Δελτίο Τύπου Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα για τα θέματα του Π.Ι.Ι.Ε.Τ.

Δελτίο Τύπου,  εξέδωσε η Συντονιστική επιτροπή Αγώνα για το ΠΙΙΕΤ,  για τον προγραμματισμό και τις ενέργειες  που αποφάσισε κατά την συνεδρίαση της  18-02-2015. Στην συνεδρίαση αυτή μεταξύ άλλων, αποφάσισε και την συμπαράσταση στον δήμαρχο Τήνου κ Σίμο Ορφανό, ενώ κατηγορεί την «ΔΕ το ΠΙΙΕΤ» επιτροπή για «έλλειψη ευαισθησίας» και «έντονη ενόχληση,  μέχρι αλλεργίας, της Δ.Ε. του Π.Ι.Ι.Ε.Τ. σε κάθε αναφορά που γίνεται στις λέξεις-έννοιες αυτές (νομιμότητα και νομιμοποίηση),»

Δείτε εδώ  το Δελτίο τύπου: 

Άρθρο-επιστολή του Διονύση Τσακνή στο enikos.gr

Tο άρθρο του Διονύση Τσακνή δημοσιεύτηκε στο enikos.gr. Ο κ. Τσακνής απευθυνόμενος στον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα γράφει: 

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ

Αγαπητέ Αλέξη

Δεν ανήκω στους κακόπιστους. Φιλύποπτος -λόγω και ηλικίας ίσως- μπορεί. Ανυποψίαστος ποτέ. Στο δίλημμα αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, απαντώ συνήθως, καλά πληροφορημένος αισιόδοξος και αφήνω πάντοτε το χρόνο ή τη ζωή που θα ‘λεγε κι ο Χαρίλαος να αποδείξει αν και κατά πόσο οι ελπίδες κι οι προσδοκίες δικαιώνονται ή αν μένουν φρούδες και ανεκπλήρωτες.

Ο πήχυς, μπήκε ψηλά και σε μια περίπτωση διάψευσης, η πτώση γίνεται πιο επώδυνη. Πτώση που αφορά στη συλλογική απογοήτευση και στην επαναδιατύπωση μιας επικίνδυνης γενίκευσης: «Δε βαριέσαι, όλοι ίδιοι είναι».

Δάκρυσα, όταν μετά την ορκωμοσία σου ως πρωθυπουργού, πήγες στο θυσιαστήριο της Καισαριανής για να αποτίσεις φόρο τιμής στους 200 κομουνιστές- θύματα της Ναζιστικής θηριωδίας.

Συμμερίστηκα τη συγκίνησή σου στην τελευταία αποστροφή του λόγου σου, στην παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησής σου, παρά το ότι τις βρήκα στο σύνολό τους μικρότερες των προσδοκιών μου.

Χαιρέτησα τη δήλωσή σου για τις κόκκινες γραμμές που θα έθετες στους με ιταμό τρόπο συμπεριφερόμενους συνομιλητές σου.

Χάρηκα την απάντησή σου στο φερέφωνο των δανειστών, που σ’ επισκέφτηκε στο γραφείο σου τη δεύτερη μέρα της ανάληψης των καθηκόντων σου. Νταής σε μπλουμ –αν δεν κάνω λάθος στο όνομά του.

Και δεν ήμουν μόνος! Εκατομμύρια άνθρωποι σ΄ αυτόν τον τόπο, αισθάνθηκαν έστω μια ανάταση, ανεξαρτήτως αν σε στήριξαν εκλογικά, ή αν πίστεψαν στο σύνολο των δεσμεύσεών σου.

Μια φωνή επιτέλους, ένα όχι, που δε θα μείνει απλώς, στη φραστική διατύπωση, αλλά θα πάρει σάρκα και οστά στα έργα.

Σύντροφοί μου του ΣΥΡΙΖΑ!

Δεν έχω διαβάσει στη ζωή μου πιο άθλια ελληνικά. Έμοιαζε σα να είχα βάλει το κείμενο της συμφωνίας στο google translator.

