2023: Να αλλάξουμε το «Τίποτα δεν αλλάζει»!

Όπως έχει γίνει κατανοητό στους τακτικούς μας αναγνώστες, από την δημιουργία κιόλας αυτού του ιστολογίου, απεχθανόμαστε τα ευχολόγια και γι’ αυτό θέλουμε να κλείσουμε την χρονιά που έκλεισε και να καλωσορίσουμε το 2023 με μία μόνο αναφορά!

Μια αναφορά του μεγάλου Κορνήλιου Καστοριάδη που σε κάποια από τις συνεντεύξεις του που είχαν ως αντικείμενο την εξέγερση του Μάη του ’68 έλεγε περίπου: «τον Μάρτη του 1968 κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι ακολούθησε τον Μάη του ‘68».

54 χρόνια μετά τον Μάη, κι ενώ η ανθρωπότητα βρίσκεται ξανά μπροστά στο τέλμα που την έφεραν νομοτελειακά οι οικονομικές πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού, η καθημερινή και σε όλα τα επίπεδα, απαξίωση των θεσμών της αστικής δημοκρατίας, οδηγεί το κοινωνικό σύνολο στο συμπέρασμα ότι τίποτε δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο.

Κι ενώ το συμπέρασμα είναι ασφαλές, είναι παράλληλα και ένας μοχλός αδράνειας.

Το παράδειγμα του Μάη του ’68 που έφτασε ως λογικό επακόλουθο αντίστοιχων πολιτικών αλλά απρόβλεπτα, απλά μας υπενθυμίζει ότι καμία αλλαγή και ποτέ στην ιστορία δεν συνέβη με «πλάνο». Αντίθετα, όλα τα παραδείγματα που έχουμε, από τις εξεγέρσεις του 1886 των εργατών του Σικάγο που δημιούργησαν το ντόμινο της καθιέρωσης του 8ώρου, έως την «αραβική άνοιξη», είχαν μεν σειρά σημαντικών αιτιών, αλλά η αφορμή ήταν πάντα μια μικρή σπίθα και έγιναν χωρίς κάποια ιστορική προειδοποίηση.

Σε όλες όμως τις περιπτώσεις, κινητήρια δύναμη ήταν πάντα η προσδοκία για ένα καλύτερο και πιο δίκαιο μέλλον. Κανένας λαός και καμία κοινωνική ομάδα δεν εξεγείρεται αν δεν διακρίνει το ενδεχόμενο μιας νίκης, έστω μικρής. Και είναι ακριβώς αυτές οι μικρές νίκες στις οποίες πρέπει να στραφούμε το 2023 ώστε να ξεφύγουμε από το τέλμα του «τίποτε δεν αλλάζει».

Μικρές νίκες και μικρά βήματα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Γι’ αυτό, η μάχη για την δικαιοσύνη στην χώρα μας είναι μεγάλη: ώστε η απαξίωση να μην τροφοδοτεί άλλο αυτή την αδράνεια. 

Το 2023 να αγωνιστούμε να αλλάξουμε το «τίποτε δεν αλλάζει» σε «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή»!

Από εμάς στο Ξάνεμο, Πρώτον αρχινώ και λέγω και θερμώς παρακαλώ: Ευτυχισμένο 2023 με υγεία! Όλα τα άλλα μπορούμε να τα πετύχουμε όλοι μαζί!



ΥΓ: Ακόμη μια φορά επιλέγουμε να κλείσουμε με επανάληψη της διαπίστωσης του Θουκυδίδη, μέσα από την περιγραφή του Κ. Καστοριάδη:

[…] Θα μπορέσει ο σημερινός άνθρωπος να το ξανασπάσει αυτό το πράγμα; Να υπερβεί την φυσική του ροπή προς την αδράνεια, την ησυχία, την ανευθυνότητα, την μικρή θεσούλα – όχι με την έννοια του υπαλληλισμού – της θεσούλας μέσα στην κοινωνία όπου ξέρω τι κάνω […], άλλωστε ο Θουκυδίσης το είχε πει, λέει περίπου: «ή ελευθερία ή ησυχία, πρέπει να διαλέξετε! Ή θα είσαστε ελεύθεροι ή θα είσαστε ήσυχοι, και τα δύο μαζί δεν γίνονται!»

Θάνος Μικρούτσικος (13 Απριλίου 1947- 28 Δεκεμβρίου 2019)

3 χρόνια χωρίς τον Θάνο Μικρούτσικο

Ανεμολόγιο

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα

Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε
είμαστε λάθος μες το κεφάλαιο του λάθος λήμματος
ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε
κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος

Δήλωσε η τσούλα η ιστορία ότι γεράσαμε
τις εμμονές μας περισυλλέγουνε τα σκουπιδιάρικα
όνειρα ξένα ράκη αλλότρια ζητωκραυγάσαμε
και τώρα εισπράττουμε απ’ την εξέδρα μας βροχή δεκάρικα

Ξέσκισε η πόρνη η ιστορία αρχαία οράματα
τώρα για σέρβις μας ξαποστέλνει και για χαμόμηλο
την παρθενιά της επανορθώσαμε σφιχτά με ράμματα
την κουβαλήσαμε και μας κουβάλησε στον ανεμόμυλο

Κορνήλιος Καστοριάδης: Σαν σήμερα, το1997, έφυγε από την ζωή...

