Πότε και πώς θα «εκραγεί» η γενιά Covid με το κλεμμένο μέλλον; Ένας κόσμος πρόκειται να τελειώσει…

 

Χιλιάδες νέες και νέοι διαδήλωσαν στη Βηρυτό καθώς βλέπουν ότι το μέλλον τους είναι ζοφερό. EPA, NABIL MOUNZER

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ στο hellasjournal.com

«Futura» (Μέλλον), είναι ο τίτλος ενός εξαιρετικού ντοκιμαντέρ που παρουσίασαν στο Φεστιβάλ των Καννών τρεις σπουδαίοι Ιταλοί σκηνοθέτες: Ο Πιέτρο Μαρτσέλο, ο Φραντσέσκο Μούνζι και η Αλίτσε Ρορβάχερ.

Το ντοκιμαντέρ εξετάζει τη ζωή των νέων παιδιών. Των κοριτσιών και των αγοριών ηλικίας 18 -25 ετών ,που η πανδημία τους βρήκε την ώρα που προσπαθούν να ανοίξουν τα φτερά τους. Των παιδιών που κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να …. «δωροδοκήσουν» με 150 ευρώ για να αποκτήσουν την «ελευθερία» τους με μια «προπληρωμένη κάρτα»!

Δεκάδες νέοι και νέες από όλα τα κοινωνικά στρώματα μιλούν στους τρεις σκηνοθέτες του «Futura»: Για το πως ζουν στην εποχή της πανδημίας, τι ελπίζουν, πώς φαντάζονται τον εαυτό τους το μέλλον. Οι τρεις σκηνοθέτες, όλοι τους γονείς εφήβων, σκέφτηκαν αυτό το ντοκιμαντέρ, έχοντας στο μυαλό τους μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα:

• «Να ζωγραφίσουν μια τοιχογραφία των σημερινών νέων και να την παραδώσουν στα αρχεία, στην ιστορία, για να θυμόμαστε τη ζωή τους όταν έρθει η ώρα», όπως αναφέρεται στο ντοκιμαντέρ.

«Οι νέοι περιγράφουν την εικόνα ενός κόσμου που πρόκειται να τελειώσει», λέει η Αλίτσε Ροχβάχερ. «Είμαστε αντιμέτωποι με το σκοτάδι, θέλουμε το φως», λένε οι περισσότεροι «πρωταγωνιστές», τονίζει η Ιταλίδα σκηνοθέτις. «Αυτό το έργο που έχουμε κάνει, από τη μία πλευρά με ενθουσιάζει, από την άλλη με κάνει να κλαίω», ομολογεί ο Πιέτρο Μαρτσέλο. «Υπάρχει μια διάχυτη ανησυχία. Ακούγεται παράδοξο, αλλά πλέον για ένα μέλλον που έχει …ληστευτεί».

«Όχι τόσο φόβος, όσο η αγωνία είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί στα πρόσωπα των νέων παιδιών», λέει ο Φραντσέσκο Μούνζι. «Δεν ξέρουν καλά καλά πως θα καταλήξουν Ζουν σε μια περίπλοκη εποχή, που είναι δύσκολο να κατανοήσουν και η πανδημία τα έχει καταστήσει ακόμη πιο εύθραυστα. Δεν μπορούν καν να φανταστούν τι θα βιώσουν, αν θα μπορέσουν να φτιάξουν κάτι, σαν να επίκειται το τέλος του κόσμου. Μια έννοια που δεν είναι καινούρια για πολλούς νέους ανθρώπους, αλλά σήμερα με την πανδημία φαίνεται να βρίσκει περισσότερη επιστημονική εξήγηση», συνεχίζει ο Μούνζι.

• Σήμα κινδύνου η απογοήτευση

Μια έρευνα που πραγματοποιήθηκε στη Γερμανία με τη συμμετοχή 1500 νέων παιδιών ηλικίας 16-25 ετών έδειξε ότι το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η απογοήτευση , γράφει η Tagesschau. «Το 84% των νέων κάτω των 26 ετών είπαν πως αισθάνονται εγκαταλειμμένοι από την κυβέρνηση γιατί αγνοεί τα συμφέροντά τους. Το 70% φοβούνται ήδη πολύ ,όταν σκέφτονται τη ζωή τους σε 50 χρόνια».

Το επικίνδυνο είναι ότι η πανδημία έχει αυξήσει τη δυσαρέσκεια των νέων, προς πάσα κατεύθυνση. «Η απογοήτευση με την πολιτική εν γένει ,έχει αυξηθεί επικίνδυνα στην εποχή του κορονοϊού. Και αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο για την ίδια τη δημοκρατία. Περισσότεροι από τους μισούς νεαρούς ενήλικες στη Γερμανία, σχεδόν το 55 % , δεν βλέπουν πλέον τον εαυτό τους να εκπροσωπείται από κανένα κόμμα», γράφει η γερμανική εφημερίδα.

«Αυτή η γενιά βλέπει ήδη τον εαυτό της παραμελημένο από την πολιτική, Οι ανάγκες των νέων ανθρώπων και αυτό το συναίσθημα έχει εξαπλωθεί. Ενα συναίσθημα που συνοδεύεται από μια ευρεία αίσθηση μοναξιάς… Ο θυμός στρέφεται εναντίον των πολιτικών επειδή παραμελούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες των νέων.

