Σχετικά

Εναλλακτική κίνηση για την Τήνο, εκτεθειμένη σε μέρος που το προσβάλλει ο άνεμος και ορατή από όλους

Τετάρτη, 10 Ιουλίου 2019

Μουσείο Μαρμαροτεχνίας: «Από τον κόσμο του Ομήρου. Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή»

Το σημαντικότερο πολιτιστικό γεγονός, όχι μόνο για το φετινό καλοκαίρι, την περιοδική έκθεση , «Από τον κόσμο του Ομήρου. Τήνος και Κυκλάδες στη Μυκηναϊκή εποχή»  εγκαινιάζετε την Παρασκευή 12 Ιουλίου στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας στο Πύργο 
στις  20:00. Την έκθεση διοργανώνει η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων σε συνεργασία με το ΠΙΙΟΠ.


Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Η έκθεση φιλοδοξεί να καταδείξει τη συμβολή των Κυκλάδων στον Μυκηναϊκό πολιτισμό στο Αιγαίο παρουσιάζοντας, μεταξύ άλλων, άγνωστες στο ευρύ κοινό αρχαιότητες και συνθέτοντας ένα πανόραμα του Μυκηναϊκού πολιτισμού στις Κυκλάδες. Περισσότερα από 150 επιλεγμένα αντικείμενα, αντιπροσωπευτικά έργα κεραμικής, μεταλλοτεχνίας, μικροτεχνίας, ειδωλοπλαστικής, κοσμηματοποιίας, αποκαλύπτουν όψεις της θαυμαστής πολιτισμικής κληρονομιάς του Μυκηναϊκού κόσμου, πηγής έμπνευσης για τα κορυφαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια.
Για πρώτη φορά εκτίθενται στο κοινό τα ευρήματα του μικρών διαστάσεων αλλά σπάνιου για ολόκληρο το Αιγαίο μυκηναϊκού θολωτού τάφου στην Αγία Θέκλα, στη βόρεια Τήνο. Το μνημείο αποκαλύφθηκε κατά τις εργασίες διάνοιξης δρόμου και τα υπολείμματά του ανασκάφηκαν από τον αείμνηστο τηνιακό αρχαιολόγο Γεώργιο Δεσπίνη, το 1979. Τόπος ταφής ενός γένους «αριστοκρατών», ο τάφος της Αγίας Θέκλας (13ος-12ος αι. π.Χ.) είχε χρησιμοποιηθεί για πολλαπλές ταφές. Είναι ένας από τους μόλις τρεις γνωστούς θολωτούς μυκηναϊκούς τάφους στις Κυκλάδες και αποτελεί τη μοναδική, προς το παρόν, επιβεβαιωμένη μυκηναϊκή θέση στο νησί. Τα πολύτιμα ευρήματά του αποκαλύπτουν το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο της εποχής, αναδεικνύοντας πτυχές του Μυκηναϊκού πολιτισμού.
 
Ο θολωτός τάφος της Αγίας Θέκλας, στην Τήνο, σήμερα.
© Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Κ. Ξενικάκης

Στην έκθεση περιλαμβάνονται αρχαία έργα και από άλλες σημαντικές προϊστορικές θέσεις στο Αιγαίο, και συγκεκριμένα από τη Νάξο, τη Δήλο, τη Μύκονο, την Πάρο, τη Μήλο, τη Σίφνο, τη Θήρα και την Κέα, δίνοντας για πρώτη φορά μια εικόνα της φυσιογνωμίας και της σπουδαιότητας του Μυκηναϊκού πολιτισμού στο Κυκλαδικό αρχιπέλαγος. Την αφήγηση, πλαισιωμένη από οπτικοακουστικές παραγωγές, συνθέτουν ενότητες μέσα από τις οποίες φωτίζονται βασικοί άξονες της ζωής των ανθρώπων της εποχής, όπως ο καθημερινός βίος, η λατρεία, τα ταφικά έθιμα, ο πόλεμος.
 
Χρυσές χάντρες από τον θολωτό τάφο της Αγίας Θέκλας, στην Τήνο (13ος αι. π.Χ.).
© Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Κ. Ξενικάκης

 
Πήλινο ειδώλιο ανδρικής μορφής από το Ιερό της Φυλακωπής,στη Μήλο (12ος αι. π.Χ.).
© Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Κ. Ξενικάκης





Κεφαλή ακρόλιθου ειδωλίου ανδρικής μορφής από τη Γρόττα, στη Νάξο (14ος αι. π.Χ.).
© Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Κ. Ξενικάκης
 



Η έκθεση συνοδεύεται από δίγλωσσο κατάλογο, έκδοση της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, με τη συνδρομή του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς.
Διάρκεια έκθεσης: 13 Ιουλίου έως 14 Οκτωβρίου 2019Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά, εκτός Τρίτης, 10:00-18:00Κλειστά: 15 Αυγούστου

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

Υπαρξιακό αποκάρωμα



Του Γιώργου Δημόπουλου

  Τις πρώτες μου καθημερινές βουτιές στην Τήνο τις έριχνα  στα νερά του Σταυρού, του παλιού λιμανιού, κατηφορίζοντας από τα αριστερά ένα απότομο μονοπάτι, και φτάνοντας σε μια μικρή απόμερη θεατρική ταπεινή παραλία, μια μικρή αχιβάδα βοτσαλωτή, μια σταλιά, κυκλωμένη από ένα κοίλωμα γκρεμού.  Όταν ξεθάρρεψα, ιδίως στις γιορτές και σχόλες, τράβαγα προς τα Κιόνια, και παίρνοντας το μονοπάτι δίπλα στο  σπίτι του Γερμανού,  κατηφόριζα από μια μικρή πλαγιά γεμάτη   με σκοίνα, συκιές, λυγαριές, δεντρολίβανα, σπάρτα, απούρανους, ακάριωνες, ασπάλαθους, ρίγανη και θυμάρι, και  προσπερνώντας  την  αμμουδιά της Πλατιάς Άμμου, βρισκόμουν στα Γαστριά, Εμπρός Διαλυσκάρι, εκεί που ο ήλιος κτυπά το καλοκαίρι  από το πρωί ως το βασίλεμά του. Τίποτα δεν μπορεί να περιγράψει τις περιοχές αυτές, την κάθε σπιθαμή τους. Πρέπει να σου έχουν χαριστεί, να τις έχεις πατήσει, να τις έχεις κολυμπήσει που έλεγε ο αγαθός Σαλισβουρής,  να έχεις λουστεί στα αζούρ νερά τους προκειμένου να καταλάβεις το μέτρο μιας τέτοιας δωρεάς. Ακατανίκητες αναλογίες, φως θησαυρός, πέρασμα από την φύση στην τέχνη, και από την τέχνη επιστροφή στην φύση.
  Εκεί άφηνα τα πράγματά μου και ξεκινούσα προς το Πίσω Διαλυσκάρι Μπάλλο, βλέποντας κάτω στον πάτο τον ίσκιο μου να σαλεύει  στην άμμο που σου απλώνεται απλόχερα, γαληνεύοντάς σε, χωρίς να μπορείς να ξεχωρίσεις πού  αρχίζει το νερό και πού τελειώνεις εσύ.  Ο ουρανός και η γη αντιζυγιάζονταν. Τα σπλάχνα μου αναγάλλιαζαν από τις πελαγίσιες ανάσες, και η περιοχή όλη έμοιαζε να ακούει την δέηση του παπά Κοσμά «υπέρ  ευκρασίας αέρων, ευφορίας των καρπών της γης, και καιρών ειρηνικών» ήδη ελθούσα.  
 Διαστάσεις υπερβατικές, ήλιος και θάλασσα. Συμμερίζομαι απόλυτα την φωνή του Rimbaud: « Ξαναβρέθηκε! Τι; Η αιωνιότητα. Είναι η θάλασσα ανακατεμένη με τον ήλιο». Το τοπίο συμπληρώνεται από μια βαθειά σπηλιά αθέατη από παντού,  ντυμένη  με τον απαραίτητο μύθο της,     το «σπέος γλαφυρόν» του Ομήρου. (ε 194). Μέχρι πρόσφατα, χρόνια τώρα, γινόταν το προσκύνημα σ’ αυτές τις περιοχές, της  αρχιτεκτονικής αρμονίας, της ανάδειξης της σιωπής.
  Ήταν η εποχή που το ζυμωτό καρβέλι, το λάδι, το κρασί, η φέτα, οι ελιές, τα χόρτα, τα γεμιστά, τα φασολάκια, η φρέσκια του κήπου μας ντομάτα,  με την ιδιαίτερη γεύση τους, ήταν καθοριστικά για την πνευματική φυσιογνωμία του τόπου, όσο και τα άλλα χαρακτηριστικά τα παράλληλα, το ερωτικό  βλέμμα, η φωνή, το σκασμένο πρόσωπο, η τοπική αρχιτεκτονική, τα ξωκλήσια, η παράδοση διαχείρισης του Ιδρύματος  μόνο από λαϊκούς, ολάκερος, ο κύκλος της τοπικής παράδοσης, γερά δεμένα το ένα με το άλλο, αλυσίδα ζωής. Δίχα το ένα, όλα κομματιάζονται, ατονούν απομένουν λειψά.

