Κοινό Τηνίων: Τοπική συνέλευση στο Σμαρδάκιτο

Η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση
"Κοινό Τηνίων"
συνεχίζει τις τοπικές συνελεύσεις
στο Σμαρδάκιτο

Σάββατο 6 Φλεβάρη
στις 18.30 το απόγευμα
στο καφενείο του χωριού

Συζητάμε, συναποφασίζουμε
ανοικτά, δημόσια και επώνυμα.

4η Φεβρουαρίου Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου:Καρκίνου: «Ας ήταν λέξη, μόνο μία λέξη»

Να τους αγαπάς, λοιπόν, πολύ αυτούς που «παλεύουν» μαζί

του, γιατί αυτή είναι η δύναμή τους. Μην σκεφτείς ποτέ 

απαισιόδοξα, γιατί δεν είναι αήττητος, εσείς και μόνο θα είστε 

οι νικητές.

Καρκίνος, μία λέξη που δε μας αγγίζει μέχρι να μας ραγίσει την καρδιά. Είναι τόσο παράξενο που ενώ την ακούς καθημερινά, τίποτα δε σε ταρακουνά περισσότερο όσο το άκουσμά της από κάποιο κοντινό σου πρόσωπο. Το ρήμα «έχω» φτιάχνει ίσως και τη χειρότερη πρόταση της ελληνικής γλώσσας όταν στέκεται δίπλα σε αυτό το ουσιαστικό. Ας ήταν λέξη, μόνο μία λέξη και ας ανοίγαμε λεξικά για να μάθουμε τη σημασία της.

Αν δεν έχεις ακούσει, λοιπόν, χαμηλόφωνα τον δικό σου άνθρωπο να σου εξομολογείται ΑΥΤΟ το πράγμα δεν έχεις νιώσει τι είναι να χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου. Το μυαλό σου δεν έχει κάνει ποτέ τόσα σενάρια μαζεμένα, το βλέμμα σου δεν έχει κοιτάξει το απόλυτο κενό, τα πάντα γύρω σου δεν έχουν μαυρίσει. Ναι, μιλάμε για το απόλυτο μαύρο. Πώς «πέφτει» το κανάλι στην τηλεόραση και ξαφνικά βλέπεις μία μαύρη οθόνη; Κάπως έτσι μοιάζουν όλα μπροστά σου ενώ εσύ ψάχνεις τη συχνότητά σου. Όσα παρόμοια περιστατικά και αν έχεις ακούσει, ξαφνικά ο κόσμος κλείνεται μέσα σε ένα κουτί, «σηκώνεις» τείχη και σφίγγεις δόντια. Θα αναρωτηθείς, γιατί σε αυτόν, γιατί σε εμάς, γιατί, γιατί, γιατί. Μάλλον ήταν ένα από τα «άτυχα» χαρτάκια της κλήρωσης. 

Χαίρε Τήνος.

Τι μας φταίει σε αυτό το νησί; Η απεργία της ΠΝΟ που μας εμπόδισε να εορτάσουμε λαμπρά τα φαναράκια. Η αμφιλεγόμενη στάση των βουλευτών Κυκλάδων στο θέμα του ιδρύματος. Η "παρά φύσιν" ερωτικές περιπτύξεις. Η μη τήρηση της διαθήκης των κτητόρων.

Μας ενοχλεί ο συγκεκριμένος ένστολος αλλά θεωρούμε φυσιολογικό να καθόμαστε σούζα στους υπόλοιπους. Μας ενοχλεί ο συγκεκριμένος παπάς αλλά θεωρούμε φυσιολογικό να φιλάμε τα χέρια των υπόλοιπων παπάδων. Μας ενοχλεί να έχει εξουσία κάποιος συγκεκριμένος και θέλουμε να την παραδώσουμε σε κάποιον άλλον.

Τι δεν μας απασχολεί και τόσο; Ότι κάποιος συλλαμβάνεται μπροστά μας για ψύλλου πήδημα. Ότι η υγεία στο νησί πάει κατά διαόλου και με αυτήν την κυβέρνηση και με την προηγούμενη. Ότι τα λύματα τρέχουν στα λαγκάδια και με αυτή την δημοτική αρχή και με την προηγούμενη. Ότι στο τέλος τα σκουπίδια μας θα τα φάμε. Ότι πιστεύουμε σε παραμύθια είτε μας τα λέει αυτός ο παπάς είτε ο προηγούμενος. Ότι χειροκροτούμε τις μεγάλες υποσχέσεις όποιος κι αν είναι ο δήμαρχος ή ο βουλευτής που δεν θα τις τηρήσει. Ότι ζητάμε να βολέψουμε το σπίτι μας, το χωριό μας, τη δουλειά μας ακόμη κι αν αυτός που θα μας βολέψει είναι ο ίδιος που πριν βρίζαμε ή που θα βρίζουμε στη συνέχεια.