Θυμήθηκα τα διαφημιστικά μηνύματα παγίδες, που δεχόμαστε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο: «Χαιρετισμούς, τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας συνδέεται με τον αριθμό των εισιτηρίων: 5647. Έχετε στρατολογήσειως δικαιούχος για μια προσωπική δωρεά, από την κα Έβελυν Ήρα Curry απαντήσει αμέσως για περισσότερες πληροφορίες.»

Τέτοιο ακριβώς.

Προτίμησα λοιπόν, παρά το ότι δεν κατέχω την Αγγλική τόσο καλά όπως η κα Παναρίτη ή ο κ. υπουργός περί τα οικονομικά, να το διαβάσω απ το πρωτότυπο. Κατάλαβα περισσότερα!

Αποκλείω εκ προοιμίου τέτοια αμορφωσιά στο οικονομικό επιτελείο. Προφανώς και άλλοι λόγοι πρυτάνευσαν, όσον αφορά στην ασάφεια της μετάφρασης του κειμένου, δεδομένου ότι όλοι οι ιθαγενείς αυτού του τόπου δεν γνωρίζουν φαρσί την γλώσσα των επιτρόπων και των ανά την υφήλιο σπουδαγμένων υπουργών και των παρατρεχάμενών τους.

Όχι, δε θα αναλύσω τα άρθρα της συγκεκριμένης συμφωνίας, ούτε θα προσπαθήσω να βρω τι κρύβεται πίσω απ’ τις λέξεις, όσο κι αν η πρόκληση για  ομοιοκαταληξία (λόγω διαστροφής του επαγγέλματος) με ωθεί. Το έκαναν άλλοι και με περισσή επάρκεια. Άσκοπο να επαναλαμβάνει κανείς το προφανές.

Διότι, βλέπουμε πως οι δανειστές, κέρδισαν κατά κράτος στην πρόσφατη σύνοδο η δε περίφημη λίστα με τις θέσεις της Ελλάδας μοιάζει με εκπτωτικό κουπόνι. Δεν είναι άλλωστε, τυχαία η χαρά των αποδεκτών της. Των θεσμών δηλαδή και ... λέγε με Τρόικα –αν με εννοείς.

Ούτε καν για τις 85 καθαρίστριες δεν υπήρξε τόλμη! Οπότε, ας μη μιλήσουμε καλύτερα ούτε για την προστασία της πρώτης κατοικίας απ’ τα Τραπεζιτικά γεράκια, ούτε για τις 100 δόσεις σε εφορία και ταμεία, ούτε για τα 3000.000 νοικοκυριά, που μετετράπησαν σε κάποια...

Πολλώ δε μάλλον για τις συντάξεις, τους μισθούς, τους εργαζόμενους στην πρώην ΕΡΤ, την επαναπρόσληψη των οποίων είχατε κάνει προεκλογική σας σημαία.

Διακινδυνεύοντας τον χαρακτηρισμό του πολιτικά αφελούς, λέω, ότι θα μπορούσα να αποδεχτώ τους συμβιβασμούς (θα συμφωνούσα και με πιο ακραίους χαρακτηρισμούς) ως μέρος ενός σχεδίου που στόχο έχει να επιρρίψει στους Ευρωπαίους εκβιαστές την ευθύνη σε ένα μελλούμενο ναυάγιο στις διαπραγματεύσεις και να δικαιώσει εν τέλει, μια καλά προετοιμασμένη ρήξη. To good to be true που θα έλεγαν στη γηραιά Αλβιώνα. Όμως, έστω και ως υπόθεση εργασίας, το κρατώ.

Τέσσερις μήνες ζητήσατε; Τέσσερις και εκατόν τέσσερις θα είμαστε δίπλα κι απέναντί σας, ίσκιος σας και κριτής σας, με κουβέντες καθαρές, χωρίς φιοριτούρες και νεολογισμούς. Και τότε η ζωή θα δείξει και θα δείξει με τρόπο απόλυτα σαφή και εκκωφαντικό συνάμα.

Σύντροφοί μου της κομουνιστικής Αριστεράς.