 Τώρα τι; Μια αόριστη κούραση, ανεπαίσθητη στην αρχή, που την καταλάβαινα και όχι, μου έκοψε την διάθεση για παρόμοιες ποιοτικές συνθήκες. Το συζήτησα με κάποιους φίλους, οι οποίοι προσπάθησαν να με καθησυχάσουν: Δημόπουλε και εμείς  βιώνουμε τις ίδιες συνθήκες. Αν και ακόμη τα βολεύουμε αρκετά καλά, έχουμε μια αίσθηση μεγάλης κακουχίας στο κορμί μας, τα εσωτερικά τοιχώματα παρουσιάζουν μικροραγίσματα και έχουν αρχίσει μάλιστα εδώ και εκεί να πέφτουν τα λιγοστά επιχρίσματα. Στο αίμα μας και βαθύτερα ακόμη στο μεδούλι μας κυκλοφορούν χιλιάδες αγκαθάκια φραγκόσυκου, που σταδιακά γίνονται σκληρά σαν ρινίσματα σιδήρου. Ανάμεσα στο νερό και το κορμί μας κάτι παρεμβάλλεται, μια αίσθηση ανυπόφορη, χάσαμε την άμεση επαφή, αισθανόμαστε μια δυσάρεστη παρεμβολή, στην ταύτιση με το υγρό στοιχείο. Η κούραση μοιάζει να μονιμοποιείται, δεν προχωράμε ελεύθερα, κάτι μας τραβάει προς τα κάτω σαν ασήκωτα βαρίδια, αλλά    εμείς «πέρα βρέχει». Ώρες ατελείωτες  αράζουμε στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, με τα κεφάλια αναγερτά,  όπως ακριβώς  οι   άνθρωποι  του σπηλαίου του Πλάτωνα, καταβροχθίζοντας μαζί με τα έτοιμα καναπεδάκια και ό,τι μας πλασάρει  ο κάθε μίσθανδρος   δημοσιογράφος,  της Διεθνούς Χρηματαγοράς. Στην χρηματαποστολή και  η προπαγάνδα των νέων Βιβλικών Πατριαρχών, των κληρικών,  οι οποίοι οδηγούν καθημερινά τα κοπάδια τους εκεί που   συμφεροντολαγνικά  αυτοί θέλουν, στην σύγχρονη έρημο, με εμάς να κάνουμε καθημερινά μακάρια και μακάβρια τα ίδια λάθη, με μικρές ποικιλίες, ψάχνοντας το κουράγιο ακόμη  και να χαμογελάσουμε.

  Κύριοι Βρούτση,  Πολατσίδη, Διαμαντάκη και Πολυκανδριώτη, όλοι εσείς οι εμπλεκόμενοι στην βάναυση διαχείριση αυτού του τόπου,  μοιάζει να μην έχετε οργανική σχέση με την τοπική παράδοση, υλική και άυλη, για αυτό αδυνατείτε να επικοινωνήσετε  με την αλήθεια του. Λογικά δεν μπόρεσα ποτέ να κατανοήσω  γιατί αντί πινακίου φακής,  ακολουθείτε τον δικό σας δρόμο, ο  οποίος  και σάς χωρίζει από τον δρόμο της ενεργού παράδοσης, και πού μπορεί να βγάζει τελικά ένας τέτοιος δρόμος, αν βγάζει πουθενά. Αξεδιάλυτο το σημείο του χωρισμού, όταν η άβυσσος διχάζει.  
  Η ευθεία στον τόπο μας δεν είναι ο συντομότερος δρόμος ανάμεσα σε δύο σημεία, ποτέ. Η συνεννόηση γίνεται σε αυτή την συνθηματική γλώσσα όπου ο καθένας άλλα θέλει, άλλα ζητάει, άλλα κρύβει, άλλα φανερώνει, άλλα λέει και άλλα σκέφτεται, και φυσικά στο τέλος άλλα κάνει αναποφάσιστα και δύσπιστα.
  Προς Θεού λοιπόν, μην ψηφίσετε Άθεους στις  προσεχείς εκλογές. Θεομπαίχτες ναι, ψηφίστε όσους σάς ειδοποιούν για ψεκάσματα, ψηφίστε όσους σάς υποδεικνύουν οι παραδόπιστοι  μισθοφόροι της ιεροσύνης,   αυτοί που  μας διαβεβαιώνουν ότι  το Άγιο Φως ανάβει από μόνο του, ότι η Παναγία κόβει βόλτες στο καμπαναριό, ότι  η   Παναγία  στην τάδε εικόνα ανοιγοκλείνει τα μάτια της… Σας το λέω ανοιχτά και με γνώση: δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο.  Πιο Άθεοι από τους ιερείς μας,  δεν υπάρχουν. Μόνο με το στόμα πιστεύουν, με την καρδιά όχι. Αν είχα ένα μότο αυτό θα ήταν: ''Να πιστεύετε στον Θεό, να φοβάστε τους παπάδες". Η ιστορία έχει αναδείξει το παιχνίδι εξουσίας σε κάθε οργανωμένη θρησκεία. Και έπειτα οι άνθρωποι είναι εκείνοι που σε υποχρεώνουν να κάνεις πράγματα με τα οποία διαφωνείς και θέτουν τους κανόνες. Παρήγορο σημάδι τοπικά, ο καταποντισμός τους στις  Δημαρχιακές εκλογές.    
  Αφού αναγκαστικά υπάρχουν άρχοντες και αρχόμενοι ας άρχουν, ας διοικούν οι άριστοι, και όχι οι άχρηστοι.  Ο συμβιβασμός δεν είναι κακός φτάνει μα μην είναι πανάθλιος.
Ακαταμάχητο καλοκαίρι σε όλους.


Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

Άλλη μια συνάντηση για τη Σχολή...















Με πρωτοβουλία του υπουργού Παιδείας, Κ. Γαβρόγλου πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 25/6 στην αίθουσα της Αδελφότητας Τηνίων συνάντηση - συζήτηση για το ζήτημα της αναβάθμισης της Σχολής Πανόρμου. Αντικείμενο της συζήτησης ήταν η πρόταση του Πανεπιστημίου Αιγαίου για ίδρυση πανεπιστημιακής σχολής στην Τήνο.
Ο αντιπρύτανης του Παν. Αιγαίου, Δ. Παπαγεωργίου υποστήριξε ότι με την πρόταση της Συγκλήτου επιτυγχάνεται μία ολοκληρωμένη αναβάθμιση της υπάρχουσας Σχολής σε καλλιτεχνικό και επιστημονικό επίπεδο που βέβαια θα απαιτήσει και την αναγκαία υποστήριξη σε υποδομές. 
Ο διευθυντής της Σχολής, Λ. Χαλεπάς εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη θετική στάση της  πολιτικής ηγεσίας να συμβάλει στην επίλυση του ζητήματος καθώς και για την ανταπόκριση της πανεπιστημιακής κοινότητας να εντάξει τη Σχολή στο εκπαιδευτικό της πρόγραμμα. Διετύπωσε όμως κάποιες επιφυλάξεις και ενστάσεις για το πώς με την προτεινόμενη λύση διασφαλίζονται και κατοχυρώνονται τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά που διαχρονικά "΄έκτισαν" τη Σχολή Πανόρμου Τήνου. 
Οι Ν. ΣυρμαλένιοςΝ. ΜανιόςΑντ. Συρίγος επεσήμαναν την ανάγκη να αξιοποιηθεί το σημερινό θετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί ώστε να επιλυθεί το ζήτημα της Σχολής που απασχολεί την Τήνο δεκαετίες. 
Ο δήμαρχος Γ. Σιώτος σημείωσε την άριστη συνεργασία που υπήρξε από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, υπουργείο, Πανεπιστήμιο, Σχολή, Δήμος και υποστήριξε  ότι τώρα είμαστε σε πολύ καλύτερο επίπεδο για να δοθεί μία λύση που θα ικανοποιεί την τηνιακή κοινωνία.
Ο καθηγητής Φ. Αζαριάδης, πρόεδρος του τμήματος μηχανικού σχεδιασμού του Πανεπιστημίου Αιγαίου στη Σύρο αναφέρθηκε στη θετική εξέλιξη που ανοίγεται με την πρόταση του Πανεπιστημίου, ενώ ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Δ. Σεβαστάκης μίλησε για μία ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη, σημειώνοντας ότι "η ακαδημαϊκή ομπρέλα" ενός πανεπιστημιακού ιδρύματος προστατεύει και δίνει κύρος στο καλλιτεχνικό και επιστημονικό περιεχόμενο της Σχολής. 
Παραβρέθηκαν επίσης και πήραν το λόγο απόφοιτοι της Σχολής, καλλιτέχνες, μέλη του δ.σ. της Αδελφότητας και άλλοι. 
Τελικά, με πρόταση του Κ. Γαβρόγλου αποφασίστηκε να συνεχιστεί η διαβούλευση μεταξύ Παν. Αιγαίου και Σχολής Πανόρμου  μέσω μιας ομάδας εργασίας, προκειμένου να αποσαφηνιστούν ορισμένα τεχνικά, εκπαιδευτικά και λειτουργικά ζητήματα της πρότασης του Παν. Αιγαίου. 
Εμείς να σημειώσουμε, αυτή τη φορά (έχουμε χάσει το λογαριασμό...), η προσπάθεια για την αναβάθμιση της Σχολής να ευοδωθεί γιατί είμαστε νιοι και γεράσαμε, όπως λένε, και αναβάθμιση δεν είδαμε...
Για το αληθές, ιδού και το πρωτοσέλιδο της Οφιούσας τον Ιανουάριο 1998.



Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Ευρέθη ο κ. Βρούτσης...

Αποτέλεσμα εικόνας για βρουτσης
Φωτό από το https://webtv.ert.gr/tag/giannis-vroutsis/



 Στην Τήνο θα βρεθεί, αύριο,  ο Γ. Βρούτσης για προεκλογική περιοδεία. Θα μιλήσει και σε συγκέντρωση της ΝΔ στο ΙΤΗΠ.  Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες πρόκειται να εξηγήσει για πρώτη φορά δημόσια γιατί είχε εξαφανιστεί από τη Βουλή τις μέρες που συζητείτο το θέμα του ΠΙΙΕΤ και στο οποίο βέβαια η ΝΔ ψήφισε κατά των Τηνιακών.  Θα έχει επίσης την ευκαιρία να διευκρινίσει αν η ... φιλεργατική πολιτική που άσκησε ως υπουργός της Σαμαροβενιζελικής κυβέρνησης 2012 - 2014 είχε τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Δηλαδή, αν η μείωση του κατώτατου μισθού 22%, η ρατσιστικού τύπου μείωση για τους νέους 32% (υποκατώτατος), η κατάργηση βασικών επιδομάτων, η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων, η ενθάρρυνση της εργοδοτικής ασυδοσίας κ.α. έφεραν την πολυπόθητη ανάπτυξη. Αναμένουμε με ενδιαφέρον. 

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2019

Περί DNA...

Με αυτόν τον τίτλο διάφορα ειδολογικά site σχολίασαν "δράση"  της κυρίας Μητσοτάκη και του Φίλιππου Φόρτωμα χθες στην Τήνο. 
Μακάρι ο εθελοντισμός να είναι στο DNA της Μαρέβας και της παρέας της. Μέχρι σήμερα πάντως, αυτό που ήταν στο DNA της πολιτικής τους, ήταν να επιτρέπουν την αυθαίρετη δόμηση, την καταπάτηση του αιγιαλού και της παραλίας, την καταστροφή των μονοπατιών, το μπάζωμα των ρεμάτων, τις παράνομες χωματερές, την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη των νησιών και την μετατροπή τους σε συνέχεια του παραλιακού μετώπου της Αττικής. Αυτό το DNA έχουν και τίποτα δεν δείχνει ότι το έχουν αποβάλλει... 

Μαρέβα Μητσοτάκη: Καθάρισε παραλίες της Τήνου μαζί με εθελοντές  - Media

Εδώ  η σχετική καταχώριση από το Ποντίκι: