«Στους ορίζοντες του Κορνήλιου Καστοριάδη»

Σχόλιο του Ξάνεμου: Πραγματοποιήθηκε στον Αρνάδο, το προηγούμενο Σάββατο εσπερίδα "στους Ορίζοντες του Κορνήλιου Καστοριάδη" υπό την ιδέα, τον σχεδιασμό και τον συντονισμό του κ. Θέμη Ροδαμίτη.

Ακολουθούν οι σκέψεις μίας εκ των ομιλητών , της Ιωάννας Παπασταθοπούλου:

Εσπερίδα που πραγματοποιήθηκε  στο σχολείο του Αρνάδου το Σάββατο 28/09/2013.

Ι.Παπασταθοπούλου

Αρχιτέκτων- διαχειρίστρια αρχαιολογικής κληρονομιάς

Αρχές του ‘75 ο τιμώμενος απόψε Κoρνήλιος Καστοριάδης εκδίδει το βιβλίο του

«Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας». Με αναφορές στην καστοριαδική σκέψη θα προσπαθήσω να προσεγγίσω την «φαντασιακή θέσμιση της σημερινής κοινωνίας της Τήνου του 2013» ελπίζοντας να αποτελέσει η ομιλία αυτή μια μικρή αφορμή για προσωπικό προβληματισμό και κοινωνικό διάλογο.

Στο νησί μας, την Τήνο, βιώνουμε τα τελευταία χρόνια με πολύ σκληρό τρόπο τις συνέπειες εφαρμογής του καπιταλιστικού φαντασιακού πάνω σε ένα τόπο με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πλούσια ιστορία και έντονη τοπική ταυτότητα. Η λογική του βραχυπρόθεσμου κέρδους, που εφαρμόστηκε εδώ κατά κόρον τις τελευταίες δεκαετίες παρέσυρε στο φρενήρη ρυθμό της οικοδομικής ανάπτυξης δίχως όρια, λογική και ηθική, την πλειοψηφία από εμάς που κατοικούμε ή έχουμε οποιαδήποτε σχέση με το νησί.

Το καπιταλιστικό φαντασιακό στην Τήνο εξελίχθηκε γρήγορα και διαμόρφωσε ένα ιδιότυπο και αρκετά μονόχνοτο «εργολαβικό φαντασιακό» τηνιακής έμπνευσης. Πέραν από την οικονομία της Μεγαλόχαρης, που ήταν και εξακολουθεί να είναι ένας σχεδόν ξεχωριστός μικρόκοσμος, το υπόλοιπο νησί συνδέθηκε με μια σχέση πάθους, μανίας και ανάγκης με το όνειρο των γρήγορων και παχυλών χρημάτων που σχετίζονταν με την οικοδομική δραστηριότητα. Τα φανταχτερά εργολαβικά αυτοκίνητα θάμπωναν μικρούς και μεγάλους και έδιναν τροφή στα εφηβικά «όνειρα», ενώ μερικά 50 ευρά αγόραζαν με άνεση, στυλ και αρκετή δόση «μαγκιάς» ακόμη και ψήφους.

H γειτονική Μύκονος αποτέλεσε για εμάς για αρκετά χρόνια το πρότυπο ευημερίας και ανάπτυξης. Τα νότια παράλια της Τήνου θυσιάστηκαν πρώτα στο βωμό αυτού του προτύπου. Άγιος Σώστης, Κιόνια, Άγιος Φωκάς, Πόρτο, Αγ.Ρωμανός, Βουρνή αποτελούν σήμερα παραδείγματα προς αποφυγήν «μυκονοποίησης» ολόκληρων περιοχών που αφού οικοδομήθηκαν ουσιαστικά έσβησαν απ’τον χάρτη των ελκυστικών προορισμών ή μεταλλάχτηκαν σε κάτι άλλο που πολύ λίγο θυμίζει Τήνο. Η λαίλαπα αυτή της οικοδόμησης άγγιξε και την ενδοχώρα ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό.

Το γρήγορο κέρδος διέγραψε σε πολλές περιπτώσεις με μεγάλη ευκολία και σχεδόν αυτόματα,  έννοιες που ήταν άμεσα συνδεδεμένες με τον τόπο αυτό και τους κατοίκους του, όπως η νοικοκυροσύνη, το μέτρο και το μεράκι. Το τι χτίζαμε, που το χτίζαμε, το πώς θα φτάναμε εκεί, δε είχε καμία, μα καμία σημασία. Ούτε το τι καταστρέφαμε καθ’οδόν. Αρκεί η θέα που θα πουλούσαμε να είναι «απρόσκοπτος» και «μαγευτική». Φτηνές εργολαβίες, τεμπέλικες μελέτες που αναπαρήγαγαν το εαυτό τους αγνοώντας το έδαφος πάνω στο οποίο θα εφαρμόζονταν, μεγιστοποίηση των προς πώληση τετραγωνικών μέτρων προς όφελος του εργολάβου, μας άφησε σήμερα μια τεράστια κληρονομιά αυθαιρέτων και 600 περίπου απούλητων κατοικιών.