Προσπερνάω τον εύκολο χαρακτηρισμό –που ήδη ακούω στ’ αφτιά μου- περί πολιτικής αφέλειας που τάχα με διακατέχει. Ως κομουνιστής όμως, προσπαθώ πάντα να βρω τη χαραμάδα και να τη μετατρέψω σε ρήγμα. (Σας θυμίζει κάτι αυτή η φράση σύντροφοι; Δεν είναι δική μου πάντως.)

Παρατηρώντας τις διαθέσεις του κόσμου, ακόμα και το θυμικό του, επιδιώκω να το μεταβάλλω σε συνειδητή στάση, δίνοντας στο συναίσθημα την πολιτική του διάσταση, μετατρέποντάς το δηλαδή, σε συνειδητό. (Ούτε αυτή η διατύπωση είναι δική μου, αν σας θυμίζει κάτι).

Δεν ήταν επαναστάτες με θεωρητική κατάρτιση οι εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες που γύρισαν τα όπλα τους στους στρατηγούς το ’17 στη Ρωσία. Απελπισμένοι άνθρωποι του λαού ήταν, αφελείς και πλανεμένοι ίσως μέχρι πρότινος, που χάρις στη δουλειά των ελάχιστων μπολσεβίκων, μεγαλούργησαν και έγραψαν ιστορία.

Κι ας μην ξεχνάμε: Το 36% του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήταν όπως θα θέλαμε ίσως, εντολή για ρήξη. Το γεγονός ότι μπορεί όχι μόνο το 36 αλλά και το υπόλοιπο 64 να μετατραπεί σε τέτοια, καθόλου δεν αποκλείεται μέσα σε συνθήκες έντασης της ταξικής πάλης. Η προηγούμενη παράγραφος, προς επίρρωση των ισχυρισμών μου.

Game over δηλαδή; Το σίγουρο είναι πως το παιχνίδι θα έχει οριστικά κριθεί σε βάρος μας, αν σταυρώσουμε τα χέρια, σταυρώνοντας παράλληλα συλλήβδην και μια κυβέρνηση καθόλου ομοιογενή, όσον αφορά τουλάχιστον, στην πολιτική προέλευση του καθενός υπουργού ξεχωριστά.

Το θέμα δεν είναι να χειροκροτήσουμε αυτάρεσκα τους εαυτούς μας, σε περίπτωση μιας οριστικής υπαναχώρησης, (όσο κι αν αυτή διαφαίνεται) αλλά να συμβάλλουμε έτσι ώστε να την αποτρέψουμε. Κι αυτό θα γίνει στους δρόμους και τις πλατείες, στους χώρους δουλειάς και πολιτικής ζύμωσης. Αυτό απαιτεί η σημερινή συγκυρία.

Διονύσης Τσακνής 

Τσακίστε την Αριστερά!

• 10

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη στην avgi

 Δεν είναι πόλεμος, είναι αγώνας αντοχής.

Ο γενικός γραμματέας του εταίρου της Άνγκελα Μέρκελ, των Βαυαρών Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), Αντρέας Σόιερ δήλωσε στην "Passauer Neue Presse": «Οι Έλληνες ψευτόμαγκες Τσίπρας και Βαρουφάκης βλέπουν τώρα ότι στο ευρωπαϊκό πεδίο δεν μετράνε μόνο η χαλαρή συμπεριφορά και οι επιφανειακές φλυαρίες, αλλά μόνο το ουσιαστικό περιεχόμενο. Αυτό δεν υπήρξε». Ο πρόεδρος των Γερμανών Φιλελευθέρων (FDP) Κρίστιαν Λίντνερ δήλωσε στην "Bild" ότι «οι κανόνες της ΟΝΕ δεν επιτρέπεται να παραβιαστούν εκ νέου».

Ο υπουργός Οικονομικών της Βαυαρίας, Μάρκους Σέντερ, ισχυρίσθηκε ότι «οι άλλες χώρες του ευρώ θα το άντεχαν, για την Ελλάδα, αντιθέτως, θα ήταν δραματικό. Πολλοί θα τα έχαναν όλα. Όχι σε υποχώρηση έναντι της νέας κυβέρνησης στην Αθήνα, αλλιώς θα ξεκινήσουν και άλλες χώρες να ξεφεύγουν από την πορεία σταθεροποίησης». Τέλος, ο πρόεδρος των Γερμανών φορολογουμένων Ράινερ Χολτσνάγκελ δήλωσε στην "Bild": «Με τους Έλληνες βοηθά μόνο μια ξεκάθαρη θέση. Ευχαριστώ, κύριε Σόιμπλε».

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, από το μεσημέρι της Πέμπτης, όταν η ελληνική κυβέρνηση έστειλε την πρότασή της, μέχρι την Παρασκευή το μεσημέρι, λίγο πριν από την έναρξη του έκτακτου Eurogroup.

Τα διαβάζεις όλα μαζί και τρομάζεις. Μανιασμένοι Γερμανοί που μιλούν λες και θέλουν να πατήσουν κάτω έναν λαό και μάλιστα έναν λαό με τον οποία βρίσκονται στην ίδια οικογένεια. Την ευρωπαϊκή. Δεν πρόκειται για τους Γερμανούς συλλήβδην, είναι τεράστιο λάθος να θεωρούμε ότι πρόκειται για σύγκρουση ανάμεσα σε λαούς. Πρόκειται για τη γερμανική ελίτ, που έχει φρίξει με την αναίδεια των Ελλήνων, τους ξυπόλητους που τους σώσαμε από την πείνα με τα δισεκατομμύριά μας κι αυτοί οι αχάριστοι πήγαν και ψήφισαν Αριστερά.

Αυτός είναι ο κάρφος εις τους οφθαλμούς της γερμανικής ελίτ, η κυβέρνηση της Αριστεράς, την κυβέρνηση της Αριστεράς επιδιώκουν να εξοντώσουν και το πράττουν με δύο τρόπους: Ο πρώτος τρόπος είναι να υποχρεώσουν την κυβέρνηση σε μια ταπεινωτική συμφωνία, που θα ακυρώσει τον λόγο της ύπαρξής της. Ο δεύτερος τρόπος είναι να εξωθήσουν την κυβέρνηση σε ρήξη, ώστε να μην υπάρχει πρόγραμμα, να τελειώσει η ρευστότητα, να κλείσουν τα ΑΤΜ, να εξαγριωθεί ο λαός, να ρίξει την κυβέρνηση και να φέρει μια άλλη, που θα είναι η μνημονιακότερη όλων των εποχών.

Τι θα συμβεί, όμως, αν συμβούν όλα αυτά και η κυβέρνηση δεν πέσει; Αν δεν επέλθει η καταστροφή, αν ο λαός στηρίξει τους ανθρώπους που υπηρετούν τα συμφέροντά του και, κυρίως, τα συμφέροντά του; Τότε η γερμανική ελίτ θα έχει χάσει την πρώτη μάχη και θα πρέπει είτε να συμβιβαστεί είτε να επιλέξει εκείνη να προχωρήσει στην οριστική ρήξη αναλαμβάνοντας τις ευθύνες της.

Δεν είναι πόλεμος, είναι αγώνας αντοχής.

Συγκλονιστική επιστολή ιερωμένου για τον Ν. Ρωμανό

Βρήκαμε σερφάροντας το παρακάτω κείμενο. Έστω και με μεγάλη καθυστέρηση το δημοσιεύουμε αυτούσιο με την ελπίδα να αναδείξει μιαν άλλη ματιά:

 

 

«Ως άνθρωπος και ως διάκονος της ανόθευτης διδασκαλίας του Χριστού αισθάνομαι την ανάγκη να διατρανώσω την συμπαράστασή μου στον δίκαιο και σκληρό αγώνα του Νίκου Ρωμανού.

 

Ο Νίκος, ως εκ των πραγμάτων καταδεικνύεται, δεν επέλεξε, εξαναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει το έσχατο αμυντικό όπλο που είχε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όχι μόνο του ίδιου, αλλά και όλων όσων βρίσκονται ή θα βρεθούν στη θέση του. Γνωρίζει καλά ότι η ασπίδα που κρατά τον δηλητηριάζει και τον οδηγεί στον θάνατο, αλλά δεν έχει άλλο μέσο. Φυσικά αυτή η στάση ζωής είναι αδιανόητη για τους πολλούς που έχουν μάθει να σέρνονται και να γλείφουν για να βολεύονται.. Η υποταγή όμως και η οσφυοκαμψία, ως φαίνεται, δεν ταιριάζουν στο Νίκο που ξέρει και θέλει να μάχεται όρθιος.

 

Ο Ρωμανός δεν αυτοκτονεί. Αγαπά πολύ τη ζωή, αλλά την θυσιάζει για το δίκιο, για τη δυνατότητα  ελεύθερης και ισότιμης συμμετοχής του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση στην οποία εισήλθε δίνοντας εξετάσεις μέσα από τη φυλακή. Αγαπά πολύ τη ζωή, άλλως δεν θα πονούσε τόσο από την δολοφονία του φίλου του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Αγαπά τη ζωή γι’ αυτό μετείχε στη διαδικασία εξετάσεων για την τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσα από τη φυλακή, γιατί η γνώση εμπλουτίζει τη ζωή. Αγαπά, τιμά και σέβεται όχι μόνο τη δική του ζωή, αλλά και των άλλων, γι’ αυτό απελευθέρωσε τους ομήρους, αντί να τους χρησιμοποιήσει και να είναι ίσως τώρα ελεύθερος. Ευρισκόμενος σε θέση ισχύος έναντι των αστυνομικών στο πρόσωπο των οποίων έβλεπε τον δολοφόνο του φίλου του και κατέχοντας επιθετικό οπλισμό δεν τον χρησιμοποίησε για να μη τραυματιστούν μη εμπλεκόμενοι. Σεβάστηκε τη ζωή για να λάβει ως ανταπόδοση σκληρότατα βασανιστήρια.

 

Σήμερα ο Νίκος Ρωμανός δεν ζητά προνομιακή αλλά ίση μεταχείριση. Αγωνίζεται να έχει δικαιώματα που άλλοι φυλακισμένοι για φοβερά εγκλήματα είχαν και έχουν.

 

Σε απάντηση τα όργανα του αστικού κράτους δείχνουν τους κυνόδοντές τους στον Νίκο για να τους δούμε κι εμείς. Τον δολοφονούν για να μας τρομοκρατήσουν.

 

Αυτό το έγκλημα μπορούμε και πρέπει να το σταματήσουμε. Μπορούμε και πρέπει να αντισταθούμε. Η συμπαράσταση στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού δεν είναι δικαίωμα, είναι καθήκον όλων όσων θέλουν να λέγονται άνθρωποι. 

 

Με σεβασμό και τιμή στον αγώνα του Νίκου Ρωμανού

Πρεσβύτερος Χρήστος Κ. Ζαρκαδούλας

Εφημέριος Ιερού Ναού Αγίων Αναργύρων Καραβομύλου Φθιώτιδας»

 

βρήκαμε το κείμενο εδώ
πηγή: efsyn.gr

Άρχισε ο πόλεμος; Ποιοι με ποιους όμως πολεμούν;

Με πρόλαβε ο Αλέξης και επανήλθε με δεύτερη επιστολή του. Δεν θα γράψω περισσότερα πάνω στην οικονομική κρίση, στις αιτίες και τις πολιτικές που την γέννησαν και στα δεινά της αποτελέσματα. Λίγο-πολύ, αυτό προσπαθεί να αναδείξει και ο Αλέξης και το καταφέρνει.

Θα επιμείνω σε δύο άλλα θέματα:

1.       Η παρότρυνση να σκύψει κάποιος το κεφάλι δεν είναι προσβολή. Κάθε άλλο! Θα τιμούσε έναν πολίτη! Πολύ περισσότερο δε έναν δήμαρχο. Η απάντηση με ένα προεκλογικό κατάλογο δράσεων – λίβελο, με το πρώτο πρόσωπο της προσωπικής αντωνυμίας να κόβει βόλτες φανερά ή κρυφά σε όλη την ανακοίνωση, είναι η ντροπή των αριθμών απέναντι στην πραγματικότητα και τους ανθρώπους με αρκετή δόση αυτοπροβολής. Κάτι αντίστοιχο με αυτό που επεδίωξε ο Κυκλαδίτης πρώην υπουργός με επιστολή του που εξηγούσε γιατί δεν πρέπει αλλάξει ο κατώτατος μισθός χωρίς όμως να τολμήσει να κάνει αναφορά σε πραγματικές ανάγκες για διαβίωση. Κι ενώ θέλω να πιστεύω πως δεν στηρίχθηκε από τους γνωστούς μηχανισμούς, στις εκλογές του περασμένου μήνα, οι 911 ψήφοι που έλαβε στο νησί ο άνθρωπος που έκοψε μισθούς, θέσεις εργασίας και συντάξεις με προβληματίζουν… Οξύμωρο;

2.       Ο δήμος δεν είναι ιδιοκτησία. Δυστυχώς έτσι τον αντιλαμβάνονται. Το έργο και οι δομές του δήμου δεν αποτελεί έργο του δημάρχου με την λογική ιδιοκτησίας ή ευεργεσίας. Η δημοτική αρχή έχει διαχειριστικό ρόλο για την δημόσια περιουσία και τις δημόσιες δομές.
Αυτή η αντίληψη που προκρίνει την προσωποκεντρική και απόμακρη εικόνα της εξουσίας είναι απλά τα ξέφτια της πρόσφατης ιστορίας μας, ενώ παράλληλα διευκολύνει μια σχέση εξάρτησης, παρακαταθήκη για επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.
Αυτό, είναι ένα λάθος, που χρεώνεται ολόκληρη κοινωνία και θα συνεχίσει αν δεν κάνει κτήμα της κάθε δημόσια δομή, αν συνεχίσει να μένει θεατής μιας δορυφορικής δημοκρατίας…

Όλα τα παραπάνω δεν καταδεικνύουν τίποτε λιγότερο από δεσποτισμό… Ότι δηλαδή, ο κ. Ορφανός μας λέει ότι αντιπαλεύει. Η ίδια η απαντητική επιστολή είναι σε παρόμοιο ύφος γραμμένη με εκείνο που μας συνηθίζουν αντιπρόεδροι, επίτροποι, δεσποτάδες,  γραμματείς και φαρισαίοι τους τελευταίους μήνες. Δεν αναζητούμε πρόσωπο για να αντικαταστήσουμε τον δεσποτισμό. Να τον πετάξουμε στο Αιγαίο θέλουμε!

Ο πόλεμος πάλι που σημειώνεται στην κατακλείδα της επιστολής μάλλον προβληματίζει για την αντίληψη της πραγματικότητας. Ποιοι πολεμούν με ποιους τελικά;  Οι νουθεσίες και οι συμβουλές να  μην «αποσπόμαστε» -όχι ακριβώς με αυτές τις λέξεις- στον πόλεμο που είναι σε εξέλιξη επιβεβαιώνει τα παραπάνω σχετικά με το αν έχει γίνει αντιληπτό ποιοι μάχονται και με ποιους…

Ο τόπος μας έχει ανάγκη το τέλος της οσφυοκαμψίας σε κάθε είδους αρχή, το τέλος της αντίληψης της υποταγής, το τέλος της ελεημοσύνης, το τέλος κάθε αλαζονικής συμπεριφοράς και ο κατάλογος είναι μακρύς...

Μην αναζητούμε εξωτερικό εχθρό σε αυτόν τον πόλεμο. Ίσως αυτό να είναι ένα στοιχείο για το πώς κάποιος μπορεί να βγει έξω από το πεδίο βολής…

 

ΥΓ: Μερικές φορές, απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας, απ’ το να απαντάμε με «θιγμένη υπερηφάνεια», είναι καλύτερα να σκύβουμε το κεφάλι μπροστά σε έναν καθρέφτη…