Δημήτρης Παυλάκης: "Οί δυνάμεις πού προωθούν τά αιολικά είναι οί ίδιες πού χρεωκόπησαν τήν χώρα"

Από Διονύση Παπαδόπουλο στο: anemosantistasis.

"Και κάμετε να ελπίζω πως θα ’ρθώ,

μόλις ξεφύγω από τη φυλακή μου

στα ύψη σας,να ξανανταμωθώ

μ’ εσάς,πατρίδα αληθινή δική μου! "

(Κωστής Παλαμάς,Τό τραγούδι τών βουνών)

O Δημήτρης Παυλάκης "έφυγε" πρόωρα μετά από "τροχαίο ατύχημα" στίς 3 δεκεμβρίου τού ΄19 αφού πάλεψε δύο μήνες στην εντατική.

Κάτι δηλ.σάν εκείνο τό "τροχαίο" πού έγινε ή αιτία νά χαθεί ένας ακόμη σπουδαίος ακτιβιστής τού αντιαιολικού μετώπου στήν Κρήτη ό δασολόγος Κώστας Πενταράκης.Η σωρός του βρέθηκε τόν Μάιο τού '12 στό βάθος μιάς χαράδρας,δηλαδή 14 μήνες μετά ! τήν εξαφανισή του τόν Μάρτη τού 2011...

http://www.blog.gr/articles/105421/Oikologiko-thriler-me-ena-nekro-sta-Xania-Oi-anemogennitries-kai-o-Kostas-Pentarakis.html  

Μήν περιμένει ποτέ κανείς νά μάθει τίς πραγματικές συνθήκες τών θανάτων τους,Λατινική Αμερική γίναμε μέ τήν επενδυτική χούντα τής Μπιρμπίλη τού Σταθάκη τού Αδωνι καί τού Χατζηδάκη.

Καί τά δύο "ατυχήματα" λίγο πρίν τήν εγκατάσταση γιγαντιαίων αιολικών στήν Τήνο καί τό Αποπηγάδι Χανίων στήν Κρήτη αντίστοιχα.

Τά συμπεράσματα δικά σας...

Ο Δ.Παυλάκης ήταν ένας από τούς πιό σημαντικούς πρωτεργάτες τού αντιαιολικού κινήματος στήν Ελλάδα.

Για πάνω από δέκα χρόνια,ξοδεύοντας άπειρο χρόνο και χρήμα,μαχόταν για όλη την χώρα σε όλη την χώρα,ενάντια στην απάτη των αιολικών,τίς "μΑΠΕΣ", όπως έλεγε.

Με απόλυτα τεκμηριωμένο λόγο,ήταν για πολλούς από τα αντιαιολικά κινήματα,ο δάσκαλος και εμπνευστής.  

Το ξημέρωμα της 11/2 έχασε την μάχη που έδινε στην ΜΕΘ του ΚΑΤ.

Εκείνο τό καταραμένο πρωινό μπούκαραν τά ΜΑΤ στα Πράσα τής Τήνου λες και ήξεραν πως έφυγε από τόν δρομο τους τό "μεγαλύτερο οδόφραγμα" πού στεκόταν εμπόδιο στά σχεδιά τους.

διαβολική συμπτωση θάλεγε κανείς....

Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν να ματαιωθεί η παρέμβαση του σε δικαστικό αγώνα που είχε ξεκινήσει ομάδα συναγωνιστων όπου θα κρινόταν η νομιμότητα του ΕΤΜΕΑΡ, των χρεώσεων δηλαδή στους λογαριασμούς της ΔΕΗ για την επιδότηση των ΑΠΕ (πάλι τά συμπεράσματα δικά σας..).

Οτι καί νά πεί κανένας γιά τό ήθος,τήν εντιμότητα,τόν αγνό πατριωτισμό,τήν επιστημονική του γνώση,τήν αγάπη του γιά τήν φύση,καί τό αγώνα πού έκανε γιά νά σωθεί όχι μόνο τό φυσικό τοπίο τής ιδιαίτερης πατρίδας του τής Τήνου,αλλά καί όλης τής χώρας από τήν απάτη τών αιολικών θά είναι λίγο..

Ο Δημήτρης Παυλάκης είχε καταγωγή από Τήνο και Κρήτη.