Κορνήλιος Καστοριάδης 

Σαν σήμερα, πριν 25 χρόνια, στις 26 Δεκέμβρη του 1997, έφυγε από την ζωή, ένας πολύ καλός φίλος, και πολύ καλός φίλος της Τήνου,  ο ΚορνήλιοςΚαστοριάδης.

Μετά την μεταπολίτευση και μέχρι τον θάνατό του, ο Κορνήλιος  περνούσε μεγάλο μερος της ζωής του στην Τήνο. Στον Τριπόταμο.  Παρά το ότι πολλοί χρησιμοποιούν ως καραμέλα την φράση του «το χειροποίητο νησί» και φωτογραφίζονται στα σκαλιά του σπιτιού του, λίγοι έχουν ακούσει την διδασκαλία του και ακόμα πιο λίγοι ακολουθούν τις απόψεις του. 

Στο απόσπασμα από την εκπομπή "παρασκήνιο" και στο δημοσιογράφο Τάκη Χατζόπουλο (γυρισμένη στην Τήνο και τον Τριπόταμο) ο Κορνήλιος, εξηγεί, προφητικά, την σχέση "καπιταλισμού και διαφθοράς".(περίπου από το 10΄-14΄)

 

Πύργος Τήνου: τα εγκαταλελειμμένα...

 Στην είσοδο του χωρίου, στον Πύργο, στο μικρό παρκάκι -πέντε δέντρα όλα κι όλα, πίσω από το μνημείο ηρώων των πεσόντων, που καταθέτουμε στεφάνι δις το χρόνο, βρίσκονται πεταμένα δυο μεγάλα κομμάτια μάρμαρα, εδώ και αρκετά χρόνια. 

Άραγε, δεν αναρωτήθηκε κανείς τι δουλειά έχουν εκεί; Ή γιατί είναι πεταμένα έτσι; 

Αλλά ας πάρουμε την ιστορία από την αρχή:

Το Σεπτέμβρη του 2016, από τις 17 ως τις 28, έλαβε χώρα στον Πύργο και στον Πάνορμο, διεθνές συμπόσιο γλυπτικής, με την συμμετοχή τεσσάρων διεθνούς φήμης καλλιτεχνών, κορυφαίων στην χώρα τους και εκ των κορυφαίων διεθνώς. Των Janis Strupylis από την Λετονία, Stanislav Netsvolodof από την Εσθονία, Paul Huybrechts από το Βέλγιο, και του Algirdas Bosas από την Λιθουανία. 

Το συμπόσιο έγινε στα πλαίσια της ένταξης της τηνιακής μαρμαροτεχνίας στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. 

Οι γλύπτες φιλοξενήθηκαν σε τέσσερα ντόπια εργαστήρια μαρμαρογλυπτικής ( του Λάμπρου Διαμαντόπουλου, του Αντώνη και Γιάννη Χονδρογιάννη, και του Μάκη Τριγώνη)  και στην τελετή λήξης παρέδωσαν τα γλυπτά τους στον δήμο Τήνου και στο Πολιτιστικό Κέντρο Πανόρμου, με σκοπό να εκτεθούν δημόσια. 

Το μεγαλύτερο εξ αυτών, δημιουργήθηκε από τον κορυφαίο Λιθουανό γλύπτη Algirdas Bosas, στο εργαστήρι του αξέχαστου Λάμπρου Διαμαντόπουλου και φιλοξενήθηκε εκεί, για μακρύ διάστημα γιατί, απ΄ το ΔΣ του Πολιτιστικού  δεν ήξεραν τι να το κάνουν.

Τελικά αποφασίστηκε, να εκτεθεί σε διαμορφωμένο χώρο, στο παρκάκι μπρος από το εργαστήρι του Λάμπρου, εκεί που είναι πεταμένο από τότε, χωρίς ποτέ να βρει την πραγματική του θέση. 

Από τότε, καμία αρχή του Δήμου δεν ίδρωσε το αυτί της να εγκατασταθεί σωστά και να εκτεθεί στο κοινό.  Ο πρόεδρος και το πενταμελές τοπικό συμβούλιο, η αντιδήμαρχος Πανόρμου ή το "αρμόδιο"  ΔΣ του Πνευματικού Κέντρου Πανόρμου, μάλλον, έχουν άλλες ασχολίες.

ΥΓ: Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι τύχη έχουν επιφυλάξει στα άλλα τρία έργα, αν υπάρχουν ακόμα, και  που μπορεί να βρίσκονται. 