Η μονοθεϊστική «θρησκεία» της εργολαβίας λατρεύτηκε εδώ στην Τήνο από όλους και κατάφερε να διεισδύσει σε όλα τα κύτταρα διαχείρισης του τοπικού γίγνεσθαι. Έτσι, προστάτευε το εαυτό της και τους πιστούς της από κακοτοπιές. Θεωρητικά, στις μικρές κοινωνίες μπορούν να εφαρμοστούν εύκολα μοντέλα άμεσης δημοκρατίας με απόλυτο έλεγχο της εξουσίας και της πολιτικής αλαζονείας. Στην πραγματικότητα όμως, το μοντέλο «αυτοδιαχείρισης» που επέβαλε στην Τήνο η φρενήρης οικοδομική ανάπτυξη και η επικράτηση της «τρομοκρατίας» του εργολάβου/ αφέντη/ χρηματοδότη, κάθε άλλο παρά μας έχει οδηγήσει σε μοντέλα άμεσης δημοκρατίας.

Η επικράτηση αυτού του τρόπου διαχείρισης του τοπικού δυναμικού και πλούτου δεν είναι τυχαία και σίγουρα αντικατοπτρίζει άμεσα την «παθητικότητα» που δείχνουμε ως τοπική κοινωνία, χαρακτηριστικό που σχετίζεται με πολλούς ιστορικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Και φυσικά για όλα τα κακά που συμβαίνουν στον τόπο αυτό δεν φταίνε μόνο οι εργολάβοι κι εμείς οι μηχανικοί. Τα περισσότερα, αν όχι όλα τα «εγκλήματα», μικρά ή μεγάλα, που συντελέστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν τόσο με τις ευλογίες των δύο εκκλησιών (να θυμίσω πόσοι αυθαίρετοι δρόμοι δεν διανοίχτηκαν δήθεν για να φτάσει ο παπάς στο ξωκλήσι) και κυρίως των τοπικών κοινωνιών που μέσα απ’τα συμβούλια τους δεν βρήκαν σε πολλές περιπτώσεις το σθένος να αποτρέψουν σοβαρές και μη αναστρέψιμες καταστροφές που σχετίζονταν με την περιοχή τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η καταστροφή του υπεραιωνόβιου και μοναδικής αξίας αγρελιού στην Καρδιανή που ανατινάχθηκε από γνωστό επιχειρηματία του νησιού. Γιατί;  Για λίγα κυβικά… χαλίκι!

Σίγουρα οι ευθύνες για την κατάσταση του σήμερα ανήκουν σε όλους μας.

Για κακή ή για καλή μας τύχη, το μέλλον θα δείξει, οι εξελίξεις που σχετίζονται με την εθνική μας οικονομία μας προσγείωσαν απότομα και μας έφεραν αντιμέτωπους με μια άλλη πολύ πιο σκληρή πραγματικότητα. Είναι ξεκάθαρο, ότι αυτό το μοντέλο ανάπτυξης που επιλέξαμε για την Τήνο τα τελευταία χρόνια ήταν μια ιδιαίτερα προσωρινή και αδιέξοδη επιλογή. Και νομίζω πως ούτε πλουτισμό, ούτε ευτυχία έφερε. Ίσα ίσα κράτησε την οικονομία του νησιού μας αρκετά πίσω με τα σημερινά δεδομένα, αφήνοντας ένα νησί χωρίς σοβαρές υποδομές (όπως η διαχείριση σκουπιδιών και το αποχετευτικό) με έλλειψη βασικών αγαθών (όπως το πόσιμο νερό στη βρύση κάθε σπιτιού), με σχετικά χαμηλή ποιότητα στα καταλύματα και τις παρεχόμενες υπηρεσίες στον τουρισμό, ανοργάνωτο πρωτογενή τομέα, αρκετά κοινωνικά προβλήματα κι ένα κατακερματισμένο χειροποίητο τοπίο που παλεύει να σταθεί στη θέση του και να βρει έναν λόγο ύπαρξης στην  νέα τάξη πραγμάτων.

Το αυτομαστίγωμα, βέβαια, δεν είναι σε καμία περίπτωση ο σκοπός της αποψινής εκδήλωσης. Η συνειδητοποίηση όμως, των λαθών και των ευθυνών μας, μπορεί να μας βοηθήσει να πάμε παρακάτω με σωστότερο και πιο ασφαλή τρόπο. Θα ήθελα να σας πω, πως παρά τις δυσκολίες της εποχής, προσωπικά νιώθω πολύ τυχερή που είχα την χαρά να ζήσω το τέλος των μεγάλων μονοπωλίων και των μεγάλων «αφεντικών» της οικοδομής εδώ στο νησί. Ευτυχώς, οι εποχές αυτές πέρασαν ανεπιστρεπτεί και τώρα καλούμαστε εκ των συνθηκών  να ξαναπροσδιοριστούμε. Να βρούμε νέα απασχόληση, να βάλουμε κάτω το μυαλό μας να δουλέψει, να γίνουμε πιο δημιουργικοί και πιο ποιοτικοί.

Και πως θα γίνει αυτό; Απλά κοιτάζοντας  γύρω μας, κρατώντας ότι αξίζει και πετώντας ότι κρατάει την κοινωνία μας στον πνευματικό μεσαίωνα.

Αν μου ζητούσατε εμένα να κάνω μια πρόταση για το τι κάνουμε τώρα θα σας έλεγα ας κάτσουμε ως τοπική κοινωνία, ως χωριό, ως περιοχή, ως Δήμος να βάλουμε προτεραιότητες ουσιαστικές, όχι γραφειοκρατικές. Ας αποφασίσουμε επιτέλους τι είναι η Τήνος και ποια είναι η αξία αυτού που έχουμε. Ας πάψουμε να κρίνουμε τα έργα (ιδιωτικά και κυρίως τα δημόσια) με γνώμονα το πόσα κυβικά μπετόν θα καταναλώσουμε. Στο χειροποίητο νησί μας δεν ταιριάζει αυτή η λογική.