Οι πολιτικοί έχουν χάσει την αξιοπιστία τους μεταξύ της νέας γενιάς, γιατί φαίνεται να δίνουν προτεραιότητα σε άλλες κατηγορίες ανθρώπων, αντί να ακούνε τους νέους και να τους λαμβάνουν υπόψη. Πολλοί νέοι θεωρούν οι ανάγκες τους βρέθηκαν στο κάτω …ράφι των κυβερνήσεων, που πιστεύουν πως με τον αυξανόμενο αριθμό των εμβολιασμών θα μπορούσαν απλά να ξεπεράσουν το ζήτημα. Αλλά αν τα κρούσματα αυξηθούν ξανά λόγω της μετάλλαξης Δέλτα, τότε οι νέοι που δεν έχουν εμβολιαστεί, θα πέσουν ξανά στην ίδια τρύπα μοναξιάς και απομόνωσης με πριν», λέει ερευνητής σε θέματα νεολαίας, Σάιμον Σνέτζερ στην Tagesschau.

«Και αν οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να σκεφτούν τίποτα άλλο από το να επιβάλουν νέα περιοριστικά μέτρα στους νέους , που είναι πεινασμένοι για ελευθερία, τότε θα χάσουν την υπομονή τους και σε κάποιο σημείο θα υπάρξει έκρηξη…Η πίεση στο «καζάνι» αυξάνεται. Η νέα γενιά θα εξεγερθεί αργά ή γρήγορα. Το μόνο πράγμα που λείπει είναι μια σπίθα, που θα ανάψει το φιτίλι…Αν οι κυβερνήσεις δεν ξεκινήσουν έστω και τώρα διάλογο με τους νέους και συνεχίσουν να καταφεύγουν στην …αστυνομία , η σπίθα θα μπορούσε σύντομα να ανάψει…

• Η ώρα της έκρηξης

Η δυσαρέσκεια των νέων στην πανδημία αυξάνεται γιατί πολλοί θεωρούν ότι «έχει χαθεί η καλύτερη περίοδος της ζωής τους», εξηγεί ο Γερμανός ερευνητής ,μιλώντας στην εφημερίδα Tagesschau.

«Βλέπουμε χιλιάδες νέους να συνωστίζονται στα πάρκα και σε πλατείες για να γιορτάσουν – συχνά χωρίς να συμμορφώνονται με τους κανόνες προστασίας από τον κορονοϊό. Γιατί οι νέοι στερήθηκαν μέχρι τώρα όλα τα μέρη ,στα οποία σε μια διαφορετική περίσταση, θα συναντούσαν τους φίλους τους.

Οι μεγάλοι δυσανασχετούν για αυτό. Αλλά πρέπει να αναρωτηθούν: Πως θα αντιδρούσαν οι ίδιοι, αν είχαν τεθεί σε περιορισμό για περισσότερο από ένα χρόνο στην ηλικία των 16 ή 18 ετών. Οι περισσότεροι από αυτούς θα είχαν πάει στα…οδοφράγματα. Και αυτό ακριβώς κάνουν οι νέοι αυτή τη στιγμή – αν και με πολύ ευγενικό τρόπο – και οι ηλικιωμένοι εκπλήσσονται επειδή δεν μπορούν πλέον να μπουν στα παπούτσια των νέων ανθρώπων».

Η καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, Σεσίλ φαν ντε Βέλντε ,προειδοποιεί μάλιστα ότι αυτό που διακυβεύεται δεν είναι τόσο μια σύγκρουση μεταξύ των γενεών, αλλά μεταξύ ενός τμήματος της νεολαίας και των δημόσιων αρχών. «Φυσικά, όλοι έχουν πληγεί από την κρίση που προκαλείται από την πανδημία, αλλά στην περίπτωση των νέων τα πράγματα είναι διαφορετικά», λέει η Καναδή κοινωνιολόγος.

«Το σοκ αβεβαιότητας και μοναξιάς τους χτυπάει την ώρα που ενηλικιώνονται. Η πανδημία αυξάνει έντονα τις κοινωνικές ανισότητες και στις νέες γενιές, οι οποίες είχαν ήδη σημαδευτεί από έντονο κοινωνικό ανταγωνισμό και αυξημένους κινδύνους εγκατάλειψης …Η έκταση του τραύματος θα εξαρτηθεί από τις οικονομικές εξελίξεις και τις πολιτικές επιλογές τα επόμενα χρόνια», σημειώνει η Σεσίλ φαν ντε Βέλντε .

Ο Ούγγρος κοινωνιολόγος Κάρλ Μανχάιμ(1893-1947) και ιδρυτής της λεγόμενης Κοινωνιολογίας της γνώσης, στο βιβλίο του «Ιδεολογία και Ουτοπία», έγραφε χαρακτηριστικά ότι «οι περίοδοι κοινωνικής αποσταθεροποίησης μπορούν να δημιουργήσουν μια κοινή «συνείδηση γενιάς», για όσους εισέρχονται στη φάση της ενηλικίωση. Και η πανδημία εντείνει ήδη την κοινωνική αποσταθεροποίηση…

Αυτή η σπίθα «τείνει να στραφεί περισσότερο ενάντια στο «σύστημα» – είτε εκπαιδευτικό, κοινωνικό, είτε πολιτικό – από ό, τι ενάντια στις παλιότερες γενιές , λέει η Σεσίλ φαν ντε Βέλντε.

• Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.