Η Ολυμπιάδα των Αγίων

Οι Ολυμπιακοί αγώνες από το 776πΧ που ξεκίνησαν στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά και στη σύγχρονη εποχή από το 1896μΧ, επαναλαμβάνονται κάθε τέσσερα χρόνια. Το ίδιο και οι εκλογές. Τι σχέση έχουν οι εκλογές με τις Ολυμπιάδες; Κανονικά, εκτός από την ταύτιση της συχνότητας τίποτε άλλο. Έλα όμως που κάθε 4 χρόνια, την χρονιά που προηγείται των εκλογών, πραγματοποιείται μια Ολυμπιάδα αθλημάτων απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την χώρα!

Οι διαγωνιζόμενοι, είναι συνήθως επιδέξιοι «πολιτευτές» και το αγαπημένο τους αγώνισμα είναι το έπταθλο:

1. Πρώτο στην σειρά των αγωνισμάτων η Άρση Βαρών. Συγκεκριμένα των Εικόνων. 

Ίσως η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, το 842μΧ, με την αναστήλωση των εικόνων να είχε κάτι άλλο στο νου της αλλά σε γενικές γραμμές οι επίδοξοι πολιτευτές θεώρησαν ότι πρέπει να το πάρουν προσωπικά. Ο αριθμός των επιτυχημένων προσπαθειών αποτελεί το βασικό κριτήριο βαθμολόγησης αλλά και το ειδικό βάρος του Αγίου. Επίσης, η επίδοση σε ειδικές διαδρομές (πχ επιτάφιος), παίζει σπουδαίο ρόλο.

2. Ακολουθεί το βάδην σε λιτανείες.

Κι εδώ ισχύει ο κανόνας που απαγορεύει στους διαγωνιζόμενους να σηκώσουν και τα δύο πόδια συγχρόνως από το έδαφος. Η βαθμολογία καθορίζεται από την απόσταση αλλά και τις καιρικές συνθήκες. Με τους χειμερινούς Αγίους να κρίνουν συνήθως τον χρυσό νικητή.

3. Σπουδαίο επίσης στην σειρά των αγωνισμάτων είναι και το Άλμα επί κοντώ.

Εδώ μιλάμε για ένα καθαρά τεχνικό άθλημα όπου οι διαγωνιζόμενοι πρέπει παράλληλα με τις θρησκευτικές τελετές να καταφέρουν να βγάλουν μια καθαρή φωτογραφία δίπλα στον ιστό της σημαίας.

4. Επόμενο στην σειρά είναι η σκυταλοδρομία.

Οι διαγωνιζόμενοι εδώ πετυχαίνουν πόντους ανάλογα με τις διαδοχικές μέρες που συμμετείχαν σε θρησκευτικές τελετές οποιουδήποτε είδους (εκτός από τα πανηγύρια μετράνε και μνημόσυνα, γάμοι, κτλ.). Τα μεγαλύτερα «σερί» επιτυγχάνονται Δεκέμβρη και Γενάρη με τις ημέρες του Πάσχα να ακολουθούν. Κουμπαριές με άλλους επίδοξους πολιτευτές και συνεργασίες επίσης συνεισφέρουν στην τελική κατάταξη.

5. Ακολουθεί ένα αμιγώς επιτραπέζιο άθλημα, αυτό της «ρυθμικής γυμναστικής».

Οι διαγωνιζόμενοι επιδείδονται σε μια σειρά ενεργειών στο χώρο που πραγματοποιείται το τραπέζωμα που ακολουθεί το πανηγύρι. Οι πόντοι που μαζεύουν εξαρτώνται από την θέση που κάθονται αλλά και το πόσο καταπιεστικά «αυθόρμητες» είναι οι φωτογραφίες που ανεβαίνουν στα σόσιαλ και την απήχηση που θα έχουν εκεί. Ευχές και σχόλια από κάτω δίνουν μπόνους πόντους. Μεγάλο ρόλο παίζει λοιπόν η χάρη στην κίνηση και το χαμόγελο ακόμη και σε αγνώστους ή εχθρούς.

6. Πριν το κλείσιμο έρχεται το άθλημα του «ανώμαλου δρόμου».

Σε αυτό οι διαγωνιζόμενοι διεκδικούν την πρωτιά ανάλογα με το πόσα χιλιόμετρα χωματόδρομο διανύουν για να φτάσουν και στο ξωκλήσι με τον πλέον πιο κακοτράχαλο δρόμο.

7. Το έπταθλο κλείνει με γυμναστική και συγκεκριμένα με τις «συγχρονισμένες επικύψεις».

Εδώ έχει σημασία, εκτός από τον κόπο του διαγωνιζόμενου, ο φωτογράφος του να βρεθεί την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση ώστε να τραβήξει την φωτογραφία ακριβώς όταν επίδοξος πολιτευτής θα σκύβει να ασπαστεί την εικόνα του Αγίου (Μεγάλη η χάρη του!)

 

Το χρυσό μετάλλιο κερδίζει όποιος στο σύνολο μαζέψει την μεγαλύτερη βαθμολογία ενώ την τελευταία θέση σταθερά καταλαμβάνει η λογική. Αμήν και βοήθειά μας μέχρι τις εκλογές!

ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα θα πρέπει να θεωρηθεί εντελώς συμπτωματική...