Άφησε ορφανούς τούς δικούς του ανθρώπους,όλους τους φίλους και συναγωνιστές του.

Σάν φόρο τιμής εχουμε υποχρεωση νά ακούσουμε προσεκτικά τήν τεκμηριωμένη επιστημονικά αποψή του γιά τό τεράστιο σκάνδαλο τών αιολικών πού μαστίζει τήν χώρα μας.

Μέ τήν ίδια προσοχή καί μέ τόν ίδιο σεβασμό πού διαβάζουμε τούς ύμνους γιά τά βουνά μας πού ενέπνευσαν όλους τούς λογοτέχνες μας στά ποιητικά καί λογοτεχνικά διαμάντια όπως αυτά τού Παλαμά καί τού Ελύτη μέ τά ίδια διανοητικά καί συναισθηματικά μέσα πρέπει νά αφουγκραστούμε τήν τρομερή αλήθεια στά συγκλονιστικά λόγια του:

"οί δυνάμεις πού προωθούν τά αιολικά είναι οί ίδιες πού φθάσαν σαυτήν τήν κατάσταση τήν χώρα"...

Ο αγώνας τού Δημήτρη Παυλάκη είναι μιά παρακαταθήκη γιά τό μέλλον καί μιά κατάθεση ψυχής,άς μήν αφήσουμε τήν θυσία του νά πάει χαμένη...καί γιά μιά ακόμη φορά νά μή βυθιστούμε στήν λήθη.. 

https://www.androsfilm.gr/2020/02/13/efige-o-dimitris-pavlakis/  

https://xanemo.blogspot.com/2020/02/1-12-18.html?spref=fb  

βίντεο από ομιλία του στήν Αρτα τό 2015

https://www.youtube.com/watch?v=2_TEjGFVKvM

Ανδρέας Αργυρόπουλος:«Ο Θεός, οι Νέοι και άλλες Rock ’n Roll ιστορίες»

Tο Βιβλιοπωλείο «Περί Τήνος» και οι Εκδόσεις Αρμός σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Ανδρέα Αργυρόπουλου:

«Ο Θεός, οι Νέοι και άλλες Rock ’n Roll ιστορίες»

Το Σάββατο 29 Φεβρουαρίου 2020 και ώρα 18:30 στην Αίθουσα Παλαιού Δημαρχείου (Λεωφόρος Μεγαλόχαρης, Τήνος)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:
- Αλέκος Ε. Φλωράκης, Δρ Εθνολόγος-Λαογράφος, Ποιητής
- Γεώργιος Δημόπουλος, Δρ. Θεολογίας
- Αντώνης Μαραγκός, Συνταξιούχος δικηγόρος και πρώτος αιρετός Έπαρχος Τήνου
- και ο συγγραφέας του βιβλίου Ανδρέας Αργυρόπουλος

Η δημοκρατία στο απόσπασμα -Και το Δημοτικό-Περιφερειακό Δημοψήφισμα τέλος

Μετά την από αποστολή των ΜΑΤ

 και ξύλο στους πολίτες των νησιών  του ανατολικού αιγαίου, τις καταγγελίες για κόψιμο του ιντερνέτ, από πολίτες  στην Λέσβο και την λογοκρισία που επέβαλε η κωμωδία που «κυβερνά», ένα ακόμα δημοκρατικό μέτρο έρχεται να προστεθεί .

Η κατάργηση των τοπικών δημοψηφισμάτων.

Μετά τις απειλές των τοπικών αρχόντων , για την διενέργεια  δημοψηφίσματος στα νησιά, η «κυβέρνηση» αποφάσισε να αναστείλει για ολόκληρη τη διάρκεια της παρούσας δημοτικής και περιφερικής περιόδου την δυνατότητα διενέργεια τοπικού δημοψηφίσματος.

Διαβάζουμε στο airetos.gr:

«Αναστέλλονται για ολόκληρη τη διάρκεια της παρούσας δημοτικής και περιφερειακής περιόδου τα άρθρα 133 έως 151 του Κλεισθένη.

Ολόκληρο, δηλαδή, το Κεφάλαιο Η’ «Ρυθμίσεις για την ενίσχυση των θεσμών συμμετοχής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση Δημοτικό και Περιφερειακό Δημοψήφισμα» του ν.4555/2018.