Για μένα το πραγματικό «θαύμα» αυτού του νησιού δεν είναι η Παναγία. Είναι το τοπίο του και οι περιοχές ιδιαίτερου φυσικού κάλλους που διαθέτει. Αυτά τα δύο στοιχεία θέτουν την Τήνο μοναδική σε παγκόσμιο επίπεδο και θα πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή να γίνει συνείδηση όλων ότι καθόμαστε πάνω σε έναν θησαυρό που όχι μόνο είναι ανεκμετάλλευτος, αλλά και που επιδεικτικά αγνοούμε αντιμετωπίζοντας τον σαν ένα πρόβλημα που μας δυσχεραίνει την καθημερινότητα. Είναι ασέβεια στη μνήμη των προηγούμενων γενεών, που σμίλεψαν και έκτισαν πέτρα –πέτρα τις πεζούλες, τα κελιά, τα μονοπάτια, τα αλώνια, τους μύλους, τους περιστεριώνες, τους νερόμυλους, τα λιοτρίβια, τις πηγές, τα σπίτια στα χωριά του νησιού, να τα θυσιάζουμε όλα στη λογική ενός μηδαμινού και τελείως πρόσκαιρου κέρδους.

Τα παραδείγματα περιοχών που απαίτησαν σεβασμό σε αυτό που έχουν είναι με τα σύγχρονα οικονομικά δεδομένα πολύ επιτυχημένα. Σας θυμίζω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων επιλογών από τον νησιωτικό χώρο, την Ύδρα που έχει απαιτήσει κάτι που φαίνεται σήμερα αδύνατο, την μη ύπαρξη αυτοκινήτου στο νησί και το Πάρκο του απολιθωμένου Δάσους στη Λέσβο που δημιούργησε μια πολύ σοβαρή υποδομή  για την προσέλκυση τουρισμού ειδικού ενδιαφέροντος.

Φυσικά για όλα αυτά χρειάζονται αφενός όραμα, αφετέρου θυσίες και αυτοπεριορισμός. Δεκάδες καυγάδες και ιντερνετικές συζητήσεις άνοιξαν για το αν τα μονοπάτια είναι μονοπάτια ή αγροτικοί δρόμοι ή ημιονικές οδοί. Λες κι έχει καμία σημασία… Λες και η αξία ενός λιθόστρωτου αρχαίου γαιδουρόδρομου είναι μόνο το αν δίνει οικοδομισημότητα σε ένα χωράφι και αν θα χωρέσει το σκαπτικό ολυμπιακών διαστάσεων να περάσει… Σε αυτό το θέμα νομίζω πως σαν τοπική κοινωνία είμαστε τοποθετημένοι πολύ λάθος και ίσως αξίζει να ανοίξουμε λίγο το μυαλό μας και να δούμε το θέμα και από άλλες σκοπιές, όχι μόνο αυτή του εργολάβου.

Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια και με αφορμή την κρίση πληθαίνουν οι προσπάθειες από νέους ανθρώπους  που έχουν καταγωγή από εδώ ή απλά αγαπάνε την Τήνο και προσπαθούν να δραστηριοποιηθούν σε τομείς όπως ο εναλλακτικός τουρισμός, που χρησιμοποιεί το μοναδικό περιβάλλον της Τήνου για μια ήπια και πιο ισορροπημένη ανάπτυξη. Τα πρώτα αυτά δείγματα είναι πολύ αισιόδοξα και ίσως μας δείξουν το δρόμο για το μέλλον αυτού του νησιού. Επίσης φωτισμένη είναι η δράση κάποιων επαγγελματιών που τολμούν και διεκδικούν υψηλές τιμές για τα προϊόντα τους, όπως παραδείγματος χάριν οι μελισσοκόμοι, βασισμένοι στις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητες του περιβάλλοντος της Τήνου. Και βλέπουμε πως αυτό είναι δυνατόν. Μπορούμε την μοναδικότητα μας και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε να τις μετατρέψουμε σε συγκριτικό πλεονέκτημα και να διαφοροποιηθούμε από πολλές άλλες περιοχές. Είναι λάθος να προσπαθούμε να τα ισοπεδώσουμε όλα απλά για την προσωπική ευκολία μας.

Η εφαρμογή της δημιουργικής «αυτοδιαχείρισης» σε τοπικό επίπεδο δεν έχει να κάνει τίποτα με την αναρχία, τον αυτοσχεδιασμό και την έλλειψη κανόνων. Έχει άμεση σχέση με την αντίληψη του πολίτη ως μέλους μιας κοινωνίας ανθρώπων που έχει ένα κοινό σκοπό, που υπερσκελίζει το «εγώ» και το άνευ όρων προσωπικό κέρδος για μια συνολική και μακροχρόνια ανάπτυξη. Για όλα αυτά βέβαια προϋπόθεση είναι η παιδεία η οποία οπλίζει τον κάθε ένα από εμάς με αυτοπεποίθηση, γνώση και κάποια αίσθηση «ηθικής» η οποία είναι απαραίτητη για να περάσουμε από το «εγώ» «τώρα» στο «εμείς και ο τόπος αυτός», «σήμερα, αύριο και για πάντα».

Είμαστε σε ένα σημείο της ιστορίας που δεν μπορούμε να περιμένουμε παρά ελάχιστα (κι αυτά στην πλειοψηφία τους αρνητικά από το κράτος). Ξέρουμε πολύ καλά πως οι Αρχές του τόπου ως εντεταλμένοι του κατεστημένου των εργολάβων έχουν ρόλο διακοσμητικό σε θέματα διατήρησης και προστασίας του τοπίου της Τήνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ασυδοσία που λαμβάνει χώρα τα τελευταία λίγα χρόνια στην περιοχή με τους γρανίτες. Μια περιοχή τόσο μοναδική που θα μπορούσε από μόνη της να αποτελεί πόλο έλξης διεθνώς. Κι όμως, όλοι κάνουμε ότι δεν βλέπουμε τι συμβαίνει εκεί, ενώ οι αρχές συνεχίζουν να στηρίζουν άμεσα ή έμμεσα  όλη αυτή την αναρχία με το γνωστό μότο «άσε τους ανθρώπους να χτίσουν» τη στιγμή που οι ίδιοι προγραμματίζουν σκανδαλώδη έργα στην περιοχή όπως το φράγμα της Γρίζας (ή της Βωλάξ όπως θέλουν να το λένε για να μην ανησυχήσουν οι Αγαπιανοί και Κωμτιανοί).

Δεν ξέρω αν καμαρώνεται όταν διαβάζεται στα life style περιοδικά ότι ο τάδε ή ο δείνα τηλεοπτικός αστέρας έχτισε το (αυθαίρετο) «ησυχαστήριο» του στους γρανίτες της Τήνου… Προσωπικά, νιώθω σαν ένα ξένο χέρι να μπαίνει και βίαια να αρπάζει την περιουσία μου. Γιατί κάθε καταστροφή στο τοπίο της Τήνου δεν αφορά μόνο τον ιδιοκτήτη του γειτονικού χωραφιού. Μας αφορά όλους, γιατί είναι το μέλλον μας.

Η πρόταση μου λοιπόν είναι και σας καλώ σε συζήτηση επ’αυτού, εμείς ως πολίτες αυτού του τόπου να προστατεύσουμε και να αναδείξουμε με νέους δημιουργικούς τρόπους το ύψιστο κοινό αγαθό της Τήνου.

Την μοναδικότητα του τοπίου της. Να είστε σίγουροι ότι αυτό θα μας ανταμείψει.

της Ιωάννας Παπασταθοπούλου,
πηγή: Αλαλάζοντα Τοπία

Άκου φασιστάκο...

Το εξώφυλλο του Πρώτου θέματος ήταν στημένο - εδώ και χρόνια

Οι παλιοί αποικιοκράτες συνήθιζαν να κρεμάνε τα κεφάλια των θηραμάτων τους στο σαλόνι του σπιτιού τους.

Οι δωσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών κυκλοφορούσαν με τα κομμένα κεφάλια των Ελλήνων αντιστασιακών από χωριό σε χωριό.

Ο Θέμος Αναστασιάδης «κρέμασε» το πτώμα του Παύλου Φύσσα στο εξώφυλλο του Πρώτου Θέματος.

Την περίμενε για καιρό αυτή την ημέρα.

Από τότε που έστηνε ψεύτικα ρεπορτάζ, για να παρουσιάσει τους δολοφόνους του Μιχαλολιάκου σαν καλά παιδιά που βοηθάνε τις γιαγιούλες να παίρνουν χρήματα από το ΑΤΜ.

Από τότε που έριξε όλο το βάρος της εκπομπής του για να εξανθρωπίσει τον Καιάδα.

Και πιο παλιά. Όταν προσποιούνταν τον αναλυτή στις σελίδες του Βήματος, καταχειροκροτούμενος από τους αυλικούς του Λαμπράκη.

Και ακόμη πιο παλιά, όταν έφτυνε τα ηλίθια, ρατσιστικά ανέκδοτά του στην πίσω σελίδα της Ελευθεροτυπίας. Δεν τον έδιωχνε τότε ο διευθυντής της. Πούλαγε φύλλα πάνω στα πτώματα των Αλβανών που πέθαιναν από ρατσιστικές επιθέσεις και εργατικά ατυχήματα στα εργοτάξια των ολυμπιακών αγώνων. Η πρώτη σελίδα έγραφε «Αθήναζε» και η τελευταία «Μαύρη Τρύπα».

Και όλο κάτι αντιφασιστικά «τσογλάνια» να του πετάνε γιαούρτια. Ήξερε όμως ότι μια ημέρα θα έπαιρνε την εκδίκησή του. Θα έβαζε πρωτοσέλιδο το πτώμα ενός από αυτούς που τον ταπείνωναν με τη λεβεντιά τους σε κάθε τους βήμα. Τους μικρούς ανώνυμους ήρωες που έφτυναν τον πολιτισμό του. Που σιχαίνονταν όλους όσοι πέρασαν από τις εκπομπές του.

Ο Θέμος Αναστασιάδης βέβαια δεν είναι ένας τόσο διαφορετικός Έλληνας. Είναι το πρόσωπο μιας υπαρκτής Ελλάδας. Αυτής που ψήφισε Χρυσή Αυγή. Της Ελλάδας που δεν ταυτίστηκε ποτέ με τον Προμηθέα αλλά με το Κράτος και τη Βία, που έδεσαν το σώμα του Τιτάνα στον Καύκασο. Της Ελλάδας που έβγαλε τον Εφιάλτη αλλά και τον Κοτζαμάνη, τον Τσολάκογλου αλλά και τον Μπάμπαλη – είναι η φάρσα μιας ιστορίας που επαναλαμβάνεται.

Και η εφημερίδα του όμως δεν είναι μια τυχαία εφημερίδα. Εδώ και χρόνια ύφαινε κάθε βδομάδα τον ιστό του life-style ναζισμού στην Ελλάδα, πάντα με την εβδομαδιαία συνδρομή των αναγνωστών της. Με μερικά ευρώ μπορούσες να εξασφαλίσεις ότι το νεοναζιστικό παραλήρημα θα συνεχιζόταν και την επόμενη εβδομάδα. Και πάνω από 100.000 συμπολίτες μας το έκαναν κάθε εβδομάδα.Την πλήρωσαν ακριβά αυτή τη δολοφονία και τη δικαιούνται.

Και ο τίτλος τους δικαιώνει: Δεν ξεχνώ τον φασισμό. Δεν τον ξέχασαν ποτέ. Ήταν πάντα μέσα τους.

Μόνο που πρέπει να θυμάστε ότι οι φωτογραφίες που γράφουν ιστορία είναι πολλές. Υπάρχουν φωτογραφίες από το πτώμα του Παύλου Φύσσα, και του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα. 

Υπάρχει όμως και η φωτογραφία του Μουσολίνι κρεμασμένου ανάποδα στο Μιλάνο.

Άρης Χατζηστεφάνου

Πηγή: info-war

Ξέσπασε ο Μίκης: «Δεν ήξεραν για τη Χ.Α. και δέχονταν να κάθονται στη Βουλή μ΄αυτά τα καθάρματα;» (βίντεο)

Από το κουτί της Πανδώρας

Ξέσπασε για τη Χρυσή Αυγή ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος παρευρέθηκε σε εκδήλωση στο Ηρώδειο. Ο μουσικοσυνθέτης πήρε το μικρόφωνο και είπε: «δεν ήξεραν όλοι αυτοί εκεί και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση και οι βουλευτές ότι στενάζει η κοινωνία κάτω; Ένας γιατρός βγήκε και είπε “είχαμε 1.000 μαχαιρώματα’. Ένας Πακιστανός είπε στη Νίκαια “είχαμε 800 μαχαιρώματα’. Αυτά δεν τα ξέρανε αυτοί; Και δέχονταν να κάθονται στη Βουλή μέσα, σε αυτό τον ναό της Δημοκρατίας, με αυτά τα καθάρματα;»

Δείτε το σχετικό βίντεο

"Γιατί ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα"

«Όταν την "Χρυσή Αυγή" την χαρακτήριζα «μαύρη νύκτα» δεν έψαχνα να βρω δύο λέξεις για να εντυπωσιάσω.

Χρησιμοποίησα δύο λέξεις με στόχο να αποδώσω με την μέγιστη δυνατή ακρίβεια αυτό που έβλεπα τότε με βάση την ιδεολογία, τις πρακτικές καθώς και την συνολική εμφάνιση του νεοναζιστικού μορφώματος, όσον αφορά την πραγματική ταυτότητα του και στάθηκα ιδιαίτερα απόλυτος και αυστηρός, όσον αφορά κάθε εναγκαλισμό της Χ.Α από χριστιανό η ιερωμένο.

Τότε κάποιοι θεώρησαν υπερβολικούς τους χαρακτηρισμούς μου, νομίζω πλέον ότι κανείς δεν εμφιβάλλει για την ακρίβεια των λέξων.

Πιθανώς όμως και αυτές ακόμη οι λέξεις σήμερα να υπολείπονται πλέον της αληθείας γιατί η δολοφονία, πρώτον εν ψυχρώ και δεύτερον κατόπιν εντολής, δεν παραπέμπει μόνο στην νύκτα, αλλά κυρίως στην κόλαση.

Υπάρχει κάτι που με τρομάζει πιο πολύ από το έγκλημα. Είναι ο τρόπος του εγκλήματος. Η ψυχρότητα της εκτέλεσης. Ούτε ένα δάγκωμα της ψυχής, ούτε ένας προβληματισμός της τελευταίας στιγμής, ούτε η παραμικρή νύξη της συνείδησης, ενός υποτιθέμενου φιλήσυχου πολίτη;

Ποια λοιπόν είναι η οργάνωση και πόσο κολασμένη είναι, που μπορεί να κάνει ένα «φιλήσυχο»πολίτη» σε αδίστακτο εγκληματία;

Το έγκλημα ήταν αποτέλεσμα μιας λεηλατημένης από κάθε αξία και ισοπεδωμένης ψυχής η ήταν καρπός ενός φόβου απέναντι σε εκείνους που τον διέταξαν να σκοτώσει;

Με την ύπαρξη τόσων ντοκουμέντων και μαρτυριών για τη σχέση του με την εγκληματική οργάνωση η προσπάθεια να παρουσιασθεί ότι έχει χαλαρή σχέση μήπως και αυτή είναι αποτέλεσμα μιας εντολής η και ενός φόβου για την δική του την ζωή;

Αλλά και η γελοία προσπάθεια των βουλευτών της Χ.Α να αποτινάξουν από πάνω τους και τον άνθρωπο και το έγκλημα δεν οδηγεί τον ταλαίπωρο και δυστυχή εγκληματία να καταλάβει ποια τύχη τον περιμένει και τον ίδιο;

Και τα ερωτήματα συνεχίζονται: Άργησε η πολιτική ηγεσία να αντιληφθεί τι είναι η Χρυσή Αυγή η σιώπησε εν γνώσει της, έχοντας άλλες σκέψεις στο πίσω μέρος του εγκεφάλου της;

Αν άργησε, τότε είναι επικίνδυνη για τον τόπο λόγω αδυναμίας και ανικανότητος να συλλάβει την κρισιμότητα των στιγμών και να αξιολογήσει τα δεδομένα.

Αν σιώπησε ένοχα γιατί νόμιζε ότι μπορεί να διαχειρισθεί το πρόβλημα, τότε θυσιάζει την πατρίδα στα πολιτικά της παιγνίδια.

Έπρεπε να φθάσουμε στο αίμα για να καταθέσει ο Υπουργός όσα κατέθεσε στον Εισαγγελέα του Αρείου; Αυτά δεν ήταν γνωστά; δεν ήταν δεδομένα; καθ’εαυτά δεν συνιστούσαν αδικήματα; είχαν αντιμετωπισθεί σαν αδικήματα;

Αυτά δεν έδειχναν ότι πρόκειται για εγκληματική οργάνωση; Τις ορδές των βαρβάρων δεν τις έβλεπαν; Τις εικόνες των σύγχρονων ΕΣ-ΕΣ που γυρνούσαν στους δρόμους για να τρομάξουν τους Έλληνες δεν τις είχαν δει;

Αυτές οι εμφανίσεις οι ομαδικές και ο τρόπος τους, δεν πιστοποιούσαν ότι πρόκειται για παραστρατιωτική οργάνωση.

Η διαφαινομένη αποφασιστικότητα του Υπουργού και της Πολιτείας θα έχει συνέχεια και συνέπεια η είναι ένα πυροτέχνημα λόγω του εκτάκτου των γεγονότων;

Βλέπετε δεν μας έχει πείσει η πολιτική ηγεσία ότι μπορούμε να της έχουμε εμπιστοσύνη.

Πόσες φορές ακούσαμε από υπεύθυνα, υποτίθεται, πολιτικά χείλη ότι  «το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο», αλλά αυτό δεν ακούμπησε ούτε το δέρμα;

Το ακόμη θλιβερότερο. Η διχοστασία της πολιτικής ηγεσίας και η απουσία καθαρού πολιτικού λόγου, η αδυναμία συνεννόησης σε μια τόσο κρίσιμη ώρα, δείχνει μια πολιτική ηγεσία ανάξια της πατρίδος και των περιστάσεων.

Ευρισκόμενος αυτές τις ημέρες εις την πατρικήν οικίαν λόγω ασθενείας άκουσα τον αρχηγίσκο του ναζιστικού μορφώματος να μιλάει με τόση αηδία για το Κοινοβούλιο και για το πολίτευμα, με το γνωστό του χιτλερικό παραλήρημα.

Διερωτώμαι: Δεν τον άκουσε κανένας εισαγγελικός λειτουργός;

Δεν συνιστούν οι λόγοι του προσβολή του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποια αγωγή δίνει στα νέα παιδιά, τα οποία στερημένα ουσιαστικής παιδείας και από το σχολείο και από την οικογένεια γίνονται μα άμορφη μάζα από την οποία θα επιλέγονται οι αυριανοί εκτελεστές;

Δυο λόγια ακόμη γι’αυτούς που ψήφισαν τον Ναζισμό. Ίσως δεν ξέρατε. Ίσως παρασυρθήκατε; Τώρα καταλάβατε; Τώρα ξυπνήσατε; Τώρα δεν μπορείτε να επικαλείσθε ούτε την άγνοια, ούτε την διαμαρτυρία, ούτε την απόγνωση.

Μεγαλύτερη απόγνωση από το Ναζισμό δεν υπάρχει. Αλλοιώς ετοιμασθείτε να κλάψετε και το δικό σας το παιδί!

Γιατί ο Ναζισμός δεν έχει φίλους, έχει μόνον θύματα».

Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος, Σεπ 2013 

Μια προσπάθεια απάντησης

Από το Πέτρο Κουσουνάδη πήραμε το ακόλουθο κείμενο ως απάντηση σε σχόλιο προηγούμενης ανάρτησής μας. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο: enas1983.blogspot



Το σχόλιο του Όφιου στο ξάνεμο είναι από αυτά που δίνουν τροφή για σκέψη και ευκαιρία για καλή κουβέντα. Μου ήταν όμως αδύνατο να απαντήσω στα πλαίσια ενός σχολίου οπότε...


Τα φαινόμενα του φασισμού και του ναζισμού προφανώς δεν μπορούν να αναλυθούν έτσι απλά μέσα σε τριακόσιες λέξεις. Διαφέρουν καταρχήν μεταξύ τους. - Ο ναζισμός δεν ταυτίζεται με τον φασισμό, ο οποίος στην πρώτη τουλάχιστον περίοδο της εφαρμογής του δεν στηριζόταν στη φυλετική θεωρία, αλλά στη θεοποίηση του συγκεντρωτικού «συντεχνιακού» κράτους. Ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός δεν αναφέρεται στο κράτος, αλλά στη «λαϊκή φυλετική κοινότητα». Με κάθε ευκαιρία, οι χρυσαυγίτες χρησιμοποιούν αυτή τη διαφορά για να κοροϊδέψουν τους αφελείς. Στα επίσημα κείμενά τους και στις δηλώσεις της ηγεσίας τους επανέρχεται συχνά πυκνά η διαφοροποίησή τους από το φασιστικό κρατικιστικό μοντέλο. Και φυσικά έχουν δίκιο. Αυτό που παραλείπουν να προσθέσουν είναι η απόλυτη ταύτισή τους με τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, η οποία επισφραγίζεται ήδη από την παρουσία στην ονομασία της οργάνωσης του προσδιορισμού «Λαϊκός Σύνδεσμος». - (Βαθύ κόκκινο, Τα μακριά μαχαίρια της Χρυσής Αυγής)


Τα πρωτοπαλίκαρα της Χρυσής Αυγής όπως ο Ρουπακιάς, θεωρούν υπάνθρωπους όλους όσους δεν ανήκουν στην “αρία” φυλή αλλά και όσους διαφέρουν από το “ιδεώδες” του ναζισμού. Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, μετανάστες, κομμουνιστές, αντιφασίστες ακόμη και υπέρβαροι! μπαίνουν όλοι στο ίδιο τσουβάλι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο “πολιτικός” λόγος των βουλευτών τους ο οποίος αναπαράγεται και από τους οπαδούς τους σχεδόν αυτολεξεί, αρκείται στην “απόδειξη” της καταγωγής, της θρησκείας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της συμμετοχής σε κομμουνιστικές νεολαίες, ακόμη και της σωματικής διάπλασης των “εχθρών”. Δημιουργείται έτσι ένας μακρύς κατάλογος υποψήφιων θυμάτων και τα τάγματα εφόδου αναλαμβάνουν δράση.


Οι επιθέσεις σε μετανάστες έχουν πια γίνει καθημερινότητα κι ας μην ασχολούνται με αυτές τα μεγάλα ΜΜΕ. Ο πυρήνας της Νίκαιας θεωρείται το καμάρι της Χρυσής Αυγής με τάγματα εφόδου τα οποία βγαίνουν με εντολή του αρχηγού για να εκτελέσουν την αποστολή τους. - Τα τάγματα εφόδου της Νίκαιας αποτελούνταν συνολικά από 250 άτομα. Ένας σκληρός πυρήνας των 30 ατόμων είναι όμως αυτός που αναλαμβάνει τη "βρώμικη δουλειά" και επεμβαίνει όταν τα πράγματα ζορίζουν. Όπως συνέβη και το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, όταν ο φερόμενος ως "υπαρχηγός" συγκεκριμένου "Τάγματος Θανάτου" ο Βαγγέλης Ρουπακιάς, εκτέλεσε την αποστολή του δολοφονώντας τον Παύλο Φύσσα... - (Aragma.gr, Ντοκουμέντο, νυχτερινή άσκηση των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής – βίντεο)


Η παρουσίαση των ανθρώπων της χρυσής αυγής ως “αγανακτισμένων κατοίκων” ή “αγανακτισμένων Ελλήνων”, ως εργατών και βιοπαλαιστών ή ακόμη και ως πρώην μελών του “αριστερού χώρου” δεν απέχει καθόλου από την παρουσίαση των πολιτικών αντιπάλων ως Εβραίων σιωνιστών, διεστραμμένων ομοφυλόφιλων ή “χοντροβούβαλων”. Από την άλλη η εξίσωση και η καταδίκη της “βίας από όπου κι αν προέρχεται” δίνει σαφές πλεονέκτημα στο “συνταγματικό τόξο” ΝΔ – ΠΑΣΟΚ. Ένα “συνταγματικό τόξο” που αποτελείται από ανθρώπους της νεολαίας του παπαδόπουλου και παλιούς “συναγωνιστές” του ίδιου του Μιχαλολιάκου. Ένα συνταγματικό τόξο που αποτελείται από Φαήλους,Πλεύρηδες και Γεωργιάδηδες. Ένα συνταγματικό τόξο του οποίου οι “τομεάρχες” ζητούν ξύλο μέχρι λιποθυμίας για τα αναρχοκομμούνια. (Alfavita.gr, Η Χ. Σιδέρη στέλεχος της ΝΔ ζητά από την αστυνομία να χτυπά μέχρι λιποθυμίας τους διαδηλωτές)


Όλοι όσοι στηρίζουμε το αντιφασιστικό κίνημα, όλοι όσοι αντιλαμβανόμαστε την Χρυσή Αυγή και όσους την προμοτάρουν ως κίνδυνο, έχουμε σίγουρα συζητήσει με ανθρώπους που την ψήφισαν και την πιστεύουν. Συνηθίζουν εκείνοι να μας θεωρούν ως μία και ενιαία ομάδα ανθρώπων που πότε παίρνει το όνομα “συριζαίοι”, πότε το όνομα “κομμουνιστές”, πότε “αναρχοκομμούνια” κλπ. Φτάνουμε πολύ συχνά να ακούμε επιχειρήματα γηπεδικά όπως “γιατί ο Τσίπρας είναι καλύτερος;” ή “είδαμε και το ΚΚΕ τι έκανε”. Πολύ συχνά αναφέρονται στο περιστατικό της Marfin όπου μετά από επίθεση με μολότοφ σε κατάστημα της τράπεζας, τρεις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους λόγω της πυρκαγιάς.


Το περιστατικό που συνέβη το 2010 πότε χρεώνεται στον σύριζα και πότε σε αναρχικούς, όμως η εκδίκαση έδειξε ότι οι ευθύνες για τον άδικο χαμό των ανθρώπων αυτών βαραίνουν στελέχη της ίδιας της τράπεζας. - Ειδικότερα, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον διευθύνοντα σύμβουλο της τράπεζας Κωνσταντίνο Βασιλακόπουλο, καταδικάζοντάς τον σε ποινή φυλάκισης 10 ετών. Σε ίδια ποινή καταδικάστηκε ο υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου Εμμανουήλ Βελονάκης, ενώ η διευθύντρια του υποκαταστήματος Αννα Βακαλοπούλου καταδικάστηκε σε 5 χρόνια και 1 μήνα. Αθώα κρίθηκε η υποδιευθύντρια του καταστήματος Αναστασία Κούκου. - (Καθημερινή, Βαριές ποινές για την υπόθεση της Marfin)


Η πρόταση του άρθρου μου είναι νομίζω ξεκάθαρη. Σταμάτησέ τον τώρα. Πως; Πως σταματάει αυτή η σαπίλα που εξαπλώνεται σαν δυνατό μικρόβιο; Καταρχήν πρέπει να πολεμήσουμε την προπαγάνδα του. Ο Γκέμπελς, ως υπουργός προπαγάνδας του Χίτλερ κατάφερε να γράψει το όνομά του στις μαύρες σελίδες της ιστορίας ως συνώνυμο του ψέματος. Όπου και όπως μπορούμε πρέπει να αποκαλύπτουμε τα ψέμματά του, να αποκαθιστούμε την αλήθεια, να καταδεικνύουμε την άρρωστη φύση του, να αποδεικνύουμε τα πεπραγμένα του. Δεν πρέπει να μείνει κανένας που να πιστεύει ότι ο Ρουπακιάς δεν είχε καμία σχέση με τη Χρυσή Αυγή. Από την άλλη μεριά πρέπει όλοι να αναρωτηθούν γιατί τα στελέχη κι οι βουλευτές της τον αδειάζουν και κάνουν ότι δεν τον ξέρουν.


Η επίσημη ανακοίνωση της Χρυσής Αυγής επιμένει ότι όσοι την εμπλέκουν στο έγκλημα του Κερατσινίου είναι άθλιοι συκοφάντες την ώρα που φωτογραφίες του δολοφόνου αγκαλιά με τον βουλευτή της κάνουν τον γύρο του διαδικτύου, την ώρα που οι κλήσεις του κινητού του δολοφόνου δείχνουν συνομιλίες με τον αρχηγό του τάγματος την ίδια ώρα που ο τελευταίος συνομιλούσε με άλλον βουλευτή της, την ώρα που φωτογραφίες με συντεταγμένο τάγμα του πυρήνα Νίκαιας περιέχουν και τον ίδιο τον δολοφόνο, την ώρα που κυκλοφορούν βίντεο με τον Ρουπακιά να συμμετέχει στα συσσίτια μίσους της Χρυσής Αυγής.


Έπειτα πρέπει να πολεμήσουμε όσους έθρεψαν και τρέφουν τον φασισμό. Να σταματήσουμε να ακούμε τους Γαϊτάνους, τους Σφακιανάκηδες και τους Γονίδηδες, όχι τα τραγούδια τους, εκεί υπάρχει πρόβλημα γούστου πια, αλλά τα λόγια τους. Οι life style εκπομπές τους δίνουν αξία, εμείς γιατί; Να σταματήσουμε να παρακολουθούμε τους ευαγγελάτους, τους πορτοσάλτε, τους παπαδημητρίου, τους μπογδάνους και τους τράγκες, τις εμετικές εκπομπές που ξεπλένουν τους ναζί. Να σταματήσουμε να αγοράζουμε τις φυλλάδες του “κομιστή” Θέμου, όχι τώρα επειδή έδειξε τον νεκρό να ξεψυχάει, από τότε που ξέπλενε τον δολοφόνο και τη συμμορία του. Τα κουπόνια του στάζουν αίμα. Να σταματήσουμε να ακούμε τους λοβέρδους, τους βενιζέλους, τους γεωργιάδηδες, τους φαήλους και τους σαμαράδες και πόσο μάλλον να τους πιστεύουμε όταν τώρα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την Χρυσή Αυγή.


Τέλος πρέπει να πολεμήσουμε τη μόδα της Χρυσής Αυγής. Να απομυθοποιήσουμε το 'νταηλίκι', τη 'μαγκιά' και τον 'ανδρισμό' της. Δεν είναι μάγκες, είναι κακοποιοί, μπράβοι και δολοφόνοι. Δεν μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά μας να τους θαυμάζουν και να θέλουν να τους μοιάσουν όπως θαυμάζουν και θέλουν να μοιάσουν σε κάποιον καλλιτέχνη ή σε κάποιον ποδοσφαιριστή. Πρέπει να δείχνουμε παντού και πάντα ποιοι είναι, τι σκέφτονται, τι θέλουν και πως σχεδιάζουν να το καταφέρουν. Ενδεικτικό είναι το ρεπορτάζ της Εφ.Συν. για την ταινία του Κωνσταντίνου Γεωργούση “The Cleaners” όπου εμφανίζονται στελέχη και υποψήφιοι της Χρυσής Αυγής να εξηγούν πως θα μαχαιρώσουν μετανάστες, πως θα τους κάνουν σαπούνια και πως θα κρεμάσουν τους αριστερούς. (Εφ.Συν. Το μαχαίρι θα φεύγει από το αυτί δεξιά κάτω)


Αν συνηθίσουμε να βλέπουμε στις ειδήσεις τις δολοφονίες και τις μαχαιριές και στις φυλλάδες τους νεκρούς να ξεψυχούν, αν συνηθίσουμε να αφήνουμε τους ηθικούς αυτουργούς των φόνων να μας πουλάνε φούμαρα για καταδίκες, αν δεν αντιδράσουμε τώρα αλίμονό μας. “Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει”.


Ελπίζω να κατάφερα να γίνω περισσότερο σαφής και λιγότερο γενικόλογος. Όσο για την πόλωση, αν πρόκειται στον έναν πόλο να βρεθεί η Χρυσή Αυγή μαζί με όσους την υποβοηθούν ή την χρειάζονται και στον άλλον οι υπόλοιποι τότε καλώς.