29 Μαΐου 1453. Κεφάλαιο τῆς ψυχικῆς ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων.

 

 Ἀπόσπασμα ἀπό την «Ἀναστασία ἡ Χατζηραδιανή» τοῦ Γιώργου  Δημόπουλου 

 

 Ἡ Ἀναστασία εἶναι γέννημα τῆς ἅλωσης τῆς Βαγδάτης, τοῦ σπαραγμοῦ τῆς Βυρηττοῦ, τῆς κατάπτωσης τῆς Ἰερουσαλήμ, τῆς βαρβαρότητας τῶν Λατίνων, τῆς ἀλαζονείας τῶν Γενοβέζων, τῆς πώρωσης τῶν Βενετῶν, τοῦ ἐκτουρκισμοῦ τῆς Μαύρης Θάλασσας καὶ τῆς Ἀνατολῆς, τοῦ καταποντισμοῦ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς τρομερῆς κόψης τοῦ μογγολικοῦ σπαθιοῦ, τοῦ ἀκούσματος τῶν ξύλων καὶ τῶν πελέκεων τῶν γκαζίδων Τουρκομάνων καὶ Ὀθωμανῶν, τοῦ τριγμοῦ τῶν ὀδόντων Σέρβων καὶ Βουλγάρων, τῆς ἀσυνειδησίας τῶν Βυζαντινῶν ἀρχόντων, τῆς ἔκπτωσης τῶν ἀξιῶν, τῆς μικροπρέπειας καὶ ἰδιοτέλειας τῶν ἱερωμένων, τῆς ἀθλιότητας τῶν μαυραγοριτῶν, τῆς ἐμπάθειας τῶν ἀνθενωτικῶν, τῆς ἀδιαλλαξίας τῶν αὐτοαποκαλούμενων εὐλαβῶν, τῆς ἀπάθειας τῶν μορφωμένων, τῆς ξιπασιᾶς τῶν ἀριστοκρατῶν, τῆς ἀνεπάρκειας τῆς κρατικῆς μηχανῆς, ἐν συντόμω, τῆς κοινωνικῆς σαπίλας. Ἡ ὀδύνη τῶν ἀλλεπάλληλων ἀπωλειῶν σημάδεψε τὴ ζωή της, τὴ ζωὴ ὅλων μας, οἱ δὲ ὠδῖνες τοῦ τοκετοῦ τοῦ τέρατος ἀκούγονται μέχρις σήμερα…

 Καθισμένος στὴν ξερολιθιὰ δίπλα στὰ αὐλάκια τοῦ χατζηραδιανοῦ μου κήπου, πετάγομαι στὸν ἐφιάλτη τοῦ Τὸπ Καπὶ καὶ ἀγριεύομαι… Ἡ σήψη εἶχε φτάσει στὸ μὴ περαιτέρω. Κάνω 1203 βήματα ἀνατολικὰ καὶ βλέπω τὴν Δ΄ Σταυροφορία νὰ ἔχει ξεκινήσει. Βλέπω τὶς βενετικὲς γαλέρες νὰ περνοῦν τὰ Δαρδανέλλια καὶ τοὺς Σταυροφόρους νὰ ἀντικρίζουν τὴ Βασιλίδα Πόλη. «…Μάθετε ὅτι δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος ποὺ νὰ μείνει ἀσυγκίνητος, ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν ἀνατριχιάσει…» γράφει στὸ χρονικὸ «Ἡ Κατάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης» ὁ μαρεσάλης Γοδεφρεῖδος Βιλλεαρδουίνος, περιγράφοντας τὰ αἰσθήματα θαυμασμοῦ καὶ δέους τῆς δυτικῆς ἱπποσύνης ὅταν ἀναδύθηκε ἀπὸ τὰ νερὰ τῆς Προποντίδας τὸ θρυλικὸ Κάστρο, ἡ μεγαλύτερη πολιτεία τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου! Λίγο μετὰ τὸ Πάσχα, οἱ Φράγκοι μεθοκοπᾶτε μέσα στὴν Ἁγία τοῦ Θεοῦ Σοφία· οἱ Βενετοὶ λεηλατοῦν τὸ Ἱερόν Παλάτιον, ξηλώνουν πολύχρωμα μάρμαρα, ἁρπάζουν ἀρχαῖα ἀγάλματα καὶ ἱερὰ σκεύη, ξηλώνουν τὸ Τέθριππο Θριάμβου ποὺ στολίζει ξεδιάντροπα πλέον τὸν Ἅγιο Μάρκο Βενετίας, τὸν Ἀκάνθινο Στέφανο, ποὺ ἀναδεικνύει στὸ ἑξῆς τὴν Παναγία τῶν Παρισίων, ἀπογυμνώνουν τὸν Ἱππόδρομο, σκαλίζουν τοὺς κίονες τοῦ Ἁγίου Πολυεύκτου γιὰ νὰ βγάλουν τοὺς ἀμέθυστους ποὺ διάνθιζαν τὶς λευκὲς ἐπιφάνειες… Ἡ ξεπατωμένη Βασιλεύουσα ἐρημώνει. Βλέπω καθαρὰ πλέον τὶς ρίζες τοῦ ἀνθενωτισμοῦ, καὶ τὴν προτίμηση νὰ δοῦν φακιόλι τούρκικο…