Με άλλα λόγια, η νυν Κυβέρνηση στέλνει στις καλένδες μία από τις κεντρικές “σημαίες” της “μεταρρύθμισης” της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που είχε προβληθεί έντονα επικοινωνιακά ως σημαντική παρέμβαση στην τοπική δημοκρατία.

Η αναστολή γίνεται με την παρ.1 του αρ.12 «Ρύθμιση θεμάτων διοικητικής λειτουργίας Δήμων» του Νομοσχεδίου του Υπουργείου Εσωτερικών, όπου προβλέπεται ότι:

« 1. Η ισχύς των άρθρων 133 έως 151 του ν.4555/2018 αναστέλλεται καθ’ όλη τη διάρκεια της τρέχουσας δημοτικής και περιφερειακής περιόδου. »

Η Αιτιολογική Έκθεση προαναγγέλλει νέα σχετική νομοθετική παρέμβαση, καθώς αναφέρει:

« Αναστέλλονται καθ’ όλη τη διάρκεια της τρέχουσας δημοτικής και περιφερειακής περιόδου οι διατάξεις που προβλέπουν το δημοτικό και περιφερειακό δημοψήφισμα, ενόψει της τροποποίησης του θεσμικού πλαισίου. »

Περισσότερα εδώ:

Με τον ρυθμό που πάνε, δε θα αργήσουν να αναστείλουν και να καταργήσουν τις εργασίες της βουλής, και να αρχίσουν να «κυβερνούν» με προεδρικά διατάγματα.

Επόμενος σταθμός τα ξερονήσια, Γυάρος, Μακρόνησος κλπ.

Ξέρουν αυτοί.

Kανένας δεν δικαιούται να λέει ότι δεν ήξερε

Από τον pitsirikos.net 25 Φεβ, ’20

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Αναβρασμός επικρατεί σε Χίο και Λέσβο, όπου έχουν ξεσπάσει επεισόδια μεταξύ κατοίκων και πραιτοριανών από χθες το βράδυ για το προσφυγικό.

Αφού πρώτα η μεγάλη κυβέρνηση αυτής της μεγάλης χώρας έπαιξε κρυφτούλι με ένα πλοίο γεμάτο χοιρινό κρέας, που κατάφερε τελικά να αποβιβαστεί στη Λέσβο και στη συνέχεια στη Χίο, ευχαρίστησε τους νησιώτες για τη φιλοξενία και τους κέρασε χημικά, από τα καλά όμως και όχι κάτι ληγμένα που τρώγαμε στις πλατείες και κάναμε 1 βδομάδα να κατουρήσουμε.

Εντάξει, τι να πω σ’ αυτό το σημείο;

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι στην Ελλάδα που 10 ολόκληρα χρόνια μετά την χρεοκοπία του 2010 δεν είχαν φάει ποτέ στη ζωή τους χημικά και δεν φανταζόντουσαν ότι τα ΜΑΤ ρίχνουν αβέρτα ξύλο σε όποιον τους καπνίσει.

Φαντάζομαι θα πέφτουν από τα σύννεφα όταν θα τους σημαδεύουν με τα όπλα, όπως το βόδι που την είδε Ράμπο στην ΑΣΟΕΕ.

Μάλιστα, μέχρι πρότινος, υποπτεύομαι ότι πανηγύριζαν με τα ξεβρακώματα στα Εξάρχεια· απλά, τότε δεν φανταζόντουσαν ότι τους περιμένει πάνω-κάτω το ίδιο.

Όπως ο αντιπεριφερειάρχης Χίου που είπε: «Δεν ονειρευόμουν να φάω χημικά με ΝΔ».

Ούτε εμείς, αγορίνα μου, ονειρευόμασταν πως οι Έλληνες θα συνέχιζαν να φασώνονται επί 10 χρόνια με έστω ένα από τα δυο κόμματα της χρεοκοπίας -μην πω και τα δυο-, πως η πρώτη τους πολιτική κίνηση μετά την χρεοκοπία θα ήταν να βάλουν στη Βουλή τους ναζί και μην ξεκινήσουμε τώρα και τελειωμό δεν έχει.