Πως αντιδρούμε; Δεν διαδηλώνουμε γιατί δεν είμαστε ξεπερασμένοι κομμουνιστές. Δεν κάνουμε απεργίες γιατί δεν είμαστε τεμπέληδες και κομματικά εντεταλμένοι. Υπακούμε στους ένστολους γιατί δεν είμαστε αναρχικοί. Σεβόμαστε τους παπάδες γιατί δεν είμαστε άθεοι. Δεν αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε τον κόσμο γιατί είμαστε ρεαλιστές. Δεν μιλάμε ανοικτά και επώνυμα γιατί δεν είμαστε ηλίθιοι να βγάλουμε εμείς το φίδι από την τρύπα.

Γνωρίζουμε πολύ καλά τι πρέπει να γίνει αλλά περιμένουμε να το κάνει κάποιος άλλος. Δεν αναλαμβάνουμε ευθύνη, ρίχνουμε όμως το φταίξιμο σε αυτούς που την είχαν. Ακολουθούμε διάφορους "ηγέτες" και ελπίζουμε σε αυτούς μέχρι να μας απογοητεύσουν και να ακολουθήσουμε άλλους.

Και καμαρώνουμε κι από πάνω.

Πέμπτη 4 Φλεβάρη: Πανελλαδική Γενική Απεργία

Όταν δεν έχεις τι άλλο να γράψεις...

-Τι έμεινε να γράψεις;

-Για τους πλουμιστούς στολισμένους και φαντασμαγορικούς «ταπεινούς» του σύγχρονου κόσμου… Άσ’ τους στην αμηχανία μιας πλούσιας μα αδιάφορης ζωής. Στο βλέμμα τους βλέπεις την ζήλια και την απορία για όσους ζουν ελεύθεροι. Σκλαβωμένοι στην ήττα της αποδοχής μιας κρυφής, μιας υπόγειας ζωής…

-Για τους κάθε λογής κόπανους να βγάζουν τις μισές ζωές τους σε μίσος…; Άσ’ τους, κομπλεξικούς στα γαλόνια τους, να εξωτερικεύουν την καταπίεση μιας ζωής που δεν ξεδιψούν οι βραβεύσεις και οι αναμεταξύ τους, βορρά του ανέμου, φιλοφρονήσεις. Μόνον η λύπηση μένει όταν σβήνουν τα φώτα…

-Για τους γλύφτες τους; Πολλοί μα κι εκείνοι αδιάφοροι. Χρόνια μπροστάρηδες, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, χωρίς καν προσωπικότητα. Άσ’ τους σαν άδεια περιφερόμενα σακιά που κουμαντάρει ο βοριάς. Ο βοριάς που τόσο καλά ξέρουμε εμείς.

-Για όσους το βουλώνουν; Άσ’ τους στην ησυχία τους. Αυτή του θανάτου του αιώνιου στην τώρα και σε κάθε επόμενη ζωή. Ανάλατοι και άνοστοι σαν ευθεία γραμμή απλά περιμένουν… Οι νεκροί σας βλέπουν και κουνάνε το κεφάλι.

-Γράψε για ένα σκύλο που τρέχει. Γράψε για ένα λουλούδι που ανθίζει τον Γενάρη. Γράψε αχτίδα που ξεφεύγει από τα σύννεφα. Γράψε για την παραφωνία στου ολέθρου τον σκασμό. Γράψε για ένα φτερούγισμα κόντρα στον άνεμο. Γράψε για ένα χέρι ιδρωμένο ή για ένα μάτι δακρυσμένο. Γράψε για το πρώτο φως του πρωινού και το τελευταίο πριν έρθει η νύχτα. Γράψε μια μικρή ιστορία για ένα βότσαλο που βρέθηκε σε μια μικρή παλάμη να το κρατά σφικτά και μετά σε μια τσέπη βαθιά… Κι έπειτα μπροστά στα μάτια μιας μάνας να παρουσιάζεται σαν θησαυρός. Θησαυρός που κλείστηκε σε ένα συρτάρι μαζί με ζωγραφιές, χρωματιστά μολύβια και μια φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού.