμε τους εαυτούς μας φορείς και συνεχιστές σε διάφορες δράσεις «πολιτισμού» μα τα μιμίδιά(*) μας είναι αλλοιωμένα, περισσότερο από ανάγκη και λιγότερο από τον χρόνο. Δεν βρίσκουμε ενδιαφέρον στο να προστατεύσουμε το ήθος των τόσων γενεών που περπάτησαν στις πέτρες και στα βράχια.

Ίσως, η σταδιακή αυτή αλλοίωση να οφείλεται απλά στο ότι η γεωγραφική απομόνωση έχει περιοριστεί στο ελάχιστο και έτσι τα επικρατή μιμίδια άλλων τόπων (κυρίως της αστικής ζωής) εισέβαλαν στον ζωτικό χώρο της παράδοσής μας και μαζί με πολλαπλές άλλες συνθήκες, επανακαθόρισαν την γενεσιουργό αιτία και την κινούσα δύναμη του χαρακτήρα του νησιού: της ανάγκης για επιβίωση. Έτσι καταλήξαμε στο παρόν να αποθεώνουμε για παράδειγμα τα τηνιακά τυριά αλλά να μην έχουμε δει ποτέ ανατολή, πριν την οποία οι πρόγονοί μας άρμεγαν το γάλα ή να μην έχουμε ποτέ ξενυχτήσει σε κακή γέννα ζώου. Λατρέψαμε τις ξερολιθιές μα δεν γνωρίζουμε από τον ιδρώτα που χρειάζεται κάτω από τον ήλιο για να χτιστεί μια «β’λίστρα».  Αγαπήσαμε τα μάρμαρα και ξεχάσαμε τα νταμάρια. Φωτογραφίσαμε το τοπίο που ισοπεδώσαμε με άναρχη δόμηση. Περιγράψαμε τα μονοπάτια μα δεν ήμασταν εκεί για τους πυλώνες και δεν θα είμαστε ούτε για τις ανεμογεννήτριες. Έτσι που όλα έγιναν βιτρίνα πολυκαταστήματος και εξώφυλλο σε περιοδικά ή αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Βλογάμε τα γένια μας με επισημότητα χωρίς ίχνος συστολής για την αλλοτρίωσή μας, αναδεικνύοντας ωφελιμιστικά και μόνον το μεγαλείο της άγνοιάς μας.

 

Στο τέλμα πλέον και με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα ας αρκεστούμε σε ότι μας έχει απομείνει και μπορεί να μας συνδέσει με το παρελθόν. Ας αφήσουμε τους διαφημιστές και ας διαφημίσουμε εμείς τον τόπο μας. Ας υποδεχόμαστε τους επισκέπτες με χαμόγελο και συστολή. Όπως έκαναν για αιώνες εκείνοι που πάλευαν νυχθημερόν για να κτίσουν το μεγαλείο που σήμερα καπηλευόμαστε… Και να κερνάμε και κανένα ρακί δεν βλάπτει αρκεί να μην το κάνουμε μονόπρακτο.

Γιάννης Βιδάλης (Μπελεγρίνος)

(*) μονάδα πολιτισμικής πληροφορίας, επίκτητη μη ενστικτώδης πληροφορία, κατά τον αντίστοιχο όρο "γονίδια", από το Wiki-λεξικό (περισσότερα εδώ)

Κοινό Τηνίων: Τοπική Συνέλευση στα Δύο Χωριά

Η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση
"Κοινό Τηνίων"
συνεχίζει τις τοπικές συνελεύσεις
στα Δύο Χωριά

Κυριακή 9 Οκτώβρη
στις 11.00 το πρωί
στην αίθουσα του συλλόγου

Συζητάμε, συναποφασίζουμε
ανοικτά, δημόσια και επώνυμα.

Χαλασμένο τηλέφωνο

Η είδηση ότι το περιοδικό UNFOLLOW εξαγοράστηκε από τον Βαγγέλη Μαρινάκη μας έπεσε κάπως βαριά. Όταν ρωτήσαμε πως τεκμηριώνεται κάτι τέτοιο η απάντηση ήρθε αποστομωτική. “Μου το είπε ο ... που είναι μέσα στον εκδοτικό χώρο και ξέρει. Τι να κάνουμε δεν είναι όλα όπως φαίνονται.”

Τι να κάνουμε κι εμείς... ψάξαμε, προκειμένου να δούμε πως είναι και πως φαίνονται.

Και ιδού πως φαίνονται...

Παναγιώτης Σωτήρης και λοιποί του UNFOLLOW μεταβάλλονται σε δημοσιογραφικές πόρνες του Μαρινάκη. (Φράση από άρθρο στο blog ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ)

Οι διανοούμενοι -άσπιλοι -αμόλυντοι -ασυμβίβαστοι συντελεστές του UNFOLLOW ... θα σπονσοράρονται από τον “σύντροφο” Μαρινάκη. (Φράση από άρθρο του TVXS)

Το αριστερό UNFOLLOW έγινε ένθετο στα δεξιά ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ. (Σύμφωνα με το PERIODISTA)

UNFOLLOW και Μαρινάκης ένωσαν τις δυνάμεις τους. (Τιτλος στο TVXS)

και πως είναι...

Τελικά η αλήθεια δεν άργησε να βρεθεί. Τρία άτομα από την δημοσιογραφική ομάδα του UNFOLLOW (Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος, Παναγιώτης Σωτήρης και Αυγουστίνος Ζενάκος) συνεργάζονται και σε ένα ακόμη έντυπο με το όνομα REPORT το οποίο είναι ένθετο στην εφημερίδα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ της οποίας ο εκδότης έχει στενή σχέση με τον Βαγγέλη Μαρινάκη.

Η συνεργασία αυτή αποτελεί σίγουρα αντικείμενο κριτικής. Όμως όταν φτάνουμε στο σημείο να υποβαθμίζουμε εμμέσως μέχρι και τα ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου επειδή αρθρογραφεί κι εκείνος στο UNFOLLOW λόγω του υποτιθέμενου ξεπουλήματος του περιοδικού στον εφοπλιστή κάτι δεν πάει καλά.

Να θυμίσουμε απλά ότι ο Άρης Χατζηστεφάνου κάνει εκπομπές και στο ραδιόφωνο ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ. Μάλλον αποδεικνύεται ότι τελικά πίσω από την εξαγορά του UNFOLLOW κρύβεται ο ΣΥΡΙΖΑ...

Για συνέλθετε...