Και, δηλαδή, τώρα άμα πω ότι ακόμα και εμείς που μένουμε έξω βλέπαμε τι έρχεται, θα γίνω κακός ε;

Να πω, επίσης, ότι όλα αυτά είναι προπόνηση για τους επερχόμενους -ακόμα σκληρότερους και μαζικότερους- πλειστηριασμούς που περιμένουν τον ελληνικό λαό τους επόμενους μήνες;

Άντε να το πω.

Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Πάλι.

Αυτά που έρχονται τους επόμενους μήνες δεν φέρνουν τη νέα χρεοκοπία, η νέα χρεοκοπία φέρνει αυτά που έρχονται.

Και δεν δικαιούται κανένας να λέει ότι δεν ήξερε, αφού μάλλιασε η γλώσσα δεκάδων ανθρώπων να προειδοποιούν ότι καμία κοινωνία στην Ιστορία δεν κατάφερε να ξεπεράσει μια καταστροφή χωρίς να αποδώσει Δικαιοσύνη πρώτα.

Επίσης, φυσικά και δεν υπάρχει καμία διάθεση από το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα να κάνει διάλογο με τις τοπικές κοινωνίες.

Δεν την είχε και ποτέ, πόσο μάλλον τώρα που έχει μεταθέσει την εξουσία στους δανειστές και ο μόνος λόγος ύπαρξης του είναι να παίζει με κουβαδάκια και κουκούλες.

Οπότε δεν πρόκειται να κάτσει να ασχοληθεί με μερικούς χωριάτες που στέκονται εμπόδιο σε διηπειρωτικά σχέδια -χωρίς να καταλαβαίνουν ότι η κανονικότητα τους ήταν μια ωραιότατη φούσκα- που αφορούν τη διαχείριση εκατομμύρια απελπισμένων ανθρώπων που δεν είναι ηλίθιοι να τρώνε τις δυτικές βόμβες με το τσουβάλι.

Κάποιοι, λοιπόν, νόμιζαν ότι το ξύλο και τα χημικά προορίζονταν πάντα για τους άλλους.

Και πέφτουν από τα σύννεφα, τώρα, που οι μπάτσοι κάνουν σαν …αναρχικοί.

Ακόμα, όμως, δεν έχετε δει τίποτα.

Αυτά τα 10 χρόνια που πέρασαν μετά την κατάρρευση του 2010 -που δεν ήταν μόνο οικονομική- τα αφεντικά αυτού του τόπου, ξέρετε εννοώ τους πραγματικούς ιδιοκτήτες, ανασυντάχθηκαν και προετοιμάστηκαν για όλα τα ενδεχόμενα, ενώ δεν τους καίγεται καρφί για το πολιτικό, οικονομικό ή τυχόν ανθρώπινο κόστος.

Η απέναντι πλευρά, μην πω σε τι κατάσταση βρίσκεται και χαλάσουμε ακόμα περισσότερο τις καρδιές μας.

Μόνο προετοιμασμένη δεν είναι, πάντως.

Εδώ περίμενε να ανοίξει διάλογο με την κυβέρνηση μιας αποικίας χρέους.

Θα το καταλάβετε τις επόμενες μέρες, που θα χτιστούν τελικά τα υπερσύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και θα επανέλθει η κανονικότητα στα νησιά.

Μεγάλο σχολείο ήταν όλα αυτά τα χρόνια, για όποιον ήθελε να μάθει δυο, τρία πράγματα.

Με εκτίμηση,

Άρης

Υ.Γ.1 Ωραία αυτά τα ψευτοεπαναστατικά πως οι νησιώτες μάχονται για τη γη τους, αλλά τόσα χρόνια που μας έχουν πάρει τη χώρα, γιατί δεν μάχονταν; Και όχι μόνο οι νησιώτες, αλλά και τόσοι άλλοι που μάλλον περίμεναν να έρθει η ελπίδα και να επιστρέψει η κανονικότητα, έτσι; Και έπρεπε να ανοίξουν κλειστές δομές προσφύγων δίπλα στα σπίτια τους για να εξαγριωθούν.

Υ.Γ.2Τα τρία μεγάλα θέματα στην Ελλάδα αυτές τις μέρες είναι το προσφυγικό, ο κοροναϊός και η προστασία των τελευταίων επιζώντων μαρτύρων. Και όταν ακούς το κομμουνιστικό κόμμα αυτής της χώρας να εξισώνει την κουκούλα με εκείνη των δωσίλογων στην Κατοχή, λες ας πούμε και είναι το ίδιο η κουκούλα της εξουσίας με εκείνη ας πούμε των αναρχικών, ούτε που χρειάζεται να αναρωτηθεί κανείς τι θα λένε οι ακροδεξιοί της χώρας. Στο μεταξύ, είναι τόσο γελοίοι οι Έλληνες, πολίτες και πολιτευτές και αντιδρούν -όπως λένε- επειδή η κουκούλα είναι μέσο συναλλαγής και η ανωνυμία εξ ορισμού συνεπάγεται συμφωνία. Συγγνώμη. Το ίδιο καθεστώς ισχύει στις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες. Κάποια στιγμή οι αρχές πιάνουν κάποιον εμπλεκόμενο σε έγκλημα. Για να γλιτώσουν χρόνο και πόρους, του δίνουν μια ξεκάθαρη επιλογή: ή πας φυλακή ή δίνεις τους υπόλοιπους και μειώνεις/απαλείφεις την ποινή. Επειδή, όμως, οι υπόλοιποι εμπλεκόμενοι είναι πολύ πιθανόν να ξεκληρίσουν τον μάρτυρα -οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα είναι συμπτωματική- οι αρχές τον βάζουν στην προστασία μαρτύρων.

(Φίλε Άρη, δίνε πόνο. Αν και ξέρεις πως δεν νιώθουν. Τίποτα. Άρη, τραγικό έλλειμμα συνείδησης. Και αντίληψης. Επίσης, πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση. Με κατάληξη τη σαπίλα. Σε 200 χρόνια, με κάποιους άλλους, ίσως κάτι όμορφο να γίνει στην Ελλάδα. Να είσαι καλά, Άρη. Την αγάπη μου.)

Η Τήνος, η Μυτιλήνη και «ο τόπος μας»…

Πηγή:  Τάσος Bαρούνης στο e-dromos

Το τελευταίο διάστημα ήρθαν στο προσκήνιο οι λεγόμενες «τοπικές κοινωνίες». Με διαφορετικό τρόπο και αφορμή, δυο νησιά, η Τήνος και η Λέσβος, μοιάζουν σαν να εκδηλώνονται ως… τόποι. Για την ακρίβεια, να αγωνίζονται ως τόποι. Όχι, δεν αντιδρούν ούτε οι πεζούλες, ούτε οι κολπίσκοι, ούτε σκέτα ένας «νησιώτικος τρόπος ζωής». Στην πρώτη περίπτωση οι κάτοικοι παλεύουν ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο νησί, στη δεύτερη ζητώντας να μην μετατραπεί το νησί τους σε αποθήκη ψυχών. Άλλη κατάσταση, άλλα προβλήματα, άλλοι κίνδυνοι, άλλο το «επείγον του πράγματος».

Υπάρχει όμως κάτι κοινό. Το «καθολικό» που εκφράζεται σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Ή έστω, κάποια σημαντικά φορτία που μπορούν να το γεννήσουν. Γιατί όταν ένα ολόκληρο νησί «κατεβάζει ρολά», φτιάχνει ανθρώπινες αλυσίδες και αντιστέκεται σύσσωμο και ενωμένο, αυτή η πλευρά αξίζει προσοχής. Μα θα πει κάποιος «υπάρχουν οι μαγαζάτορες, τα ξενοδοχεία, οι παράγοντες, τα συμφέροντα, οι εργαζόμενοι, δεν είναι όλοι το ίδιο». Άλλοι θα εστιάσουν στο «καλά, τώρα ξυπνήσανε;» και στο «ορισμένοι κέρδιζαν απ’ όλα αυτά», ενώ κάποιοι τρίτοι θα φέρουν σε αντιπαράθεση τους καλούς Τηνιακούς που αγωνίζονται για το «σωστό» ζήτημα και τους κακούς Μυτιληνιούς που ρέπουν τάχα στο ρατσισμό.

Οι δόσεις αλήθειας των παραπάνω, όπου υπάρχουν, δεν αρκούν, ενίοτε συσκοτίζουν. Σημασία έχει περισσότερο η σκοπιά από την οποία κοιτά κανείς τα πράγματα, σίγουρα και οι προθέσεις του. Και ένα μείγμα διαφόρων εκδοχών οικονομισμού και δικαιωματισμού μάς κάνει συχνά να παραμελούμε σημαντικές πλευρές. Γιατί σε μια κατάσταση κοινωνικής αποσυγκρότησης, κατακερματισμών υλικών και συνειδησιακών, διαλυτικότητας, συντεχνιασμών κάθε είδους, αυτό το «όλοι μαζί», το «παλλαϊκό», έχει πολλαπλάσια αξία. Αυτό που τίθεται ως υπερασπίσιμο είναι κάτι παραπάνω από το «του καθενός», ακόμα κι όταν από τη διάσωσή του προσδοκώνται ατομικές διέξοδοι ή ανάσες.

«Το νησί μας». Αίτημα ριζοσπαστικό «από μόνο του» όταν στέκεται ενάντια σε αποφάσεις που επιβάλλουν τον βίαιο μετασχηματισμό του σε κάτι άλλο και δη «αναγκαστικό». Όταν προσπαθεί να διατηρήσει έναν χαρακτήρα, έναν τρόπο ζωής, μια υποψία κάποιου «εμείς». Όχι μόνο στην εκδοχή του κατιτίς «συλλογικού» και «κοινωνικού» αλλά και ως πλέγμα όρων, διευθετήσεων, προτύπων, σχέσεων, δομών εντός των οποίων συμβιώνουν οι άνθρωποι. Γιατί τα κεντρικά αιτήματα και στις δυο περιπτώσεις είναι δίκαια και απολύτως ανταγωνιστικά προς στις κυρίαρχες επιδιώξεις. Όταν αυτό δεν αξιολογείται τότε μάλλον έχουμε αυτό που έλεγε ένας παλιός φυσικός: «Κέρδισε τις αλήθειες του χάνοντας σε διαύγεια».

Και αν το πλαίσιο αυτό είναι ήδη ενταγμένο στην περιβόητη «κίνηση του κεφαλαίου», σήμερα αναβαθμίζεται σε «παράλογο τοπικισμό». Αυτό το κλικ δεν είναι αδιάφορο. Η στοχοποίηση πρέπει να λάβει τώρα πολιτικό –έως και ιδεολογικό– χαρακτήρα. Το χτύπημα του Αντιλαϊκισμού είναι κι εδώ πρώτο βιολί από αριστερά, μαζί και την Επίταξη από δεξιά. Σε αυτό το περιβάλλον, είναι λάθος να αναγνωρίζεται μεν το καθεστώς έκτακτης ανάγκης και το πρωτόγνωρο των συνθηκών, αλλά να μην αποδεχόμαστε ότι οι αντιδράσεις θα είναι «άτυπες», αταξινόμητες με τα παλιά μέτρα, μπερδεμένες και δυναμικές. Δηλαδή παρομοίως πρωτόγνωρες. Γιατί η υποβάθμιση δεν είναι ένα σύνολο με αντικειμενικά κριτήρια που πληρούνται ή όχι.

Σε εποχή μετάβασης και κυοφορίας πολλά είναι ανοιχτά και μας καλούν σε σκέψη. Η σχέση τοπικού και εθνικού, η σύνδεση ανάμεσα στην αγάπη και την οικειότητα για τον κάθε τόπο με την κρατική κυριαρχία, η ανάγκη για πολιτικές αρμοδιότητες και αποφάσεις μεγάλης κλίμακας, ενόσω θα ξεσπούν τα «ιδιαίτερα» και τα «τοπικά». Οι χωρητικότητες της κάθε σφαίρας δεν είναι σταθερές. Χρειαζόμαστε μια συνείδηση που να ακολουθεί ευρύτερα «εμείς», που θα αναγνωρίζει τις διαπλοκές δίχως να αποτραβιέται από τις συγκρούσεις που εκδηλώνονται κάθε στιγμή. Με αυτή την έννοια, μένοντας στα δυο παραδείγματα, δεν είναι απλά κάποιες περιοχές αλλά ολόκληρη η χώρα που οδηγείται σε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ενεργειακής ανάπτυξης, που προορίζεται για φράχτη και αποθήκη ταλαιπωρημένων ανθρώπων. Ίσως, λοιπόν, η υπεράσπιση του «τόπου μας» να πρέπει να ξεχειλώσει ίσαμε την «πατρίδα μας».