 Προχωρῶ λίγο πιὸ ἀνατολικά. Ἀρχὲς τοῦ 1221 καὶ οἱ ἱπποτοξότες τοῦ Τσέγκις διατρέχουν τὴν Ὑπερωξειανὴ καὶ περνοῦν τὸ ὑδάτινο σύνορο. Οἱ ἐξισλαμισμένοι νομάδες Ὀγκούζ (Ὀγοῦζοι Τοῦρκοι) μεταναστεύουν μὲ ἑκατομμύρια πρόβατα στὰ μικρασιατικὰ στρατόπεδα τῶν Σελτζούκων. Εἶναι οἱ πρόγονοι τῶν Ὀθωμανῶν Τούρκων. Οἱ ἀνθρωπολογικοὶ χάρτες ἀλλάζουν. Οἱ πολιτισμοὶ διαχέονται. Εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐπιβληθεῖ κανεὶς στὰ πλήθη τῶν Τουρκομάνων τσομπάνηδων ποὺ ἔστησαν τὶς σκηνές τους στὰ ὀροπέδια. Ἡ ἐπέλασή τους καθορίζει τὶς ἐξελίξεις. Τὸ τέλος τῆς ἱστορίας τοῦ πολιτισμοῦ πλησιάζει.

 Τέλος χειμώνα 1221 οἱ Μογγόλοι προχωροῦν καὶ ὁ γεωργιανὸς στρατὸς συντρίβεται μπροστὰ στὰ τείχη τῆς Τιφλίδας. Οἱ νικητὲς κόβουν τοὺς ἡττημένους σὲ κομμάτια καὶ ἀφήνουν τὰ κατακρεουργημένα πτώματα νὰ τὰ κατασπαράξουν τὰ ὄρνεα καὶ τὰ θηρία. Σὲ κάθε ἐπίθεση βάζουν μπροστὰ τοὺς αἰχμαλώτους. Ἀργὰ ἢ γρήγορα, ἰδίως οἱ ἀγροτοκτηνοτροφικοὶ πληθυσμοί, ἀσπάζονται μὲ τὴ βία τὸ Ἰσλὰμ. Κανεὶς δὲν γνωρίζει πότε ἐξισλαμίστηκαν τὰ διάφορα ἰρανόφωνα ἢ τουρκόφωνα φύλα.

 Καλὸς καγαθὸς ὁ Ἀνδρόνικος, 1259 ἀλλὰ σμικρός. Χρειαζόταν κάποιος ἡγέτης νὰ πιάσει τὸν Ταύρο ἀπὸ τὰ κέρατα, ὅταν οἱ μαινόμενοι ταύροι εἶχαν ζώσει τὸ Βυζάντιο, τὴν ὥρα μάλιστα ποὺ ἐντὸς τῶν τειχῶν οἱ καλοζωισμένες ἀγελάδες ἀσκοῦσαν ὅλη τὴν ἐπιρροή τους γιὰ νὰ ἀποκτοῦν ὅλο καὶ περισσότερα προνόμια, ἀδιαφορῶντας γιὰ τὴν ἐπικείμενη διάλυση. Μέχρι καὶ ἰδιόκτητες Μονὲς κυκλοφοροῦσαν μὲ ἐπιγραφὲς ποὺ ἀπαθανάτιζαν τὴν εὐλάβεια τους· πρὸ παντός, πρὸς Θεοῦ, μὴν ξεφύγει ὁ ἰαμβικὸς στίχος στὴν εἴσοδο τῆς Μονῆς!

Τά δεδομένα, πολιτικά καί κοινωνικά τά χαρακτήριζε μιά ἀδιάκοπη ἀντιπαλότητα καί ἀναμέτρηση ἀτόμων καί ὁμάδων, μέ κοινό τόπο συναίνεσης τήν συνενοχή. Στήν ἄσπονδη συνενοχή τους οἱ σπαρασσόμενες φατρίες μοιράζονταν τόσα, ὥστε οἱ θεσμοί ν’ ἀδειάζουν ἀπό  περιεχόμενο. Ἠ πολιτική μέ συγκολλητική οὐσία τήν  ἰδιοτέλεια καί τήν μερικότητα εὐννοεῖ κατ’ ἐξοχήν τίς δημόσιες ἁμαρτίες, ἑνῶ οἱ θεσμοί ἔχουν ἱδρυθῆ γιά νά τίς ἀποτρέπουν. Ἐπί πλέον ἡ κακή σχέση μέ τήν ἑκάστοτε χρονική πραγματικότητα ἀποθαρρύνει τήν ἐλπίδα στό ἱστορικό ἐπίπεδο καί τήν ἐνθαρρύνει στό θρησκευτικό. Συμβαίνει ἔτσι ἕνας μαρασμός σάν ἀργός θάνατος. Μιά προϊοῦσα παρακμή, στήν ὁποία οἱ κοινωνίες νομίζουν ὅτι ἀντστέκονται μέ τίς φαντασιώσεις τους. Μιά τέτοια φαντασίωση, στόν παραδόσιμο πνευματικό μας πολιτισμό, μ’ ἄλλα λόγια τήν κουλτούρα μας, κάνει σήμερα μεγάλο μέρος τῶν Ἑλλήνων νά πιστεύει σέ θαυματουργικές ἄνωθεν ἐπεμβάσεις γιά τήν ἐπίλυση ἀτομκῶν, κοινωνικῶν ἤ ἐθνικῶν προβλημάτων, προκρίνοντας αὐτόματα τήν παθητική στάση στό ἱστορικό γίγνεσθαι.    

 Ἐγκλωβισμένος λοιπόν ὁ Αὐτοκράτορας στὴν ἀντιδυτική, ἀνθενωτικὴ καὶ ἀντιπαπικὴ πολιτική του· ἦταν δέσμιος τῶν λαθῶν του· δέσμιος τῶν συγγενῶν καὶ αὐλικῶν του· δέσμιος τῶν ἀδηφάγων κληρικῶν ποὺ εἶχαν καταντήσει Σειληνοὶ τοῦ κράτους. Καὶ ὁ λαός, ὁ χύδην λαός, ἂς βαρυγκωμάει. Κοντολογίς, στὸν καιρό του, μὲ τὴν ἄδειά του, οἱ Γενοβέζοι ἔφτιαξαν ἕνα «κράτος ἐν κράτει» στὴν κωνσταντινουπολίτικη Περαία, μιὰ γενοβέζικη πόλη, ἑκατὸ μέτρα ἀπὸ τὴν Πόλη. Ὕψωσαν τείχη, ἄνοιξαν τάφρο, ἔχτισαν τὸν ἐντυπωσιακὸ πύργο τοῦ Γαλατᾶ κι ἔγιναν κύριοι τοῦ Βοσπόρου, κύριοι τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν θαλασσίων μεταφορῶν.

 Ὁπωσδήποτε οὔτε οἱ Γενοβέζοι οὔτε οἱ ἀνταγωνιστές τους οἱ Βενετοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ μοναδικὸ πρόβλημα τοῦ ἀποδυναμωμένου καὶ συρρικνωμένου Κράτους, ποὺ δὲν εἶχε τρόπο νὰ ἀμυνθεῖ καὶ ἔβλεπε τοὺς πανικόβλητους Μικρασιάτες νὰ ἔρχονται ἀπὸ ἀπέναντι κομίζοντες προφητικὰ τὴν ἀπελπισία καὶ τὴ φρίκη στὴν πρωτεύουσα. Τὰ ἱμάτια τοῦ Βυζαντίου διαμελίζονταν ἀνάμεσα σὲ Τουρκομάνους ἐμίρηδες, σὲ δυναμικοὺς ὁπλαρχηγοὺς γκαζίδες, ποὺ ἔστηναν τὰ δικά τους μπαϊράκια. Οἱ Τοῦρκοι τοῦ Ὀσμὰν θὰ ἐμφανιστοῦν δυναμικά. Ἀπὸ τὰ ἐνδότερα τῆς Βιθυνίας θὰ κάνουν ἀλλεπάλληλες ἐπιδρομὲς καὶ λεηλασίες στὴν ὕπαιθρο χώρα. Οἱ Ὀθωμανοί, ποὺ σκύλευαν τὴν ἤδη κατεστραμμένη μικρασιατικὴ ὕπαιθρο, εἶχαν φτάσει μέχρι τὸν Βόσπορο. Ὅσοι Μικρασιάτες μποροῦσαν ἔφευγαν ἀπελπισμένοι, πεινασμένοι, ρακένδυτοι καὶ κατέκλυζαν τὴν Πόλη. Οἱ Γαζῆδες πολεμιστὲς τοῦ Ἰσλάμ, ἱππότες τῆς ἡμισελήνου καὶ μακρινοὶ προπάτορες τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἄρχισαν βαθμιαῖα νὰ σταθεροποιοῦν τὰ κρατίδιά τους στὴ Μικρὰ Ἀσία ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 13^ου αἰώνα.

 Στὶς ἀρχὲς τοῦ 14^ου αἰώνα, ὁ «λαὸς τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ» ἀπέκλεισε τὴ Νίκαια. Οἱ Καταλανοὶ μισθοφόροι λεηλατοῦν τὴ Θράκη, τὸν μεγαλύτερο σιτοβολώνα τῆς Αὐτοκρατορίας, οἱ γεωργοὶ ἐγκαταλείπουν τὴ γῆ τους καὶ τρέχουν νὰ σωθοῦν στὶς ὀχυρωμένες πόλεις, ἡ Πρωτεύουσα κινδυνεύει νὰ μείνει χωρὶς σιτάρι καὶ κριθάρι, χωρὶς ψωμί. Τὰ ἄλογα χρειάζονται βρώμη, τὰ τζάκια ξύλα. Ὁ Θρακιᾶς πέφτει βαρὺς τοὺς χειμωνιάτικους μῆνες, τὸ κρύο τσουχτερό, τὰ δάση τῆς Βιθυνίας ἀποκλεισμένα, ὁ κόσμος πεινάει, κρυώνει, ἀγωνιᾶ. Ὁ σεισμὸς τοῦ 1303 ἐπιδεινώνει τὴν κατάσταση.

Τὸ 1304 οἱ Τουρκομάνοι καταλαμβάνουν τὴν Ἔφεσο, οἱ Βούλγαροι, δραττόμενοι τῆς ἀναμπουμπούλας, μὲ τὴ σειρά τους καταλαμβάνουν βυζαντινὰ κάστρα στὸν Αἷμο καὶ ὁ Τσάρος ἀπαιτεῖ συμπεθεριὸ μὲ τὴ δυναστεία τῶν Παλαιολόγων, διαφορετικὰ ἀπειλεῖ νὰ συμμαχήσει μὲ τοὺς Καταλανούς, τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ πλεονεξία τῶν Βυζαντινῶν γαιοκτημόνων, ἀρχόντων, κληρικῶν, ἡγουμένων μοναστικῶν ἱδρυμάτων καὶ προσκυνημάτων παίρνει διαστάσεις ἀνεξέλεγκτης ἐπιδημίας. Αὐτοὶ οἱ ἄθλιοι, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, «τὰ καθίκια τοῦ κερατᾶ», ἔκρυβαν τὸ σιτάρι γιὰ νὰ τὸ πουλήσουν στὴ διπλὴ καὶ τριπλὴ τιμή. Τὸ ἴδιο ἔκαναν καὶ οἱ Γενοβέζοι τοῦ Πέραν. Ἄνοιξαν τὶς ἀποθῆκες τους καὶ μοσχοπουλοῦσαν τὴ μαυροθαλασσίτικη παραγωγή, περιγελῶντας τοὺς Κωνσταντινουπολίτες, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν οὔτε πολεμικὸ οὔτε ἐμπορικὸ στόλο. Κόμπαζαν μάλιστα οἱ Γενοβέζοι, κι ἔλεγαν γιὰ τοὺς «ἀπέναντι» ὅτι ἦταν τόσο πειναλέοι, ὥστε ἀντάλλασαν ἀκόμα καὶ τὶς γυναῖκες τους γιὰ δυὸ σπυριὰ σιτάρι.

 Οἱ Καταλανοὶ ἁλώνιζαν τὸν τόπο, ἔσφαζαν ποίμνια, τὰ ὑπόλοιπα κοπάδια βολόδερναν τρελαμένα ζῶα, ἐξαθλιωμένοι χωρικοί, πεινασμένες πόλεις, ἀβοήθητοι πληθυσμοί, «συχνὰ γυμνόν ὁρῶντας τὸν πέλεκυν κατὰ τοῦ τραχήλου» (γράφει ὁ Γρηγορᾶς) μὲ τὸν Ὀσμὰν ἤδη στὴ Χαλκηδόνα, τὸ μεγαλύτερο μικρασιατικὸ προάστιο τῆς Πόλης, μισὴ ὥρα ἀπόσταση μὲ βάρκα ἀπὸ τὴν καρδιὰ τῆς Αὐτοκρατορίας.

 Ἀπὸ τὸ φραγκοσερβοβυζαντινὸ κρατίδιό της ἡ Ἰσλάνδη-Εἰρήνη βυσσοδομοῦσε. Ποῦ νὰ τοὺς κάνεις ζάφτι ὅλους αὐτούς. Ζόφος, ἀπελπισία, μιζέρια, λαϊκή ὀργή. Ἡ δυσαρέσκεια ὑποθάλπει τὴν μικροεξέγερση κατοίκων στὴν πρωτεύουσα. Ὁ ἀσκητικὸς πατριάρχης Ἀθανάσιος ἐπεμβαίνει. Στηλιτεύει ἰδίως τὴ στάση τῶν ἀσυνείδητων κληρικῶν, ποὺ δυστυχῶς εἶναι συντριπτικὴ πλειοψηφία, ὅπως μυκτηριστικὰ λέει, κατηγορεῖ τοὺς ἀναλφάβητους εὐαγγελικὰ ἐπισκόπους, ποὺ ἐγκατέλειψαν τὶς μικρασιατικὲς μητροπόλεις γιὰ νὰ σώσουν τὸ τομάρι τους, ἀφήνοντας ἀβοήθητο τὸ ποίμνιό τους νὰ βολοδέρνει στὸ ρημαδιό, καὶ προσπαθεῖ νὰ πείσει τοὺς πλούσιους καὶ τὰ μοναστήρια νὰ ἀνοίξουν τὶς ἀποθῆκες. Τοὺς ἀποκαλεῖ συλλήβδην «σιτοκαπήλους».

 Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1306 οἱ Βούλγαροι κατέλαβαν ὅλα τὰ μαυροθαλασσίτικα λιμάνια καὶ συμμάχησαν μὲ τοὺς Καταλανοὺς ἐναντίον τῆς Κωνσταντινούπολης. Οἱ Λατίνοι εἶχαν κατασπαράξει τὰ πάντα καὶ τριγυρνοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη. Ἀβάστακτος ὁ χειμώνας τοῦ 1306-1307. Ἡ Πόλη λιμοκτονεῖ, ξεπαγιάζει, οἰκογένειες ὁλόκληρες ἀφανίζονται, ἐνῶ αὐτοὶ ποὺ μεταφέρουν τοὺς νεκροὺς πεθαίνουν στοὺς δρόμους. Ὁ πατριάρχης Ἀθανάσιος προσπαθεῖ νὰ βάλει χέρι στὶς ὑπέρογκα συσσωρευμένες οἰκονομίες τοῦ ἀνώτατου κλήρου καὶ τῶν μοναστηριῶν, ἀψηφῶντας ἀπειλὲς καὶ κατάρες τῶν κληρικῶν, ἀλλ’ εἰς μἀτην, ἀποτυγχάνει οἰκτρῶς. Ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἐκλιπαρεῖ νὰ ἀνταποκριθοῦν στοιχειωδῶς στὰ εὐαγγελικά τους καθήκοντα, ἀλλὰ ματαίως, καὶ πάλι ἀποτυγχάνει παταγωδῶς, αὐτοὶ «ἀγρόν ἠγόρασαν». Παρὰ ταῦτα, ὁ χυλὸς τοῦ πατριάρχη βράζει σὲ κάποια λιγοστὰ καζάνια, ὡστόσο σύντομα ἐξαντλοῦνται τὰ ξύλα μὲ τοὺς κατόχους τῶν δασικῶν ἐκτάσεων νὰ μὴν ἐπιτρέπουν τὴν τροφοδοσία.

 Ἀδιέξοδα, συνομωσίες ἐνέτειναν τὸν πανικὸ καὶ τὴν ἀπελπισία, ἔντονες ἐκκλησιαστικὲς ἀντιπαραθέσεις γιὰ μερτικὸ στὴν ἐξουσία, μὲ τοὺς ἀνθενωτικοὺς νὰ συμμαχοῦν ἀπροκάλυπτα ἀνοιχτὰ μὲ τοὺς Τούρκους, διευκολύνοντας μάλιστα τὴν κατάκτηση τῆς Πόλης ἀπὸ δαύτους, προσωπικὰ συμφέροντα, διαφθορὰ δικαστῶν, σκληρότητα γαιοκτημόνων, δυσφορία καλλιεργητῶν καὶ διχόνοια σὲ πλήρη ἀνάπτυξη, ποὺ κατασπάραζαν τὸν βυζαντινὸ ὀργανισμό. Ὅλοι βυσσοδομοῦσαν ἀνοιχτὰ ἐναντίον τῆς ἑτοιμοθάνατης Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ πρώτους τοὺς ὁρκισμένους ἀνθενωτικούς, θύματα οἱ περισσότεροι τῆς τρομοκρατίας ποὺ εἶχε ἐξαπολύσει ἡ κρατικὴ μηχανὴ μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς ἔνωσης τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ ἄνεμος ἀπὸ τὸ ἀσκὶ τοῦ Αἰόλου δὲν συμμαζεύονταν. Γιὰ ποιά Κερκόπορτα μιλᾶμε;

 

 

Κοινό Τηνίων – Διαβούλευση για το ΕΣΔΙΜ Νήσων μέχρι 14 Μαΐου

 

 Σε διαβούλευση καλεί τους Δήμους, τις Περιφέρειες και τους φορείς του Β. Αιγαίου, του Ν. Αιγαίου και της Κρήτης, η Συντονιστική Επιτροπή ΣΔΑΜ (Σχεδίου Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης), σχετικά με την κατάρτιση του ΕΣΔΙΜ Νήσων (Εδαφικού Σχεδίου Δίκαιης Μετάβασης).

 Το κείμενο που στάλθηκε για διαβούλευση μιλάει μεταξύ άλλων για

1. Αυτονομία σε μικρά νησιά με εγκατάσταση μονάδων ΑΠΕ (ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά) και μπαταριών ή άλλων μεθόδων αποθήκευσης (αντλισιοταμίευση;)

2. "Πράσινη" ανάπτυξη σε όλα τα νησιά (νέες εγκαταστάσεις ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών)

3. Κίνητρα (επιδοτήσεις) για δραστηριοποίηση εταιρειών που υποστηρίζουν παραγωγούς ΑΠΕ, στα νησιά μας!

4. Περισσότερη διείσδυση ΑΠΕ (περισσότερες ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά)

5. Αύξηση του τουρισμού χάρη στην εγκατάσταση περισσότερων ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών!

6. Αύξηση των θέσεων εργασίας από τις εγκαταστάσεις ΑΠΕ!

 Η Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση "Κοινό Τηνίων" καλεί όλους τους φορείς τους Δήμους και τις Περιφέρειες να απαντήσουν άμεσα! Θέλουμε σεβασμό στο περιβάλλον, στον πολιτισμό και στα νησιά μας! Δεν ανεχόμαστε τα ψέματά τους!

Οι θέσεις εργασίας είναι ελάχιστες και προσωρινές. Ο τουρισμός θα δεχτεί ανεπανόρθωτο πλήγμα από την βιομηχανοποίηση των νησιών μας. Οι επιδοτήσεις για άλλη μια φορά θα "φαγωθούν" από τους "πράσινους" επενδυτές και όσους τους υποστηρίζουν. Σωστός χωροταξικός σχεδιασμός για τις ΑΠΕ δεν υπάρχει πουθενά, ο κάθε επενδυτής παίρνει άδεια για εγκατάσταση όπου έχει καλύτερο αιολικό ή ηλιακό δυναμικό. Η βούληση των τοπικών κοινωνιών παρακάμπτεται και πολλές φορές λοιδορείται.

 

ΤΕΡΜΑ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ "ΠΡΑΣΙΝΗ" ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ

 

Ανεξάρτητη Δημοτική Κίνηση "Κοινό Τηνίων"

 

Πρωτογενές πλεόνασμα καταστολής και σκοταδισμού

By JO DI

 

Εκτός από την υψηλή αναλογία παπάδων ανά 100.000 κατοίκους, όπου η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση στην Ευρώπη, αρκετά υψηλή είναι και η αναλογία μπάτσων και στρατιωτικών.

Έτσι στην Ελλάδα υπάρχουν 88 παπάδες ανά 100.000 κατοίκους ενώ την ίδια στιγμή η αναλογία για τους γιατρούς του Εθνικού Συστήματος Υγείας είναι 67.

Από την άλλη, υπάρχουν 1.367 μπάτσοι & στρατιωτικοί ανά 100.000 κατοίκους, την στιγμή που η αναλογία για τους καθηγητές & τους δασκάλους του δημόσιου συστήματος εκπαίδευσης είναι 1.265!

Την τελευταία δεκαετία των μνημονίων, η στελέχωση του δημοσίου γινόταν με την εξής αναλογία. Μία νέα πρόσληψη αναπληρωτή για κάθε 77 εκπαιδευτικούς οι οποίοι συνταξιοδοτούνταν και δύο νέες προσλήψεις αστυνομικών για κάθε έναν αστυνομικό ο οποίος αποστρατευόταν.

Η γενικότερη καταγραφή των δημοσίων υπαλλήλων, ανά τομέα απασχόλησης, έχει ως εξής:

Πολιτικό προσωπικό: 194.500

Στρατιωτικοί, μπάτσοι, παπάδες, δικαστικοί: 165.700

Γιατροί – νοσηλευτές: 44.300

Δάσκαλοι – Καθηγητές – Μέλη ΔΕΠ: 142.600

Λοιποί: 19.800

Δασικοί χάρτες. Περίεργη δήλωση από τον δήμαρχο κ. Γιάννη Σιώτο

 Με μια περίεργη και διφορούμενη δήλωσή του, σε μέσο μαζικής δικαίωσης που αναπαραχθεί και από τον τοπικό τύπο, ο δήμαρχος Τήνου κ. Γιάννης Σιώτος,  "υποδέχτηκε" την απόφαση του υπουργείου περιβάλλοντος για παράταση διάρκειας 6 μηνών για την υποβολή αντιρρήσεων για τους δασικούς χάρτες και της μείωσης στο μισό των εξόδων άσκησης ενστάσεων, κλείνοντας το μάτι στους φωστήρες της ΝΔ και στα αρπακτικά που τους ακολουθούν . 

Δεν ξέρουμε τι άλλαξε από την απόφαση του ΔΣ του δημοτικού συμβουλίου  και  ξαφνικά βλέπει "θετική εξέλιξη" την παράταση για τις ενστάσεις, ούτε πως  θυμήθηκε "τους ασπάλαθους" και τους έμπλεξε. 

Να θυμίσουμε ότι το δημοτικό συμβούλιου της 13ης Μαρτίου αποφάσισε:

"Ο Δήμος Τήνου συντάσσεται με την Περιφερειακή Ένωση Δήμων Ν. Αιγαίου και την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου και ζητάει:

 Α) Να ανακληθεί η ανάρτηση και η θεώρηση των δασικών χαρτών της Τήνου 

Β) Να ανακληθεί και να μην εφαρμοστεί το με αριθμ. 27639/2018 έγγραφο του Συντονιστή της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου.

 Γ) Να καταργηθεί ή να αναμορφωθεί η διάταξη της παραγρ. 1 του άρθρου 5 του Π.Δ. 32/2016, ώστε είτε να επανισχύσει είτε να εναρμονιστεί με τη προηγούμενη διάταξη του άρθρου 3 του Ν. 998/1979 όσον αφορά τις χορτολιβαδικές εκτάσεις.

Δ) Να αποσαφηνιστεί σύμφωνα με τις αρχές της ασφάλειας του δικαίου, ότι οι Κυκλάδες ανήκουν στις περιοχές των εξαιρέσεων του τεκμηρίου της κυριότητας του δημοσίου στα δάση και τις δασικές εκτάσεις Ε) Να νομοθετηθεί ότι στις περιοχές των εξαιρέσεων από το τεκμήριο κυριότητας του Δημοσίου στα δάση και τις δασικές εκτάσεις, του δεύτερου εδαφίου του άρθρου 62 του Ν.998/1979, η μεταγραφή ή καταχώριση συμβολαιογραφικών πράξεων με αντικείμενο ακίνητα που έχουν εν όλω ή εν μέρει τον χαρακτήρα έκτασης των παραγράφων 5α) ή 5β) του άρθρου 3 του παραπάνω νόμου, στα οικεία βιβλία μεταγραφών του αρμόδιου Υποθηκοφυλακείου ή στα οικεία φύλλα του αρμόδιου γραφείου Κτηματογράφησης ή Κτηματολογικού Γραφείου, δεν κωλύεται ακόμη και αν δεν προσκομίζεται διοικητική πράξη ή τελεσίδικη δικαστική απόφαση, με την οποία αναγνωρίζεται ότι το ακίνητο ή το τμήμα του με τον παραπάνω χαρακτήρα ανήκει σε ιδιώτη και όχι στο Δημόσιο. 

ΣΤ) ζητάμε τη στήριξη στη νομοθετική παρέμβαση και των 4 τοπικών βουλευτών του Νομού μας, ώστε να διορθωθεί άμεσα η αδικία, που δημιούργησαν για τους Τηνιακούς και τους Κυκλαδίτες οι αναρτημένοι δασικοί χάρτες"

Κύριε δήμαρχε, 

αυτά αποφάσισε το δημοτικό συμβούλιο. Δε θα δεχτούμε τίποτα άλλο, εκτός από την απόσυρση των δασικών χαρτών και της εφαρμογής της απόφασης του ΔΣ. 

Οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη θα συνιστά δήμευση των περιουσιών μας και οικονομική αφαίμαξη προς όφελος  αλλότριων συμφερόντων.